500 views 0 comments

Άννα Βαγενά «Όχι πολιτική μέσα από τα γραφεία»

by on Οκτώβριος 12, 2013
 

Στην Κατερίνα Πουλοπούλου

«Είναι φοβερό αυτό που συνέβη με τον Παύλο Φύσσα, αλλά αναμενόμενο κατά τη γνώμη μου, δυστυχώς»
«Το θέμα δεν είναι αν θα μείνει ή θα φύγει το κόμμα της Χρυσής Αυγής από τη βουλή. Το θέμα είναι, τι γίνεται στην κοινωνία. Καμιά φορά οι απαγορεύσεις έχουν αντίθετο αποτέλεσμα από το επιθυμητό»

Θα μπορούσε να είναι στη βουλή, όμως παραιτήθηκε. Η Άννα Βαγενά μάχεται για το δίκαιο από οποιαδήποτε θέση και ετοιμάζεται για ακόμα έναν δύσκολο χειμώνα. Μια συνάντηση λίγο πριν την πρεμιέρα της στο θέατρο «Μεταξουργείο», σε μια Αθήνα στους δρόμους, εν μέσω απεργιών, στον απόηχο των Γερμανικών εκλογών.
«Νομίζω πως οποιοδήποτε και αν ήταν το αποτέλεσμα των εκλογών θα μας επηρέαζε. Εδώ βλέπουμε μια παντοκρατορία της Γερμανίας, οικονομική κατοχή αυτή τη φορά, σε όλη την Ευρώπη και κυρίως στις φτωχές χώρες του νότου. Ισχυρή οικονομικά χώρα, η οποία μέσα από την πολιτική που επιβάλει η Μέρκελ, έχει τεράστια οφέλη με τα υπέρογκα επιτόκια που παίρνει από τα δάνεια. Παίζει πολύ σημαντικό ρόλο παγκοσμίως».
Μια Ελλάδα σε αναβρασμό, πορείες απεργίες και νωπή η δολοφονία ενός παιδιού.
Δεν το χωράει το μυαλό μου, αρνούμαι να το πιστέψω. Είναι φοβερό αυτό που συνέβη με τον Παύλο Φύσσα, αλλά αναμενόμενο κατά τη γνώμη μου, δυστυχώς. Ξέρετε πόσα χρόνια φωνάζω για αυτή την ιστορία και με κατηγορήσανε για διάφορα, μέχρι και ρατσίστρια με είπαν. Από την εποχή του Καρατζαφερη φωνάζω ανοίξτε τα μάτια σας. Ήταν πρόδρομος αυτής της ιστορίας. Εγώ ζω στις γειτονιές της Αθήνας, στο Μεταξουργείο, εκεί που δημιουργήθηκε το «αυγό του φιδιού». Αυτά λέω τόσα χρόνια, αλλά ποιος ακούει.
Πιστεύετε ότι μετά από αυτό το φονικό θα αλλάξει κάτι;
Το θέμα δεν είναι αν θα μείνει ή θα φύγει το κόμμα της Χρυσής Αυγής από τη βουλή. Το θέμα είναι, τι γίνεται στην κοινωνία. Καμιά φορά οι απαγορεύσεις έχουν αντίθετο αποτέλεσμα από το επιθυμητό. Δίνει την αίγλη της παρανομίας, πράγμα επικίνδυνο. Πώς οι εγκληματίες που μας κυβερνήσανε όλα αυτά τα χρόνια αφήσανε αυτό το μόρφωμα να εξελίχθη; Απορώ. Αλλά τους περισσότερους τους ένοιαζε η καριέρα, οι μισθοί και τα αξιώματα τους, εκτός αν είναι τόσο ηλίθιοι και δεν το έβλεπαν. Λέει τώρα η Νέα Δημοκρατία «ελάτε να τα βρούμε». Μα τι θα λύσουνε με τα άλλα κόμματα; Πως θα αντιμετωπίσουνε μια φασιστική οργάνωση; Υπήρχε τρόπος αλλά δεν αντιμετωπίστηκε όταν έπρεπε. Οι κύριοι που κυβερνούνε το κάνουνε μέσα από τα γραφεία και όλα όσα λένε είναι θεωρητικά, λες και ζουν σε άλλη χώρα και φαντάζονται άλλα πράγματα, success κλπ. Ας περπατήσουν λίγο μες τον κόσμο, στο Μεταξουργείο, στον Άγιο Παντελεήμονα, στο Κερατσίνι, το Πέραμα, όχι πολιτική μέσα από τα γραφεία.
Με όλα αυτά που συμβαίνουν τις τελευταίες εβδομάδες θα θέλατε να ήσασταν στη βουλή.
Θα ήθελα, όμως δεν ήταν ότι είχα την επιλογή, δεν με βάλανε σε κανένα κόμμα. Έκανα πρόταση στα κόμματα που ήθελα και δεν με συμπεριέλαβαν στα ψηφοδέλτια τους. Μιλάω για το ΣΥΡΙΖΑ και τη ΔΗΜΑΡ, έτσι όπως ήταν τότε όμως.
Στα θεατρικά σας «Η ζωή μπροστά σου» πρεμιέρα τον Οκτώβριο στο θέατρο Μεταξουργείο.
Το έργο είναι αισιόδοξο παρ όλη τη μαυρίλα της εποχής. Μου το πρότεινε ο φίλος μου Νεμπόισα Μπράντιτς πρώην υπουργός πολιτισμού και διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου της Σερβίας. Με είχε σκηνοθετήσει στο «Γυάλινο κόσμο». Κάνω λοιπόν το ρόλο της Σιμόν Σινιορέ, που τον είχε παίξει στον κινηματογράφο. Μια γριά πόρνη, ηλικιωμένη Εβραία που έχει περάσει και από στρατόπεδο συγκέντρωσης και η οποία τώρα πια, ασχολείται με το να μεγαλώνει παιδιά γυναικών που δεν μπορούν οι ίδιες, γιατί έχουν κριθεί ακατάλληλες. Ένα άτυπο οικοτροφείο. Τα τελευταία χρόνια ζει με έναν νεαρό το Μόμο έναν Άραβα, που από τότε που της τον πήγανε, δεν έχουν ξαναδώσει σημείο ζωής. Τον μεγαλώνει σαν παιδί της και βλέπουμε τη σχέση δυο μοναχικών πλασμάτων που έχουν μόνο ο ένας τον άλλον. Αναπτύσσεται τρυφερότητα και αγάπη και βέβαια το μήνυμα, ότι ένας μικρός Άραβας φροντίζει μία γριά Εβραία και μια Εβραία φροντίζει έναν Άραβα. Έτσι θα έπρεπε να ήταν η ζωή μας, χωρίς ταμπέλες και σε πολιτικό και διεθνές επίπεδο. Μακάρι η διεθνής πολιτική να είχε την ανθρωπιά των σχέσεων που βγαίνουν μέσα από τη ζωή, χωρίς κατευθύνσεις από φανατισμούς.
Τους συμπρωταγωνιστές σας, πώς τους ανακαλύψατε;
Ένας είναι ο ήρωας, αλλά τα δυο παιδιά θα παίζουν εναλλάξ. Είναι γεννημένα και μεγαλωμένα στην Ελλάδα. Ο Μαρίνος έχει πατέρα Αιγύπτιο και μητέρα Αλβανίδα και τον βρήκα εδώ, στην πλατεία μας, που παίζει με τα άλλα παιδιά. Μεταναστάκια όλα τους, σχεδόν όλων των εθνικοτήτων και ο Μαρίνος ανάμεσα τους. Μου έκανε εντύπωση η ευγενική φυσιογνωμία, η παιδεία του, με εξαιρετική αγωγή. Μου ανοίγει την πόρτα να περάσω πρώτη, δεν το συναντάς αυτό συχνά. Ο Ιμπραήμ είναι από την πλατεία Κολιάτσου και πηγαίνει στην Γκράβα. Οι γονείς του είναι Αιγύπτιοι και χρησιμοποιεί άπταιστα την ελληνική γλώσσα. Διαβάζουν και γράφουν και οι δυο και αισθάνονται ότι εδώ είναι ο τόπος τους, η πατρίδα τους. Αυτά βλέπω και λέω, «κάτι γίνεται στα σχολεία», δεν είναι τελείως άχρηστη η ελληνική παιδεία. Διαβάζουν και γράφουν με στίξη σωστά ελληνικά. Έχω πια δυο εγγόνια, τους αγαπώ, κάνουμε πρόβες όλο το καλοκαίρι και παρακολουθούμε μαζί, θέατρο και ταινίες.
Είναι δύσκολη η επιβίωση ενός θεάτρου;
Πολύ. Εμείς είμαστε από τα λίγα μικρά θέατρα που παραμένουμε ανοιχτό. Δυστυχώς βλέπεις να κλείνουν θέατρα που για χρόνια έπαιρναν επιχορηγήσεις και τώρα δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν. Παλεύουμε, σε οριακό σημείο και δίνουμε αγώνα να κρατηθούμε. Εμείς επιχορήγηση δεν παίρναμε ούτε τις καλές εποχές, ελπίζουμε να κρατηθούμε.
Τη Δημόσια Τηλεόραση την έχετε παρακολουθήσει;
Όχι, αλλά δεν βλέπω και τηλεόραση, μόνο ραδιόφωνο ακούω.

INFO
Στην Κεντρική Σκηνή του Θεάτρου «Μεταξουργείο» παρουσιάζεται για τη χειμερινή θεατρική περίοδο και για πρώτη φορά στην Ελλάδα, το έργο του Ρομάν Γκαρί «Η ζωή μπροστά σου» σε σκηνοθεσία Άννας Βαγενά, με την ίδια στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Μαζί της Ιμπραήμ Χασάν, Μαρίνος Ρισκ. Μια ιστορία που μιλά για το θρίαμβο της ανθρωπιάς και της αγάπης πάνω στη μισαλλοδοξία όλων εκείνων, που προσπαθούν να χωρίσουν τους ανθρώπους σε φυλές, θρησκείες και έθνη. Δευτερότριτα στο ίδιο θέατρο θα παίζεται και η παράσταση «Καλοκαίρι στα σώματα» με τη Γιασεμί Κηλαϊδόνη. Έξι διηγήματα του σύγχρονου Έλληνα πεζογράφου Σωτήρη Δημητρίου, μεταμορφώνονται σε θεατρικό υλικό για μία ηθοποιό.

Be the first to comment!
 
Leave a reply »