485 views 0 comments

Δεν είμαι υποψήφιος

by on Μάιος 12, 2014
 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Διαβάζω ότι οι υποψήφιοι για τις διπλές εκλογές είναι στο σύνολο εν Ελλάδι εβδομήντα πέντε χιλιάδες. Μπερεκέτ!

Πολύς κόσμος που θέλει να μας σώσει κι αυτό είναι ενθαρρυντικό σε πρώτο επίπεδο, αν θεωρήσουμε ότι όλες οι προθέσεις ελαύνονται από πατριωτισμό και αγωνία για τη χώρα, ή έστω από μία διάθεση ξεσηκώματος, να μη μας φάει ο καναπές, να μη βρίζουμε επί ματαίω στα μπαρ, δηλαδή στου κουφού την πόρτα. Να μην εκτονώνουμε ρητορικά χωρίς να πράττουμε τίποτα, κρατώντας για τον εαυτό μας τον ρόλο του τιμητή και του θεωρητικολογούντος κοσμοδιορθωτή, εκ τους ασφαλούς κι εκτός γηπέδου, ακόμα και κερκίδας, δηλαδή χωρίς καν να βοηθούμε κάποιον να εκλεγεί, είτε από ιδεολογική εμμονή είτε ελπίζοντας σε κάποια ανταπόδοση.
Πολύς κόσμος στο τερέν, σε αντίθεση με το τεράστιο ποσοστό των αναποφάσιστων -καθώς δείχνουν οι δημοσκοπήσεις. Περίεργο κι αντιφατικό. Όπου και να πάω, βλέπω να πλανώνται υποψήφιοι με τις κάρτες και τα διαφημιστικά έτοιμα στην τσέπη -ακόμα και οι πιο γκαγκά αρχηγοί βρίσκουν εύκολα πληθυσμό να πλαισιώσουν το ψηφοδέλτιό τους. Εκατοντάδες από δω, εκατοντάδες από κει. Χιλιάδες. Πόθεν όλοι αυτοί οι φερέλπιδες και οι καμικάζι -εφόσον πράγματι το να εμπλακείς περιέχει κάποιον βαθμό αυτοθυσίας, με την έννοια ότι ανακατεύεσαι σε μια ιστορία που κατά ενενήντα εννιά τοις εκατό θα σε απογοητεύσει, με ελάχιστες ελπίδες να χαρείς. Ωστόσο, πάντα βρίσκονται πρόθυμοι να ρισκάρουν απ’ την αρχή σε ένα παίγνιο με πιθανότητες πολύ λιγότερες απ’ όσες δίνει πειραγμένη ρουλέτα.
Υπάρχουν, φυσικά, και αρκετοί έντιμοι και άξιοι άνθρωποι που όντως μπορούν να προσφέρουν, αλλά βλέπω ότι, ως συνήθως, κυκλοφορούν και ουκ ολίγοι sui generis, όχι λίγοι αξιοπερίεργοι, περιπτώσεις λαβωμένων «εγώ» που ψάχνουν παρηγοριά, νοικοκυρές με αρκετά παιδιά, που περνούν εσωτερική κρίση και νιώθουν σε αδιέξοδο, μερικοί έφιπποι, άλλοι κανονικά σαλταρισμένοι, άλλοι ανυποψίαστοι που θεωρούν ότι το παίγνιο είναι πασαρέλα, έτεροι καθαρά ιδιοτελείς που τρίβουν τη φτέρη, μερικοί αταξινόμητοι και άλλοι που αντί να πάνε στο καφενείο να δούνε Τσάμπιονς Λιγκ και να παίξουνε πλακωτό, προτιμούν να αναλάβουν τη σωτηρία του έθνους.
Όλοι οι Αιθίοπες εκγυμνάζονται, που θα έλεγε ο Σεφέρης. Πάντως, είναι πραγματικά ενδιαφέρον και ταυτόχρονα δύσκολο να διαγνώσει κανείς τα κίνητρα αλλά και τον εξοπλισμό ενός εκάστου υποψηφίου -μάλιστα θα έλεγα ότι αυτό μάλλον αλλάζει από κόμμα σε κόμμα. Στο ένα συνήθως εκκινεί κανείς από ενοχικά σύνδρομα, εμμονές, η σωτηριολογικούς ιδεοκαταναγκασμούς, στο άλλο από τη θεωρία ότι το κράτος μάς ανήκει δικαιωματικά και κατά παράδοση, στο τρίτο γιατί έχει τραβηχτεί το ιδεολογικό χειρόφρενο και έχει κολλήσει η βελόνα στα παλιά κλισέ, στο επόμενο γιατί μας έχει επηρεάσει η τηλεόραση, γενικότερα διότι υπάρχει το μεγαλειώδες όνειρο μιας πολιτικής -ή άλλης- καριέρας, ειδικότερα γιατί θωπεύονται υπαρξιακά ζητήματα και τα λοιπά. Βέβαια, όσο και να μη φαίνεται, και να μη λέγεται, η κυρίαρχη εκδοχή είναι πως η αφετηρία βρίσκεται στο «εγώ», περιτυλιγμένη με τη ρητορική της συμπόνιας για τον λαό. Αυτό είναι all time classic. Αλλά, είπαμε να μην υπερβάλουμε. Πολλοί είναι έντιμοι και καθαροί άνθρωποι που ξεκινούν με την πρόθεση της θυσίας, ή κυρίως. Το πώς εξελίσσονται μετά, είναι άλλο ζήτημα, απρόβλεπτο. Εξάλλου, έτσι ήταν πάντα η πολιτική.
Πάντως, εγώ δεν είμαι υποψήφιος -κι αυτό το λέω, γιατί με τη φόρα που έχουμε πάρει, όλοι ρωτάνε όλους στο δρόμο αν είναι κάπου υποψήφιοι. Και δεν είμαι διότι τυγχάνω πολιτικώς ατάλαντος, δεν αντέχω τις πολυάνθρωπες και πολύωρες συνεδριάσεις, το να μου δίνουν γραμμή διάφοροι, να με πουλάνε άλλοι, να υποτάσσομαι σε μια ιδέα, χωρίς χιούμορ, μέσα σε κάποια συνοικιακή απολυτότητα, μοχθηρούς ινστρούχτορες, ακατάλληλους αρχηγούς, συλλογικά -υποτίθεται- όργανα και ελαφρολαϊκές βεβαιότητες. Ο χαρακτήρας μου είναι άθλιος, έχω κάποιου είδους ρατσισμό για τις συλλογικές αποφάσεις, τις ανάποδες ιεραρχίες, τα ιδεολογήματα των πέντε βιβλίων, τις χειραψίες, τα πολιτικά μηνύματα απ’ το κινητό και τα χαμόγελα σε όσους απεχθάνομαι. Είμαι ανάξιος πλήρως για πολιτική καριέρα. Άχρηστος.

Ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης είναι συγγραφέας-δημοσιογράφος. Το νέο του βιβλίο με τίτλο «Νοέμβριος» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη

Be the first to comment!
 
Leave a reply »