537 views 0 comments

Οι τραγουδιστές – ταγοί

by on Δεκέμβριος 2, 2013
 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Ανέκαθεν στην Ελλάδα, οι συνθέτες και οι τραγουδιστές, ασυγκρίτως περισσότερο σε σχέση με άλλους καλλιτέχνες (με, ή χωρίς εισαγωγικά) έχουνε το βίτσιο να παρεμβαίνουνε στα πολιτικά και να μας κανοναρχούν με ιδεολογήματα, ή βαθυστόχαστες απόψεις επιπέδου σκυλάδικου και άνω, και τα λόγια τους να γίνονται είδηση στα ΜΜΕ – οπότε να ξεκινάει και ένας γύρος αντιπαράθεσης οπαδών, ανακυκλώνοντας τον λαϊκισμό, και την φερτή λάσπη των ψυχών.

Το κακό κυρίως άρχισε με τους μεγάλους συνθέτες του ‘ 60, κυρίως τον Μίκη, που από βασιλιάς της μουσικής φιλοδόξησε να γίνει κλητήρας της πολιτικής, και κάθε τόσο χρησμοδοτούσε υπέρ πατρίδος – ενεπλάκη στην συνέχεια και ο Χατζιδάκις και ακολούθησαν και οι λοιποί. Στην συνέχεια το επίπεδο εξέπεσε αφού άρχισαν να μπαίνουνε στην υψηλή πολιτική κουβέντα και οι τραγουδιστές και οι ντραμίστες και οι μπασίστες, ακόμα και οι κλαριτζήδες που παίζουνε την «Ιτιά» στα πανηγύρια.

Φαιδρότεροι εμφανίζονται οι νεότεροι του έντεχνου, που, παρότι σε βαθιά άγνοια, συνήθως αριστερίζουν για να είναι in και αποδεκτοί στη φάρα, ή θεωρούν πως έτσι εμφανίζονται, κατά το κλισέ, ουμανιστές, προοδευτικοί κι ευαίσθητοι, ως οφείλει εξάλλου, να είναι ένας καλλιτέχνης που βαρέως φοροδιαφεύγει, μεν, αλλά κατά βάθος η ψυχή του είναι αφιερωμένη στην πρόοδο του λαού.

Οι περισσότεροι, βέβαια, είναι καταφανώς εγωπαθείς και ιδιοτελέστατοι και μετέρχονται ακόμα και την πολιτική παπαρολογία για να αυξήσουνε τους μουστερήδες τους, ή για να φτιάξουν ένα ψευδο-προφίλ αποδεκτό απ’ το σινάφι που κατά παράδοση εμφανίζεται αντι-συντηρητικό και προκάτ επανασταστικό, διότι έτσι αντιρροπείται ηθικά το αντι-λαϊκο μεροκάματο και τα μαύρα της πίστας – οπότε όλα είναι μια χαρά, σε αυτή τη χώρα της σχιζοφρένειας.

Τελευταίο κρούσμα είναι η ιδεολογική αντιπαράθεση δύο νέων γιγάντων της μουσικής, του Σφακιανάκη και της Βανδή οι οποίοι χρησμοδότησαν ιδεολογικά συγκρουόμενοι, με αποτέλεσμα να διχαστεί το έθνος και να διασπαστεί ο λαός. Ακόμα και  ο μέγας μαρξιστής Παπαδημούλης βγήκε να στείλει συγχαρητήρια στην Βανδή, για τις προοδευτικές της θέσεις, ενώ, μετά προέκυψε η βαρύγδουπη Σαμπρίνα να υπερασπιστεί τον Σφακιανάκη και την ελευθερία του λόγου, επικαλούμενη τον Βολταίρο. Και είναι πιθανό να εμπλακούν κι άλλοι λαϊκοί, ή ποπ τραγουδιστές, όπως η Βίσση και ο Καρβέλας ολικής αλέσεως, με τσιτάτα του Λένιν, του Σαρτρ, του Λεβινάς, ή του Λεβί-Στρώς, και με αποτέλεσμα να φτάσουμε σε έναν νέο σπαραγμό με απρόβλεπτες μουσικο-πολιτικές διαστάσεις.

Ευτυχώς οι ζωγράφοι και οι εικαστικοί καλλιτέχνες δογματίζουν σπανιότερα περί των πολιτικών, το ίδιο και οι σκηνοθέτες – ενώ ακόμα πιο σπάνια βγαίνουνε να μιλήσουνε οι χορογράφοι, οι μακιγιέρ, οι total view και οι ενδυματολόγοι. Οι μόδιστροι είναι βέβαια πιο συχνά στα κανάλια λόγω πρωινάδικων και από αυτούς ακούμε ανάλογες σοφίες, επιπέδου Λάκη Γαβαλά και άλλων που κι αυτοί μετέχουν στην υψηλή πολιτική συζήτηση, εφόσον, οι πρωινατζούδες, για να είναι στην επικαιρότητα, κάνουνε, άμα χρειαστεί, και πολιτικές συζητήσεις  -όταν το επιτάσσει η δουλειά – και τότε η κουβέντα ανέρχεται στην περιωπή ενός Ρισελιέ, ή ενός Παναγιώτη Κανελλόπουλου.

Το θέμα είναι, βεβαίως, πως αν κανείς δεν δημοσίευε τίποτε από τις ρήσεις Σφακιανάκη, ή Βανδή, τότε και κανείς δεν θα ασχολούνταν με αυτούς, αλλά φαίνεται να προκρίνεται δημοσιογραφικώς πως αυτές οι αντιπαραθέσεις πουλάνε στο νοήμον και πολυδαές κοινό, οπότε γίνονται και πρωτοσέλιδα και προμετωπίδες (με φωτογραφία) στα blogs, παρεμβαίνουνε και τα twitters και μετά ανακυκλώνονται και στις εφημερίδες και, έτσι, ανεβαίνει κάθετα η ποιότητα και το level της πολιτικής αντιπαράθεσης.

Συνεπώς δεν είναι οι τραγουδιστές που φταίνε αλλά, το γεγονός ότι πολλοί προκρίνουν ότι αυτά που λένε μπορούν να πουλήσουν. Να ερεθίσουν το ενδιαφέρον ενός λαού που τον οδηγούν να σκέφτεται και σε ανάλογο επίπεδο. Σε λίγο ίσως δούμε και ανάλογα γκάλοπς, με το μοιραίο ερώτημα: Σφακιανάκη, ή Βανδή; Ποιόν από τους δύο ψηφίζεις; Μπορείς να απαντήσεις, στα τάδε τηλέφωνα, μόλις τελειώσει η εκπαιδευτική εκπομπή του Πέτρου Κωστόπουλου.

 

Be the first to comment!
 
Leave a reply »