247 views 0 comments

«Ο Χορός των Εφτά Πέπλων»

by on Μάρτιος 16, 2016
 

Δημήτρης Μπισκίνης «Σαλώμη» (1930) /Λάδι σε μουσαμά

ΤΗΣ ΑΥΡΑ ΝΟΥΡ

«Και μοιάζει τούτη η σιωπή

με λίγο πριν την μπόρα,

σαν τη στερνή την ώρα

που θα επιτεθεί…»

Για άλλη μια φορά ο αέρας μυρίζει μπαρούτι.

Για άλλη μια φορά ο ανθρώπινος πολιτισμός τυφλώνεται απ’ τον Χορό των Εφτά Πέπλων.

Ηρώδης κι Ιωάννης στο ίδιο πρόσωπο, θύτες και θύματα εμείς.

Με χρυσοποίκιλτο πέπλο δεν είχε παρομοιάσει τον πολιτισμό μας ο Καζαντζάκης, λέγοντας πως από κάτω κρύβεται η πρωτόγονη φύση μας; Εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια στον πλανήτη και τι έχουμε μάθει ; Ως μάθηση δεν εννοώ την μελέτη, αλλά την άσκηση. Γιατί η γνώση χωρίς άσκηση λίγο μπορεί να βοηθήσει.

Τι ειρωνεία και τι κρίμα, μετά από τόσες επαναστάσεις, μετά από τόσους πολέμους, μετά από τόσες αναζητήσεις κι ανακαλύψεις, μετά από τόση φιλοσοφική δίψα και καλλιτεχνική δημιουργία κι επιστημονική τόλμη και τεχνολογική πρόοδο να παραμένουμε εκεί, μονίμως εκεί: στην μεταμφίεση των πρωτόγονων ενστίκτων μας κάτω από φτιασίδια εξέλιξης, στο να συγκαλύπτουμε τον αιμοδιψή κανιβαλισμό μας κάτω από οικονομικούς, πολιτικούς και θρησκευτικούς όρους, στο να στρέφουμε τα αυτιά και τα μάτια μας, αιωνίως άπληστα, στο διάστημα και να τα αρνούμαστε στον διπλανό μας που αργοσβήνει! Τι αυταπάτη, για άλλη μια φορά, να λέμε «Αν δεν χυθεί αίμα δεν θα αλλάξει η κατάσταση» !

Πόσο αίμα πια πρέπει να χυθεί;  Πόσες ουλές πρέπει να χαράξουμε στην μνήμη ο ένας του άλλου, πόσες φορές πρέπει να πιάσουμε πάτο και να χτυπήσουμε μηδέν για να αρχίσουμε ξανά να ανοικοδομούμε, μόνο και μόνο για να έχουμε κάτι να καταστρέψουμε; Γιατί η πιο αντιπροσωπευτική εποχή του ανθρώπινου είδους να είναι ο μεσαίωνας;  Τι τραγικό να βλέπεις τον ανθρώπινο πόνο να γίνεται μοχλός και δούρειος ίππος για τα σχέδια εκείνων που διψούν για εξουσία και προσπαθούν να σβήσουν την δίψα τους αυτή με την δημιο-εργία κρίσεων… Και ο άμαχος πληθυσμός, το αιώνιο ποίμνιο των απολωλότων, πιστός στην ευπιστία του!

Θαρρώ πως ο πόλεμος είναι έκφραση και έκφανση της ζωώδους φύσης μας.

Πως αν ο πόλεμοι και οι επαναστάσεις του αίματος βοηθούσαν αληθινά και μακροπρόθεσμα την ανθρωπότητα να ανελιχθεί, μετά από τόσες επαναστάσεις και τόσους πολέμους θα έπρεπε να έχουμε φτάσει σε παραδεισένια επίπεδα ύπαρξης.

Η βία αφήνει πληγές και οι πληγές αυτές δεν κλείνουν, μόνο αφήνουν έδαφος για σπορά και άλλης βίας. Εκτός κι αν ο σπορέας κάνει αγρανάπαυση και σπείρει άλλους σπόρους στον αγρό του. Δυστυχώς, όμως, επιμένουμε σε μια μονοκαλλιέργεια  όπου τα καρποφόρα έχουν πνιγεί απ’ τα παράσιτα.

Πόσοι πολιτισμοί της φωτιάς, πολιτισμοί που φτιάχτηκαν για να φωτίσουν τα σκοτάδια του ανθρώπου και τελικά κατέληξαν να καταβροχθίζουν σαν αχόρταγες λαίλαπες το αίμα και το πνεύμα του, πόσοι τέτοιοι πολιτισμοί σβήστηκαν σε κατακλυσμούς νερού!

Και να ’ναι άραγε τυχαίο ότι τα πλήθη των «υγρών ψυχών» (κατά τον Ηράκλειτο), όταν κορυφωθεί ο εκφυλισμός τους, πνίγονται στο ίδιο το υδάτινο στοιχείο;

 

Be the first to comment!
 
Leave a reply »