299 views 0 comments

Στο 4ο λύκειο Βέροιας

by on Μάιος 22, 2014
 

Tου ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Καθηγήτριες του 4ου λυκείου Βέροιας με κάλεσαν  να μιλήσω με τα παιδιά του σχολείου για λογοτεχνία. Τι πιο μεγάλη τιμή από το να μιλάς με τους νέους; Και ήταν μία εμπειρία συγκινητική, που με γέμισε ελπίδα και ενθουσιασμό μέσα στη γενική καταχνιά και κατάπτωση.

Οι δάσκαλοι και τα παιδιά ενός σχολείου της περιφέρειας κόντρα στην αποσύνθεση, την απογοήτευση και την αμηχανία, γεμάτοι δροσιά, πάθος και ενδιαφέρον έβαλαν φωτιά στη συζήτηση με τις καίριες ερωτήσεις, τις απόψεις και τις παρατηρήσεις τους. Δύο ώρες έξαρσης που μου έδωσαν παρηγοριά και θάρρος και βεβαιότητα ότι ο Ελληνισμός είναι πάντα κάτι υπερούσιο και ανεξάντλητο και θέλει μόνον μία καλή αφορμή, για να δείξει τις ποιότητες, το κουράγιο και τα προσόντα του.
Ωραιότατα, νέα παιδιά, ευγενικές παρουσίες με τη λάμψη των ιδαλγών στα μάτια, πανέξυπνα, διαβασμένα, καθόλου αφελή ή επιπόλαια συντήρησαν μία κουβέντα για τα Υψηλά, για τη ζωή τους, για τη ζωή μας, για όλα εκείνα που συμπυκνώνει και μεταπλάθει η Τέχνη πέρα από τα καθημερινά επίμοχθα διαβάσματα, το άγχος των εξετάσεων, την απειλή των εισαγωγικών, το άλγος του μελλοντικού επαγγέλματος, τον πιθανό εφιάλτη της ανεργίας. Μία άλλη Ελλάδα δίπλα μας, υπαρκτή, γεμάτη σφρίγος, χωμένη εντός μιας παρηκμασμένης κατάστασης, που την πολιορκεί, αλλά ξέρει πως θα νικήσει, πως θα βγει μπροστά πάλι παρά τα βάσανα, παρά τις αμαρτίες των γονέων μιας ολόκληρης γενιάς.
Μία καθηγήτρια μου έλεγε πως ναι μεν το πρόγραμμα του υπουργείου προβλέπει τέτοιες δραστηριότητες, δηλαδή λογοτεχνικές, θεατρικές, αθλητικές, επιμορφωτικές (και το σχολείο αυτό έχει πάρει ένα σωρό σχετικά βραβεία), αλλά λόγω της αυστηρής δομής των μαθημάτων και του άγχους για το πανεπιστήμιο τέτοιες ενασχολήσεις είναι σχεδόν απαγορευτικές. Τα παιδιά δεν προλαβαίνουν να ανασάνουν. Και ρωτώ: Ποιοι άνθρωποι στην Αθήνα χωρίς επαφή με την πραγματικότητα, χωρίς ίσως να έχουνε διδάξει ποτέ, χωρίς να έχουνε γεύση αίθουσας και αγνοώντας εντελώς τα δεδομένα, ταλαιπωρούν ακόμη έτσι τους μαθητές -και από την άλλη τους λένε να έχουνε και εξωσχολικές δραστηριότητες; Οι γνωστοί, θα πεις, αυτοί που ταλαιπωρούνε μονίμως τη χώρα.
Στη Βέροια να θυμίσω επίσης ότι κόντρα στην επίσημη αδιαφορία με πρωτοβουλίες ντόπιων έχουν δημιουργηθεί και δύο από τις λαμπρότερες δανειστικές βιβλιοθήκες στην Ελλάδα, από τις πιο πρωτοποριακές, όπου γίνονται συνέχεια και αλλεπάλληλες εκδηλώσεις -η επισκεψιμότητα είναι πολύ μεγάλη και μάλλον είναι σίγουρο ότι αυτό ως κλίμα και ως πραγματικότητα βοηθά και τα παιδιά και τους δασκάλους. Υπάρχει δηλαδή μία κατάσταση ενδιαφέροντος, ανταλλαγής, παρέας, διαρκούς συζήτησης, αλληλοέμπνευσης, που εμπλέκει στη συζήτηση μεγάλο μέρος της πόλης.
Και άλλα σχολειά στην περιφέρεια είναι εξαιρετικά, στη Χαλκιδική, στην Ξάνθη, στην Αλεξανδρούπολη, στο Σταυρό, σχεδόν παντού όπου έχω πάει -αλλά και αυτό, το 4ο λύκειο Βέροιας, είναι ένα σχολείο εξαιρετικό, που όχι μόνον σώζει την τιμή του δημοσίου, αλλά μας λέει πως με ελάχιστο ενδιαφέρον, ρεαλισμό και οραματισμό εκ μέρους της πολιτείας η δημόσια εκπαίδευση θα μπορούσε κυριολεκτικά να πετάει. Να βγάλει νέες γενιές Ελλήνων με πολλαπλές ποιότητες και γνώσεις, που η δική μας γενιά δεν διανοήθηκε καν.
Δεν υπάρχει δηλαδή αμφιβολία πως το δημόσιο σχολείο στην Ελλάδα είναι κάπως δυσφημισμένο, παρότι έχει πάμπολλους λαμπρούς δασκάλους και νέες γενιές παιδιών, που σε συγκλονίζουν με την ευγένεια, τις γνώσεις, την κρίση και τα ενδιαφέροντά τους. Και τα γράφω αυτά όχι από φιλοφροσύνη αλλά από ένα αίσθημα ευθύνης βαθύτερο, που ένιωσα μετά την επίσκεψη. Αυτά τα παιδιά αξίζουνε τα πάντα. Και η συμπεριφορά τους είναι μία διδασκαλία για όλους εμάς τους ενήλικες: Να ξεπεράσουμε τις εμμονές, την επιπολαιότητα, το λαϊκισμό, την αδιαφορία. Να εργαστούμε γι’ αυτά με συναίσθηση, με πάθος, με ευαισθησία, με αφοσίωση -και ίσως τότε κάτι αλλάξει, κάτι λάμψει σε αυτήν την ταλαίπωρη και όμορφη χώρα.

Ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης είναι συγγραφέας-δημοσιογράφος. Το νέο του βιβλίο με τίτλο «Νοέμβριος» κυκλοφορεί απο τις εκδόσεις Πατάκη

Be the first to comment!
 
Leave a reply »