253 views 0 comments

Τα παιδία…παίζει;

by on Φεβρουάριος 24, 2016
 

της ΑΥΡΑ ΝΟΥΡ

Πριν από δεκαπέντε χρόνια, αν μου μιλούσε κανείς για παιδιά και μητρότητες, η σχεδόν ενός μέτρου κόμη μου θα σηκωνόταν όρθια από το σοκ. Δεν ήθελα ούτε να ακούσω κάτι τέτοιο. Ενδιάμεσα πολλά πράγματα άλλαξαν.

Τα παιδιά είναι χαρά, κι ας είναι και βάσανο. Κάθε δημιουργός ξέρει ότι χωρίς θυσίες δεν μπορείς να φέρεις κάτι καινούριο σε τούτον τον κόσμο και τα παιδιά για μένα θα ήταν το μεγαλύτερο ποίημά μου, το πιο αληθινό παραμύθι μου.

Έβλεπα μανάδες στον γερμανικό Βορρά – και όχι μόνο, δυστυχώς – να τρέχουν μες στο άγχος πάνω σε ποδήλατα κι από πίσω να ακολουθεί συνδεδεμένο ένα καρότσι με ένα παιδί μέσα. Πολλές αγγελίες στην εφημερίδα ζητούσαν γυναίκα -ακόμα και ‘υποκατάστατο γιαγιάς -να προσέχει παιδιά. Αγχωμένοι γονείς, αγχωμένες παιδικές ηλικίες. Πρέπει να αφήσουν το παιδί στα χέρια μιας ξένης προκειμένου να ακολουθήσουν τις καριέρες τους, να μπορούν να μένουν σε μια πανέμορφη αλλά πανάκριβη περιοχή, σε ένα σπίτι που χωρά άνετα δύο ή και τρεις οικογένειες. Κι ύστερα το παιδί πρέπει να εκπαιδευτεί κατάλληλα ώστε να υπηρετήσει το ίδιο σύστημα που του στέρησε τους γονείς του: στα δέκα θα πρέπει να είναι καλός μαθητής στο σχολείο, να έχει ήδη ξεκινήσει μια ξένη γλώσσα, ίσως και ένα μουσικό όργανο και ένα σπορ…

Κι αναρωτιέμαι:

Δεν καταλαβαίνουν αυτοί οι γονείς ότι, από όλα όσα έχει ή μπορεί να έχει ένα παιδί, το μόνο που ανήκει αποκλειστικά στην παιδική ηλικία είναι η ξεγνοιασιά; Την θυμάστε την ξεγνοιασιά; Εγώ την έχω ξεχάσει, δεν μπορώ να θυμηθώ πώς είναι. Ήμουν πάντα η καλή μαθήτρια που έκανε και καλοκαιρινά μαθήματα.

Δεν αναφέρομαι, βέβαια, στους γονείς που εργάζονται σκληρά για την επιβίωση. Αναφέρομαι σε κείνους που χάνουν την ομορφιά της παιδικής ηλικίας των παιδιών τους -στερώντας τα συγχρόνως από αυτήν- στον βωμό μιας πολυτελούς ζωής ή μιας καριέρας. Και ναι, πολλοί γονείς έχουν μέσα τους θυμό για το ότι δεν προλαβαίνουν πλέον να ζήσουν για τον εαυτό τους. Αλλά, αφενός, δεν καταλαβαίνω γιατί δεν βρήκαν το θάρρος να πάνε κόντρα στις συμβάσεις και να μείνουν μόνοι ή άτεκνοι αν αυτό κατά βάθος ήθελαν, και, αφετέρου, δεν καταλαβαίνω πώς γίνεται να μην βλέπει κανείς ότι η ανατροφή ενός παιδιού είναι έργο σημαντικό, κι ας μην υπάρχουν έπαινοι ρητοί και προαγωγές για τον γονιό που το επιτυγχάνει.

Ο πολιτισμός μας είναι πολιτισμός του νου. Κι ο νους είναι ένας σκληρός και αδυσώπητος κυρίαρχος όταν δεν συμβαδίζει με την ζεστασιά της καρδιάς. Πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος αν αντιμετωπίζαμε τα παιδιά σαν πολύτιμα αστέρια που κατέβηκαν στην γη να μοιραστούν το φως τους μαζί μας! Αν τους δίναμε την στοργή που χρειάζονται για να αναπτύξουν μέσα τους τον σεβασμό προς ό,τι ζει και αναπνέει! Αν δείχναμε αποδοχή κι εκτίμηση στις ιδιαιτερότητες και τα χαρίσματά τους, μετρημένη πειθαρχία και την ασφάλεια που θέλει κάθε νέος βλαστός για να μην σπάσει από τις βίαιες πνοές του ανέμου! Η οικογένεια είναι μια κοινωνία κι αν αυτή η κοινωνία λειτουργεί ως ολόγραμμα του Σύμπαντος, πόσο μπορούμε να επηρεάσουμε την πορεία του κόσμου κάνοντας αυτήν την κοινωνία εύφορη γη για να βλαστήσουν άνθη και καρποί!

Μπορούμε να κομπάσουμε για το παρελθόν μας και να θρηνήσουμε για το παρόν μας. Το μέλλον μας όμως είναι οι επόμενες γενιές. Κι αυτό είναι μεγάλη ευθύνη για όσους αναθρέφουν τους μελλοντικούς κατοίκους του πλανήτη. Αυτοί είναι η συνέχεια της ζωής και η ποιότητα της ζωής αυτής θα εξαρτηθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό από το βάρος που θα δώσουμε στον ρόλο της ανατροφής.

ΥΓ : Παραπέμπω τους ενδιαφερόμενους σε αυτό το ιδιαίτερα αξιόλογο ντοκιμαντέρ σχετικά με την επίδραση του εκπαιδευτικού συστήματος στην ανάπτυξη των παιδιών. Υποστηρίζεται ότι «Το 98% των παιδιών που έρχονται στον κόσμο είναι υψηλά προικισμένα. Μετά το σχολείο μόνο το 2% παραμένει έτσι».

 

http://https://www.youtube.com/watch?v=JRmGRdzEr3I

 

 

“Η Αύρα ταξιδεύει, τραγουδάει και γράφει από παιδί”.

Be the first to comment!
 
Leave a reply »