133 views 0 comments

Τα ποιήματα της Κυριακής

by on Φεβρουάριος 26, 2017
 

Επιμέλεια ΧΡΗΣΤΟΣ ΒΑΣΜΑΤΖΙΔΗΣ

 

Στα ποιήματα της Κυριακής  ο Ορέστης Αλεξάκης (από την ποιητική συλλογή «Ο Ληξίαρχος», Εκδόσεις Ευθύνη, 1989)

Υποδοχή: Διαβαίνοντας στα ποιήματα του Ορέστη Αλεξάκη, κατακλύζεται κανείς από μία διάθεση γαλήνης, ακόμη και όταν ο ποιητής εξερευνεί μύχιους, σκοτεινούς ή μυστικούς τόπους, όταν βαθαίνει τον κόσμο και προσπαθεί να περάσει τα γνωστά του όρια. Τούτο γιατί κυριαρχεί  η ρυθμικότητα, ο τόνος της προκαταβολικής μουσικότητας, που είναι το κύριο χαρακτηριστικό της ποίησής του ακόμη και αν γράφει σε ελεύθερο στίχο. Η ελευθερία του αφηγηματικού του τρόπου είναι μία ελευθερία ορίων, ώστε η δραματικότητα ως λογοτεχνικό φόντο των αποκαλύψεων της ύπαρξης να μην υπερβαίνει  το νόημα αυτής, το οποίο εξερευνεί σε βάθος.

Στην ποίηση του Αλεξάκη η αναζήτηση της επαφής με το επέκεινα προσδίδει μορφή στο έργο του αλλά και στο όραμα που υπηρετείται με αυτό. Ο διάλογος αυτός, ως μία φυσική θανάτου, δεν αποπειράται με τα στοιχεία ακόμη μιας «Νέκυιας» αλλά με τα απτά σύμβολα της ίδιας της ζωής. Εισχωρούν οι αισθήσεις, οι μυρωδιές, τα χρώματα της ζωής στο «τέλος» ώστε κάπου να αντιστρέφονται οι κόσμοι, να εξημερώνεται το πένθος, να διαστέλλεται η ύπαρξη. Η στιχουργική του Αλεξάκη, διανθισμένη από λυρικούς τόνους, διήκει στο μοντέρνο περιβάλλον, χρησιμοποιώντας τα μοτίβα της παράδοσης και τις συμβολιστικές καταβολές. Με μία περίτεχνη λιτότητα στα εκφραστικά μέσα, έθετε πάντα μπροστά μας το ερώτημα της ύπαρξης, όχι όμως ως καταναγκασμό σε απάντηση, αλλά ως μία άσκηση ορίων ακόμη και όταν το 2014  στο ποίημα «Αδαής», απολογήθηκε τραγικά: «Όχι/ ποτέ δεν έμαθα ποιος είμαι/ ποιος είναι ο χώρος που με περιέχει/ ποιος με κατέχει ποιος με κατοικεί/ ποιος μέσα από τα μάτια μου κοιτάζει/..»

Μουσικήδιάθεση:Lilium- Sleep inside

 

Ο περιπατητής της παραλίας

 

Βρίσκω εκκωφαντικά τα γεγονότα

τις διατυπώσεις πληκτικές

το όλον έργο περιττό και χρονοβόρο

Κι αν ίσως κάποτε συμπράττω

θύμα κι εγώ μοιραίων συσχετισμών

όμως κρατώ τις όποιες αποστάσεις

τεκμήρια της αθωότητάς μου

Γι’ αυτό αποφεύγω τους

συνωστισμούς

και προτιμώ τις άδειες παραλίες

φίλος και μνήμων των κυμάτων πάντα

πιστός ακροατής

των οριζόντων

Γι’ αυτό αποφεύγω να

συνομιλώ

και με τον ίδιο ακόμη τον εαυτό μου

θέλω ν’ ακούω ψιθύρους ουρανών

θέλω ν’ ακούω τριγμούς

πέραν των τάφων

 

Σβήστε λοιπόν αυτούς τους προβολείς

μη με διαλύετε στους

ορυμαγδούς σας

αφήστε ν’ αφουγκράζομαι γκρεμούς

αφήστε να θωπεύω

τους νεκρούς μου

 

Και μη ρωτάς γιατί θλιμμένος είμαι

 

Είναι που πίσω απ’ τη σιωπή σου ταξιδεύουν

τα καραβάνια

των λησμονημένων

 

Είναι που μες στα μάτια σου σαλεύουν

σκιές νεκρών

μορφές αγαπημένων

 

Είναι που μοιάζεις με ταξίδι στο αχανές

Είναι που δρόμους άλλους φανερώνεις

 

Είναι που κλείνεις τις

καταπακτές

και στο καινούριο θαύμα ξημερώνεις

 

Είναι που μες στο φέγγος σου αγρυπνώ

σα να πιστεύω πως

υπάρχω ακόμα

 

Είναι που σου χρωστώ πολύ ουρανό

Κι εγώ δεν έχω παρά λίγο χώμα

 

al2Antony Tapies, Grey and Green painting, 1957

 

Ο ληξίαρχος

 

Ίσως λοιπόν

πίσω από τόσους χωρισμούς

να βρεις κι εσύ το νόημα της ζωής σου

καρφώνοντας στην όχθη του αχανούς

βίγλα τού ακατανόητου

τη σιωπή σου

 

Γιατί κι ο χρόνος γέρων είναι και κυφός

κι όση σοφία θησαύρισες καπνός και σκόνη

Δε μένει παρά λίγο γκρίζο φως

Κι ο σκοτεινός Ληξίαρχος που ζυγώνει

 

(Για την ανθολόγηση, διατηρήθηκε ο μονοσύλλαβος τονισμός που υπάρχει στη συγκεντρωτική έκδοση με τίτλο «Ποίηση» από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη).

 

 

Βιογραφικό

al3

 

 

Ο Ορέστης Αλεξάκης γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1931. Σπούδασε νομικά και δικηγόρησε στην Αθήνα έως το 1991. Έζησε κατά κύριο λόγο στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Κυκλοφόρησαν οκτώ ποιητικές συλλογές του, ενώ φιλολογικά του μελετήματα, δοκίμια και βιβλιοκριτικά του σχόλια δημοσιεύτηκαν κατά καιρούς σε διάφορα περιοδικά. Είχε τιμηθεί με το βραβείο Νικηφόρου Βρεττάκου.Έφυγε από τη ζωή στις 16 Μαΐου 2015, σε ηλικία 84 ετών.

 

Be the first to comment!
 
Leave a reply »