85 views 0 comments

Τα ποιήματα της Κυριακής

by on Ιούνιος 18, 2017
 

Επιμέλεια ΧΡΗΣΤΟΣ ΒΑΣΜΑΤΖΙΔΗΣ

 

Στα ποιήματα της Κυριακής  ο Αργύρης Παλούκας (από την ποιητική συλλογή «Θέλω το σώμα μου πίσω», εκδόσεις Μεταίχμιο, 2011)

Υποδοχή: «Ψυχή είναι μίμηση σπουδαίου σώματος κι άλλος τρόπος απ’ το σώμα δεν είναι..», λέει ο Γιώργος Χειμωνάς στον «Αδελφό». Ο Αργύρης Παλούκας, που έχει μελετήσει εμβριθώς το έργο του Χειμωνά (βλ. «Αγάπη σαν ακολασία», Ανθολόγηση κειμένων του Γ. Χειμωνά, από τις εκδόσεις Κριτική),  εκδίδει το 2011 την ποιητική συλλογή με τίτλο «Θέλω το σώμα μου πίσω».  Μία έκκληση με δραματική χροιά, αφού ακούγεται σαν το  σώμα να ήταν κάτι που αποσπάσθηκε βίαια και οριστικά. Το Σώμα στην ποίηση του Αργύρη  Παλούκα, χάνεται μ’ έναν άλλο τρόπο απ’ αυτόν του θανάτου. Χάνεται στην καθημερινότητα και στην ευτέλεια. Χάνεται στα μυστικά που κρύβουν οι κατεβασμένες γρίλιες. Χάνεται στο δίπολο λύπης/χαράς. Το χωροχρονικό αρραγές συντίθεται από τις απλές έγνοιες των ευτελών και συνηθισμένων. Όλα τ’ άλλα, ανείδωτα ακόμη,  κορυφώνονται στην αγωνία των ματιών.  Και η ψυχή που «πάντα είναι», πάντα αναγκάζεται ν’ αναζητά το πρότυπό της, τριγυρίζοντας σε σταθμούς και σανατόρια. Το «σώμα πίσω» λοιπόν, είναι η ανάγκη της αρμονίας και της πληρότητας, σ’ ένα σύστημα πέραν του γνωστού φιλοσοφικού δυισμού. Είναι η ανάγκη της επανασύνθεσης του χοϊκού στοιχείου με την πνοή, για να χρησιμοποιήσουμε βιβλικούς όρους. Η «ψυχή ζώσα» είναι και  «σώμα ζων». Ο ποιητής έχοντας κατά νου αυτή την ενότητα, δεν τοποθετεί την ψυχή εντός σώματος. Γι’ αυτό και μπορεί με την τέχνη να απαιτήσει το σώμα πίσω. Γιατί το σώμα έχει μία ιερότητα. Δεν είναι απλά ένας χώρος φιλοξενίας, ούτε ένα δεσμωτήριο.  Είναι μία διαρκής ανάκληση από τη φθορά. Ο ποιητικός λόγος του Αργύρη Παλούκα, λιτός, με μικρές φόρμες, εντελώς και επί τούτου ανεπιτήδευτος,  υπηρετεί συμβολικά αυτή την αιώνια ανάκληση.

 

Μουσική Διάθεση: Thom Yorke – Truth Ray

 

[Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΠΡΟΑΥΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟΥ.]

Πρώτα είναι τα κόκκινα μάγουλα, φωνές,

ιδρώτας. Μετά τα κίτρινα φύλλα

που παραδέρνουν πάνω στο τσιμέντο.

Η ψυχή μας, αυτό που λέμε με τον εαυτό μας

πίσω από τα μάτια, βλέπει φωτισμένα σπίτια

και γρίλιες που κατεβαίνουν. Οι γρίλιες που κατεβαίνουν

είναι η μεγαλύτερη προδοσία των ανθρώπων.

 

[ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ ΓΙΑ ΤΑ ΠΟΔΙΑ]

να συνηθίζουν τα βότσαλα,

έχουν όμως μπροστά τους συχνά

μια ήσυχη θάλασσα.

Σ’ αυτόν τον ελάχιστο χώρο που μας αναλογεί

μπαίνουμε μέσα με τα όνειρα

να μας ακολουθούν σαν τα σκυλιά.

Μόνη μας έγνοια πού ισιώνει λίγο ο βράχος

για ν’ απλώσουμε πάνω το σώμα.

Σπίτι μας όλο κι όλο μια πετσέτα,

που το χαλάμε και το ξαναφτιάχνουμε

σαν παραζαλισμένοι από χαρά

για όσα θέλουμε να προλάβουνε τα μάτια.

 

19389839_1873447029572522_487084145_n

 

FOTO: Mimmo Jodice, Mare Almeria 1991

 

 

[ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΨΥΧΗ, ΠΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ]

μια οποιαδήποτε ψυχή που σκέφτεται

την εκδρομή της απ’ τη Νότια Γαλλία

ως τη Βαρκελώνη, πως ένιωθε υπέροχα,

φυτρωμένη, χωρίς αγάπη,

με τη βροχή, το δυνατό αέρα και το κρύο

στα πόδια της.

Κι ότι επέστρεφε έπειτα στο στόμα του κόσμου,

τεντωνόταν σαν τις προσπάθειές μας

να κολυμπήσουμε χώρια απ’ το μαύρο

και τριγυρνούσε όπως οι μισότρελοι

έξω απ’ τα νοσοκομεία, με μια αγωνία

ο καθένας για τον άρρωστό του

και τα μάτια κίτρινα και ξερά

σαν το άχυρο.

 

[ΝΑΙ, ΑΠΟΜΕΙΝΕ ΚΑΠΟΙΟΣ]

Στη δική του ζωή έχει μια παραθαλάσσια καντίνα

και κοιτάζει με λίγα χρήματα

τον καιρό ν’ αλλάζει.

Μια μέρα που θα βρέχει

θα βγάλει μια κουβέρτα από τα πράγματά του

και θα σκεπάσει μια ηλικιωμένη γυναίκα

μέχρι εκείνη να πάψει να κλαίει.

Μαζί θα κοιτούν τ’ απομεινάρια μιας φωτιάς

πάνω στην άμμο.

Θα ζηλέψουμε τότε παράφορα

τον ύπνο του, τα χέρια του, το πρόσωπό του

-ακόμα κι όσα δεν έχει.

Θα γυρίσει, λέει, σ’ αυτό τον κόσμο

μόνο για τις χειρονομίες

που σου χαρίζονται σαν ξαφνική καταιγίδα

στη μέση του δάσους.

 

 

Βιογραφικό

19239653_1873447039572521_697366545_n

 

 

 

Ο Αργύρης Παλούκας γεννήθηκε το 1975 στην Ερμιόνη της Αργολίδας. Σπούδασε θεατρολογία. Από το 1994 ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Κείμενά του -ποιήματα και μελέτες- έχουν δημοσιευθεί σε περιοδικά, έχουν συμπεριληφθεί σε ανθολογίες κι έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, τα γαλλικά και τα γερμανικά. Το 1997 συμμετείχε στη συλλογική έκδοση της θεατρικής εταιρίας «Πράξη», «16 Νέοι Έλληνες Ποιητές». Η συλλογή «Θέλω το σώμα μου πίσω» βραβεύτηκε με το Πρώτο Βραβείο Ποίησης Καλύτερου Βιβλίου Νέου Ποιητή  στο 32ο  Συμπόσιο Ποίησης.

 

 

Be the first to comment!
 
Leave a reply »