380 views 0 comments

Τα ποιήματα της Κυριακής

by on Ιούνιος 18, 2016
 

Επιμέλεια Χρήστος Βασματζίδης

Στα ποιήματα της Κυριακής, η Μαρία Θ. Αρχιμανδρίτη (από την ποιητική συλλογή «Η μοναξιά της καμπύλης», Εκδόσεις Κέδρος,  2015).

Υποδοχή: Σημεία γεωμετρικά, σημεία στίξης, σημεία των καιρών, όλα κατατείνουν στην απόδοση ενός νοήματος. Ξεχωριστά τα ίδια στο σύμπαν των συμβόλων, οριοθετούν την ανθρώπινη μοναξιά ή την ανθρώπινη ιδιαιτερότητα. «Πόση στωικότητα να κρύβει μία παρ’  ολίγον τέλεια τελεία/ εθισμένη σε ορθές γωνίες». Η αντίφαση του σημείου, ατελές το ίδιο και προσωρινό, δουλεύει πάντα για ένα νόημα που διεκδικεί την καθολικότητά του. Υπέροχοι στίχοι όπως «χαϊδεύω τους ομόκεντρούς σου κύκλους και μετρώ κορμιά», εξαπολύουν τις δυνατότητες αντίληψης του εγώ πέρα από ορόσημα. Σε χώρους φτιαγμένους από ανάσες, κενούς, η προσπάθεια οριοθέτησης φαίνεται μάταιη.  Το αίτημα της ελευθερίας μπορεί να είναι καθολικό, η απολυτότητα όμως τρομάζει. Η ύπαρξη χρειάζεται έστω την αντανάκλασή της, ως μία ταυτότητα του είδους.

Μουσική διάθεση: Ludovico Einaudi – Oltremare

 

Η μοναξιά της καμπύλης

Μου αρέσει να μου αφηγείσαι

εκείνη την ιστορία για την ευθεία

που πέθανε μονάχη.

Την ιστορία που ευθεία γεννήθηκε

και στο ηλιοβασίλεμα λύγισε από το θάμβος.

Πες μου όπως εσύ ξέρεις για την κάμψη που

ο χρόνος φέρνει μαζί με τον πόνο.

Πες μου με μάτια που κυλούν από τις κόγχες

πώς εκείνη η ευθεία έμαθε να αγκαλιάζει

ό, τι κραυγάζει.

Πώς το βλέμμα αυτού του κόσμου αρνήθηκε

και καθρέφτη αναζήτησε.

Δεν ψυχορραγούν όλα σε κύκλους, λες.

Μίλα μου λοιπόν

για τη μοναξιά της καμπύλης.

 

 

LEZA_n

        Katherine Ginter – Vinyl (photo collage)

 

 

 

Αποστροφή

Αυτός ο ρόγχος στο λαρύγγι

σαν θηλιά

τη φράση σπάει.

Στο κενό η σκέψη

αυτοκτονεί.

Την ανάσα σταματά

πάντα

στο σίγμα που

δεν είναι τελικό.

Σαν γάντζος

σε τραβά μακριά

από το ρήμα.

Μακριά από το

«αγαπώ».

 

 

Κοινόχρηστος χώρος

Θα πλέξω τις ανάσες σου

σε συρματόπλεγμα.

Κι ας ματώσουν τα χέρια μου.

Είναι εκείνος ο χώρος

ο ευθυτενής.

Αυτός που ζήτησες να είναι κενός

για να απλώνεις τα χαρτιά σου.

Θα τον περιφράξω.

Κι ας ματώσουν τα χέρια μου

από τα αιχμηρά σου βλέμματα.

Άγρυπνη εργάτρια μέλισσα

θα περισυλλέξω τη σιωπή.

Φυγάδες οι καιροί.

Κουραστήκαν τα χέρια μου

να πλέκω αγκαθωτούς σταυρούς

γύρω μου.

Στο κενό ποιος καθρεφτίζεται;

Άδειος ο χώρος

μέσα μου

χωρίς γυαλικά και μπιμπελό

χωρίς την αντανάκλασή σου.

 

 

Βιογραφικό

ARX

 

 

Η Μαρία Θ. Αρχιμανδρίτη γεννήθηκε το 1981. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Σπούδασε μάρκετινγκ και εξειδικεύθηκε στις βαλκανικές σπουδές. Ποιήματά της έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες και περιοδικά. Έχει συμμετάσχει σε ευρωπαϊκά φεστιβάλ ποίησης. «Η μοναξιά της καμπύλης» είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή και περιλαμβάνεται στο  βραχύ κατάλογο  πρωτοεμφανιζόμενων ποιητών για το «Βραβείο Γιάννη Βαρβέρη» της Εταιρείας Συγγραφέων.

Be the first to comment!
 
Leave a reply »