272 views 0 comments

Τα ποιήματα της Κυριακής

by on Ιούλιος 10, 2016
 

 

 

Επιμέλεια  ΧΡΗΣΤΟΣ ΒΑΣΜΑΤΖΙΔΗΣ

Στα ποιήματα της Κυριακής  ο Δημήτρης Αγγελής (από την ποιητική συλλογή «Ένα ελάφι δακρύζει πάνω στο κρεβάτι μου», Εκδόσεις Πόλις,  2015).

Υποδοχή: Η ποιητική συλλογή του Δημήτρη Αγγελή αποτελείται από άτιτλα ποιήματα, αριθμημένα από το 1 έως το 33. Στα «Περιεχόμενα» ωστόσο το κάθε ένα τιτλοφορείται από τις τρεις-τέσσερις πρώτες λέξεις του πρώτου στίχου, δεικνύοντας  την αυτονομία του κάθε ποιήματος. Συλλογή με πλούσια νοήματα, μεταλογικά. Δομημένος και δουλεμένος υπερρεαλιστικός λόγος που λειτουργεί ως απελευθερωτικός των δεσμών της φαντασίας. Ανακατεύει τον χρόνο και φέρνει τις μνήμες του κόσμου των παραμυθιών, χωρίς να διαταράσσει την ισχύ της πραγματικότητας. Υπαινίσσεται διαρκώς τις αντιφάσεις, τις αγωνίες και τα αδιέξοδά της. «Γρατζούνισε τόν τοῖχο μέ τά βρύα, ἀγουροξυπνημένο παιδί -Ζῆσε τόν Κῆπο σου». Η υπερρεαλιστική γραφή του ποιητή, με έντονα τα στοιχεία του συμβολισμού, θεωρώ ότι είναι το μέσο μετάδοσης φιλοσοφικού στοχασμού, μεταφυσικής αγωνίας. Αγωνίας που συμπυκνώνεται στην ιστορία του ασώτου στο τελευταίο ποίημα 33, με τη συγκλονιστική ερώτηση «Ἀλλά ἐσύ, Χριστέ, στ’ ἀλήθεια ἔλειπες;». Ερώτημα συνυπάρχον με κάθε απάντησή του.

 Μουσική διάθεση: Fionna Apple,   «Dull Tool»

 

9.

Κορίτσι ἄγουρο  ἡ πόλη μου σήμερα

Φοβισμένη, μέ λερό φουστανάκι

κάθεται στά σκαλιά τῆς πολυκατοικίας της

ἁπλώνει τό χέρι στούς περαστικούς

μαζεύει σπασμένα δόντια

ρίχνει χάπια στο πεζοδρόμιο, φωνάζει

πούλ-πούλ στά περιστέρια νά μαζευτοῦν

κι ὅταν δέν τήν κοιτάζουν τούς βγάζει τή γλώσσα.

 

Κορίτσι ἄγουρο ἡ πόλη  μου σήμερα

σημαία ἑνός κόκκινου πείσματος τό λερό της φουστάνι

ἀγκαλιάζει τά γδαρμένα της γόνατα, σουφρώνει τά χείλη

ἀποκεφαλίζει πεταλοῦδες, καίει κάδους σκουπιδιῶν

μέ τά λάφυρα τῆς λεηλασίας της φτιάχνει

ἕνα καινούριο περιδέραιο

ἔρχεται ἡ μάνα της τήν ἁρπάζει ἀπ’ τ’ αὐτί

ἀρνεῖται τή μάνα της

ἀρνεῖται νά μεγαλώσει

ποτέ δέν μιλάει

 

κάθε ἀπόγευμα παίζει μουσική

μ’ ἕνα κουτάλι μετρώντας τούς ρόμβους

τοῦ συρματοπλέγματος.

 

kyriaki

Agustin Vaquero (collage)- Landscape

 

15.

Νά γράψω ἕνα ποίημα γιά τή σιωπηλή Κυριακή πού νά λέει τούς λύκους

λύκους καί τούς φονιάδες φονιάδες

Νά βγῶ στόν ἀκάλυπτο καί νά φωνάξω ὄχι σάν κάτι νά μέ πνίγει

Νά διαβάσω Γιόζεφ Ρότ, νά ξαναθυμηθῶ τόν μεσοπόλεμο τοῦ Λεοντάρη

Νά χορέψω μέ τό Riders on the storm στό πικάπ σά νά ἐπίκειται πάλι τό

τέλος

Νά εἶσαι ἐσύ τό τέλος μου, νά εἶμαι ὁ δικός σου μεσοπόλεμος

Νά βγῶ ἀπ’ τό σπίτι, νά βγῶ ἐπιτέλους ἀπό τόν ἑαυτό μου

Ν’ ἀγοράσω ἐφημερίδα, νά δῶ τούς συνταξιούχους πού παίζουν σκάκι στά

παγκάκια τῆς προκυμαίας

Νά φανταστῶ ἕναν βυζαντινό ἄγγελο νά κατεβαίνει στά νερά ψιθυρίζοντας

ἀκατάληπτες λέξεις

Νά περάσω ἀπ’ τό καφενεῖο πού συζητᾶνε πολιτική καί ποδόσφαιρο

Νά τηλεφωνήσω στόν ἠλεκτρολόγο

Νά τηλεφωνήσω στόν Χωρομέτρη

Νά ζητήσω ζάχαρη ἀπ’ τόν γείτονα

Νά μήν εἶναι σιωπηλή ἡ Κυριακή, νά μή γράφω ποιήματα.

 

33.

Αὐγερινέ, πρῶτο φῶς τῆς ἄγουρης μέρας

καλωσόρισες τόν ἄσωτο πού γύριζε ἀπό τή νύχτα του,

πρόσταξες νά διαγραφοῦν τά συσσωρευμένα του χρέη, τόν ἔντυσες

ἀρραβωνιαστικό σου καί πρίγκιπα

 

ἤπιες πατρίδα στό χιόνι τῆς ἐξορίας του, ἔφαγες

στό ψαχνό τῶν ματιῶν του τοπία σισύφειων βράχων

 

κι΄ ἔσφαξες τό καλό μοσχάρι γιά νά διασκεδάσεις τή

μοναξιά του

πού σάν ὀρθάνοιχτος καταπιόνας περίμενε ἀνυπόμονα

τή σειρά σου.

 

Ἀνείπωτη εὐτυχία. Ἀλλά ἐσύ, Χριστέ,

στ’ ἀλήθεια

ἔλειπες;

 

(Κι’ ὅμως ἐγώ ἤθελα μόνο νά μιλήσω

γιά τή Μαρία.)

 

 

Βιογραφικό

αγγελησδ

 

 

 

Ο Δημήτρης Αγγελής γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Είναι ποιητής και δοκιμιογράφος, διευθυντής του περιοδικού Φρέαρ και διδάκτωρ φιλοσοφίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει εκδώσει έξι ποιητικές συλλογές, δοκίμια, μελέτες και διηγήματα. Έχει τιμηθεί με το βραβείο Λάμπρου Πορφύρα της Ακαδημίας Αθηνών για την ποιητική του συλλογή Επέτειος, που κυκλοφορεί στα ισπανικά, σε μετάφραση της Virginia Lopez Recio.

Be the first to comment!
 
Leave a reply »