Βιβλίο
234 views 0 comments

Φωτεινή Ναούμ: «Η μοναξιά δεν αξίζει σε κανέναν»

by on November 28, 2013
Details
 
Editor Rating
Total Score

Hover To Rate
User Rating
User Score

You have rated this

 

 

στη ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Η Φωτεινή Ναούμ επιστρέφει στις προθήκες των βιβλιοπωλείων με το μυθιστόρημά της «Αποκαΐδια και βατόμουρο γλυκό».Το τρίτο μυθιστόρημα  της Κομοτηναίας συγγραφέως, που κυκλοφορεί από τις  εκδόσεις Νέα Σύνορα – Λιβάνη, παρουσιάζεται  αυτές τις μέρες σε Κομοτηνή και Αλεξανδρούπολη.

Η ιστορία αρχίζει σ’ ένα μικρό, φτωχό χωριό, κοντά στην Κομοτηνή,. Ξεκινώντας από την μεταπολεμική Ελλάδα, παρακολουθούμε  την ιστορία της Κομνηνής ,ενός κοριτσιού που γίνεται γυναίκα.

Ποιο ήταν το ερέθισμα για να γράψετε το βιβλίο;

Δεν νομίζω πως υπήρξε κάποιο συγκεκριμένο ερέθισμα. Έχω πει και στο παρελθόν πως ξεκινώ να γράφω έχοντας στο μυαλό μου την πρώτη φράση μιας ιστορίας. Με το συγκεκριμένο δεν έγινε έτσι. Νομίζω πως το έγραφα αποσπασματικά σε βάθος χρόνου. Είναι μια ιστορία που κρατάει χρόνια και σε ότι αφορά το ίδιο το βιβλίο αλλά και τη συγγραφή του.

«Αποκαΐδια και βατόμουρο γλυκό».Ένας τίτλος αντιφατικός..

Όπως σχεδόν όλα στη ζωή μας ή κάπως έτσι. Είχα την αίσθηση πάντα πως τίποτα δεν έχει μόνο μία όψη. Ακόμη κι όταν κάτι που συμβαίνει φαίνεται εξαιρετικά χαρούμενο και φωτεινό, με διακατέχει η παράξενη αίσθηση πως το «σκοτάδι» ελλοχεύει. Θα φταίει ίσως η πεσιμιστική φύση μου.

«Ένας χορός από έρωτες, πάθη, λάθη, ενοχές και μυστικά εμπλέκονται σ΄ ένα πολύχρωμο γαϊτανάκι, άλλοτε ανυψώνοντας κι άλλοτε πάλι ποδοπατώντας τους ήρωες.. .. Μπροστά απ’ όλα, ο έρωτας. Πίσω απ’ όλα, η μοναξιά. Πάνω απ’ όλα, η μοίρα τους.»

Τι ρόλο παίζει ο έρωτας στα βιβλία σας και στη ζωή σας;

Θυμάμαι πως από παιδί μέχρι και πριν κάποια χρόνια, το Α και το Ω. Θεωρούσα πως δεν έχει κανένα ενδιαφέρον η ζωή χωρίς αυτόν. Μεγαλώνοντας, η αλήθεια είναι πως δεν με αφορά πια τόσο πολύ. Τον έχω κατά κάποιο τρόπο απομυθοποιήσει και ίσως γι αυτό έχω την ανάγκη ολοένα και περισσότερο να τον αναφέρω. Αρνούμαι να αποδεχτώ πως τον κατέβασα απ το βάθρο του.

Θεωρείτε ότι η μοναξιά είναι η κατάρα του σημερινού ανθρώπου;

Θεωρώ τη μοναξιά απίστευτη κατάρα. Όχι μόνο στις μέρες μας αλλά γενικότερα. Λέω συχνά σε φίλους που είναι μόνοι, μην το κάνεις στον εαυτό σου, η μοναξιά δεν αξίζει σε κανέναν. Όπως κι η αρρώστια και ο άτιμος ο θάνατος. Μου αρέσει οι άνθρωποι να σμίγουν, να ανακατεύονται, ακόμη κι αν τελικά τρων τα μούτρα τους. Αλλιώς τι νόημα έχει αυτή η ζωή;

Πιστεύετε  πως η πορεία της ζωής του ανθρώπου είναι προδιαγεγραμμένη;

Χμ, κατά καιρούς πιστεύω διάφορα. Σε ότι με αφορά όμως, μέχρι σήμερα τουλάχιστον, πιστεύω πως κάποιες φορές χάνεις τον έλεγχο. Και τότε είναι καλύτερα να αφεθείς και να περιμένεις με όποια ψυχραιμία μπορεί να έχει κανείς τη δεδομένη στιγμή, να δεις που θα σε ξεβράσει. Όσο κι αν τρομάζει την ώρα που το ζεις, δεν βγαίνει πάντα σε κακό. Γενικά θεωρώ πως τίποτα δεν γίνεται τυχαία.

Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να ασχοληθείτε με τη συγγραφή;

Εκεί γύρω στην εφηβεία που άρχισαν οι πρώτες πιο έντονες ανησυχίες, ήταν που ήθελα να επικοινωνήσω με τον εαυτό μου. Όταν το αίμα μου έβραζε και δεν ήξερα που να μιλήσω, με τον τρόπο που θα με ικανοποιούσε, έγραφα μακροσκελή γράμματα χωρίς αποδέκτη. Έχω γράψει εκατοντάδες ποιήματα, μικρά διηγήματα, σκέψεις πάνω σε πακέτα από τσιγάρα, χαρτοπετσέτες από καφετέριες. Μεγαλώνοντας, όταν σταμάτησαν πια όλα να περιστρέφονται γύρω από μένα, θέλησα να γράψω κάτι πιο ολοκληρωμένο. Το προσπάθησα, μου βγήκε, κι έκτοτε δεν έχω σταματήσει ποτέ.

Από πού αντλείτε την έμπνευσή σας;

Από τα πάντα γύρω μου μα συνήθως από αυτά που από διάφορα ερεθίσματα ξεμένουν μέσα μου. Με ενδιαφέρει πολύ ο άνθρωπος και η ψυχή του. Ωραίο είναι να υπάρχει μια έντονη πλοκή σε αυτό που γράφεις, μα εκείνο που προσωπικά με ικανοποιεί περισσότερο είναι να παρακολουθώ τον άνθρωπο που κυριαρχεί στις ιστορίες.

Υπάρχουν προσωπικά βιώματα στα βιβλία σας;

Σαφώς και υπάρχουν. Παραλλαγμένα πάντα για να εξυπηρετούν τις καταστάσεις. Το αστείο είναι, πως οι φίλοι και συγγενείς, τα αντιλαμβάνονται πιο ξεκάθαρα από μένα.

Τι σας γοητεύει στη ζωή;

Συχνά γοητεύομαι από ανθρώπους, αλλά μου περνά γρήγορα κι αυτό δυστυχώς, γοητεύομαι από ένα καλό βιβλίο, παθιάζομαι με τη συγγραφή, αγαπώ την οικογένειά μου και μου αρέσει να περνώ ατέλειωτες ώρες απραξίας με αγαπημένους φίλους. Μου αρέσει να κλαίω, αλλά μου αρέσει το ίδιο και να γελώ.

Τι γράφετε σήμερα;

Έχω τελειώσει το πιθανά επόμενο βιβλίο μου που θα εκδοθεί, πρόκειται για μια υπόθεση εκβιασμού, χωρίς να λείπει φυσικά το ερωτικό στοιχείο, διαδραματίζεται στην Αλεξανδρούπολη κι έχει διαφορετικό ύφος και πλοκή από τα Αποκαΐδια. Παράλληλα γράφω ένα ακόμη που με γοητεύει, θα μπορούσαμε να πούμε πως κινείται στο πλαίσιο του μαγικού ρεαλισμού. Μια ιστορία λουσμένη από επιθυμίες, απαλλαγμένη από αιώνιους φόβους. Η ανάγκη μου να επιβληθώ στο θάνατο. Ίσως αυτό με οδηγεί εδώ, και το κάνει να φαίνεται τόσο απολαυστικό.

Το βιβλίο

Η Κομνηνή μεγαλωμένη σα ξένη από τους γονείς της σένα χωριό κοντά στην Κομοτηνή  με μοναδικό της στήριγμα τη μπάμπω της, σε ηλικία 7 χρονών αποφασίζει ότι τη μοίρα της θα την ορίσει εκείνη. Θα μάθει γράμματα, θα κάνει άντρες να την ερωτευτούν, θα γίνει μια πρώτης τάξεως επιχειρηματίας και θα σταθεί ανάμεσα στους άντρες σαν όμοιά τους. Θα ερωτευτεί, θα εκδικηθεί και θα την εκδικηθούν.

“Ήσουν ξεχωριστή από τη μέρα που γεννήθηκες”, της είχε πει η μπάμπω της, όταν έκλεισε τα δέκα της χρόνια. “Εγώ σε ξεγέννησα. Ήταν Αύγουστος, πάνω στο δεύτερο φεγγάρι του. Έπρεπε να είχες γεννηθεί τουλάχιστον τρεις βδομάδες νωρίτερα. Πείσμωσες. Περίμενες καρτερικά να γεμίσει το φεγγάρι… Δεν κοιμήθηκα εκείνο το βράδυ. Ούτε τ’ άλλα που ακολούθησαν. Καθόμουν και σε κοιτούσα να φέγγεις μέσα στη νύχτα. Πού και πού άνοιγες τα θολά σου μάτια και με κοιτούσες κι εσύ. Από τότε, βλέπεις, είχαμε ξεχωρίσει η μια την άλλη”».

Η ιστορία ακολουθεί και τη Θοδώρα , το Θοδωρή και τον Μεχμέτ.

«Ένας χορός από έρωτες, πάθη, λάθη, ενοχές και μυστικά εμπλέκονται σ΄ ένα πολύχρωμο γαϊτανάκι, άλλοτε ανυψώνοντας κι άλλοτε πάλι ποδοπατώντας τους ήρωες. Μέσα του ο καθένας ξεχωριστά σέρνει το παρελθόν του, κουβαλά τα παιδικά, εφηβικά του βιώματα, και προσπαθούν άλλοτε όλοι μαζί σαν ενωμένη γροθιά κι άλλοτε ο καθείς μόνος, τσακισμένος κι απογοητευμένος να φτάσουν στην πληρότητα που επιζητούν μέσα από την αποδοχή και τον έρωτα. Βλέπουν τα όνειρά τους να πλησιάζουν και ν’ απομακρύνονται. Δεν το βάζουν κάτω, συνεχίζουν ν’ αποζητούν την προσωπική τους χίμαιρα, μέχρι εντέλει, χαμένοι ή κερδισμένοι, να τους δώσει η ζωή αυτό που για εκείνους είχε προαποφασίσει.

Το χωριό. Οι κάμποι, το σχολειό, οι χωμάτινοι δρόμοι. Η πόλη. Το ποτάμι, οι εκκλησίες και τα τζαμιά, τα καταστήματα. Η θάλασσα. Τα μεγάλα ταξίδια, οι ξένοι τόποι, η λησμονιά. Αθήνα. Η πόλη της λήθης και των μοιραίων συναντήσεων.

Οι άνθρωποι. Ευάλωτοι, πρόσκαιρα ευτυχισμένοι, παραδομένοι στα πάθη τους. Μπροστά απ’ όλα, ο έρωτας. Πίσω απ’ όλα, η μοναξιά. Πάνω απ’ όλα, η μοίρα τους.»

 

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα

Φωτεινή-ναούμ

Η Φωτεινή Ναούμ γεννήθηκε τον Απρίλη του 1978 στην Κομοτηνή, όπου ζει και εργάζεται τα τελευταία χρόνια. Ανακάλυψε το γράψιμο σε νεαρή ηλικία, όταν ακόμα ανακάτευε τους μαρκαδόρους και τα μολύβια στην τσάντα της. Αργότερα, ψάχνοντας πάνω σε λέξεις τον εαυτό της, έγραψε τα πρώτα της ποιήματα.

Η σχέση της με τη γραφή υπήρξε πάντα καθοριστική γι’ αυτή: είναι ο τρόπος της να αντιμετωπίζει τη ζωή πιο αισιόδοξα.

Έχει γράψει επίσης τα βιβλία Ο Διαχειριστής και Το Κορίτσι με τα Κόκκινα Παπούτσια.

Επικοινωνία με τη συγγραφέα: naoymfotini@gmail.com

 

Info
Βιβλιοπαρουσίαση :«Αποκαΐδια και βατόμουρο γλυκό»                              
Κομοτηνή : Κυριακή 1-12-2013 ,7μμ ,στη Λέσχη Κομοτηναίων
Αλεξανδρούπολη:  Δευτέρα 2-12-2013, 7:30μμ, Βιβλιοπωλείο “Ελευθερουδάκης” – Φωτεινή Σκαρλακίδου
Be the first to comment!
 
Leave a reply »

 

Leave a Reply