ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
572 views 0 comments

Γιάννης Κακλέας. Σκηνοθετεί το «Κουρδιστό πορτοκάλι» στο Θέατρο Αποθήκη και με αυτήν την αφορμή δηλώνει: «Ο καπιταλισμός είναι ένα άθλιο, άδικο σύστημα που αγριεύει τους ανθρώπους»

by on Νοέμβριος 16, 2013
Details
 
Editor Rating
Total Score

Hover To Rate
User Rating
User Score

You have rated this

 

στην ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΠΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ

Ένα ποιητικό σκηνικό στο «Αποθήκη», μέσα όμως από εμφανή εγκατάλειψη και βρόμα. Σιδερογέφυρες, σκάλες, βαρέλια και ανάμεσά τους σαν αερικά οι ηθοποιοί του Γιάννη Κακλέα. Από τη μία «Το κουρδιστό πορτοκάλι», η σκληρή ταινία του Κιούμπρικ. Από την άλλη, το βιβλίο και θεατρικό σενάριο του Anthony Burgess σκληρό και αυστηρό, βιωματικό αφού μια ομάδα πεζοναυτών βίασε τη γυναίκα του η οποία αμέσως μετά έκανε απόπειρα αυτοκτονίας.

«Είναι μια σπουδή πάνω στη βία. Θέτει ερωτήματα γιατί το θέμα της βίας δεν λύνεται. Η παράσταση βασίζεται στο κείμενο του Burgess και όχι στην ταινία του Κιούμπρικ. Το έργο θέτει το πρόβλημα της αντιμετώπισης της νεανικής βίας, αλλά και το θέμα της ελεύθερης βούλησης του ανθρώπου να επιλέξει το καλό ή το κακό. Βρισκόμαστε στα πρόθυρα κατάργησης της δημοκρατίας, όπου το κράτος ασκεί βία και όλα αρχίζουν ως απάντηση στο κράτος».

Δεν μπορώ να μη σταθώ στη δήλωσή σας κατά την παρουσίαση της παράστασης στον Τύπο ότι «ο καπιταλισμός είναι ένα γαμημένο σύστημα και πρέπει να το αλλάξουμε»…

Ο καπιταλισμός είναι άθλιο σύστημα, αγριεύει τους ανθρώπους, το απόλυτο σύστημα της αδικίας. Δεν το λέω μόνο εγώ, φυσικά πρέπει να αλλάξει γιατί αν δεν αλλάξει το σύστημα που εκμεταλλεύεται τους ανθρώπους και τους υποβιβάζει σε δούλους και σε υποχείρια δεν μπορεί να υπάρξει και καμία αλλαγή. Δηλαδή η όλη ηθική του συστήματος είναι ηθική βίας. Τώρα τι θα πάρει τη θέση του είναι ένα ερώτημα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι επειδή δεν έχουμε διαμορφώσει το επόμενο βήμα δεν μπορούμε να εναντιωθούμε με όλα μας τα μέσα σε ένα άδικο σύστημα. Ας δημιουργήσουμε το αύριο…

Με εκλογές;

Με όλα τα μέσα. Τις εκλογές, τη συνειδητοποίηση. Αν κάτι θέλει να αλλάξει μπορούμε να το κάνουμε εύκολα. Το θέμα είναι ότι έχουν πολλοί άνθρωποι πια βολευτεί ή έχουν ηττηθεί τόσο πολύ μέσα τους ψυχολογικά που τελικά δεν υπάρχει καμία διάθεση για αγώνα. Δεν είναι με τι μέσα θα παλέψουμε, είναι αν θέλουμε να παλέψουμε.

Μη βίαιη αντίδραση υπάρχει;

Κατ’ εμέ, όχι. Εξαρτάται πάντα τί αποκαλούμε βία. Μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να είναι και ο αποκλεισμός, η ίδια η έννοια της ανατροπής, η σωματική βία αλλά και η πολιτική. Παρόλο που πολλοί διαφωτιστές της βίας θα ήθελαν τα πράγματα να κυλούσαν ομαλά η έννοια της ανατροπής περιέχει μέσα και το στοιχείο της βίας, γιατί κρύβονται συμφέροντα και εξουσίες και αυτές δεν ανατρέπονται με εύκολο τρόπο. Όχι όμως κατά αδίκων και όχι ανεξέλεγκτα. Ας μην είμαστε αθώοι. Η βία καμιά φορά πιέζει τον τροχό της Ιστορίας να κυλήσει πιο γρήγορα. Αυτό όμως δημιουργεί θέματα. Ακόμα και οι Ερυθρές Ταξιαρχίες, ένα γιγαντωμένο κίνημα στην Ιταλία, που προσπάθησε να αλλάξει το σκληρό καπιταλιστικό σύστημα, έφτασε πια να είναι μια οργάνωση για τη βία. Έχει τα αδιέξοδά του, όμως είναι μια «υγιής» αντίδραση σε ένα σύστημα το οποίο σε οδηγεί σε απόγνωση και η απόγνωση -όπως λέει και το έργο μας- εκρήγνυται και η έκρηξη είναι βίαιη.

Μου άρεσε που είπατε ότι «το έργο μας δεν είναι επίκαιρο», την ώρα που όλοι σπεύδουν να χαρακτηρίσουν το έργο τους επίκαιρο.

Το θέατρο κατά τη δικιά μου άποψη δεν ασχολείται με την επικαιρότητα, άλλοι ασχολούνται με αυτήν. Το θέατρο εισπράττει τις εκφάνσεις του κοινωνικού ιστού και τις μεταπλάθει, τις κάνει μεγαλύτερες, πιο ουσιαστικές, πιο βαθιές. Το έργο μιλάει για πιο γενικά πράγματα, αλλιώς θα ανεβάζαμε ένα κείμενο Diviced-διασκευασμένο, που θα μιλούσε απόλυτα για το σήμερα. Μην τρελαθούμε όμως, το θέμα της βίας δεν είναι σημερινό. Στην Ελλάδα ξεχνάμε. Η βία δεν είναι επίκαιρο θέμα, είναι συνεχές, υπαρκτό. Το κείμενο κατ’ εμέ είναι «μεγάλο» γιατί αγγίζει από πολλές πλευρές και την προσωπική και τη σωματική και την κρατική και την ιατρική και την επιστημονική βία. Αυτό δεν συναντάται εύκολα σε ένα βιβλίο.

Ένα έργο απαγορευμένο σε πολλές χώρες λόγω των σοκαριστικών «σκηνών» του. Οι εικόνες της καθημερινότητας σας σοκάρουν;

Εγώ ζω σε ένα συνεχές σοκ, είναι στοιχείο πια της προσωπικότητάς μου. Πολλές φορές προσπαθώ να κρατήσω το θυμικό μου για τη βία και την καταπίεση που ασκείται στους νέους. Για την κρατική βία η οποία είναι αμείλικτη. Για τη γραφειοκρατία και τη χυδαία συμπεριφορά σε έναν άνθρωπο που θέλει να θεωρείται πολίτης. Δηλαδή ζω με την έννοια του σοκ και την έννοια του θυμού και της αντίδρασης σε όλα αυτά. Δεν μπορώ να ησυχάσω. Μπορεί να μη συμβαίνει πάνω μου ακριβώς. Συμβαίνει όμως δίπλα μου και ο κόσμος δεν ξέρω πόσο σοκάρεται ούτε μπορώ να μιλήσω γι’ αυτόν. Στο θέατρο όμως που είναι τα πράγματα πιο συμπυκνωμένα, πιο εστιασμένα, πιστεύω, αν λειτουργήσει καλά ένας θεατής, θα φύγει με πολύ γερή αίσθηση. Για να σκεφτεί όλο του το είναι, τι κάνει και ατομικά και σαν δημόσιο ον. Πιστεύω και ελπίζω σε μια σοκαριστική προσέγγιση από την πλευρά τού θεατή.

PHOTO_KAKLEA

Από την 24ωρη Μπεκετική παράσταση του καλοκαιριού, στους «Ψύλλους στ’ αφτιά» και από εκεί στο «Κουρδιστό πορτοκάλι». Συνήθως απαντούν οι ερμηνευτές «Αν υπάρχουν σύνορα στο τραγούδι». Στο θέατρο υπάρχουν σύνορα;

Όχι. Για μένα το θέατρο μπορεί και έχει τα εργαλεία να διαπραγματεύεται πολλές ποιότητες. Εγώ δεν είμαι κανένας ξινός και στυφός διανοούμενος, με τη στενή έννοια του όρου. Μου αρέσει να ψυχαγωγούμαι, μου αρέσει να διασκεδάζω, μου αρέσει να γελάω. Δεν καταλαβαίνω ποιος θα μου στερήσει τη διάθεση για το χιούμορ. Ποιος θα μου στερήσει τη διάθεση να καίγομαι και να ξαναγεννιέμαι μέσα από τα πράγματα. Ζωντανοί άνθρωποι είμαστε και το θέατρο αφορά τους ζωντανούς ανθρώπους.

 

 info
«Κουρδιστό πορτοκάλι» του Anthony Burgess στο Θέατρο Αποθήκη. Μετάφραση Θοδωρής Πετρόπουλος. Σκηνοθεσία Γιάννης Κακλέας. Σκηνικά Μανόλης Παντελιδάκης. Στον κεντρικό ρόλο ο Άρης Σερβετάλης. Πρωταγωνιστούν: Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Αντίνοος Αλμπάνης, Νεκτάριος Λουκιανός, Χρήστος Μαλάκης, Ευδοκία Ρουμελιώτη, Δρόσος Σκώτης, Κίμων Φιορέτος.

 

 «Ψύλλοι στ’ αφτιά» στο Θέατρο Αλίκη
 Ο Γιάννης Κακλέας αυτόν τον χειμώνα σκηνοθετεί παράλληλα το έργο του Georges Feydeau «Ψύλλοι στ’ αφτιά» στο Θέατρο Αλίκη με τους Χρήστο Χατζηπαναγιώτη, Βίκυ Σταυροπούλου, Κώστα Αποστολάκη, Σοφία Μουτίδου, Πάνο Βλάχο, Κώστα Τριανταφυλλόπουλο, Μίνα Αδαμάκη. Μαζί τους οι Κωνσταντίνος Κακούρης, Γιώργος Κοψιδάς, Μαρία Κωνσταντάκη, Μάρκος Μπούγιας και ο Θωμάς Παλιούρας.

 

 

 

Be the first to comment!
 
Leave a reply »