ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
604 views 0 comments

Νικήτας Τσακίρογλου «Δεν είναι ζαχαροπλαστείο το θέατρο»

by on November 11, 2013
Details
 
Editor Rating
Total Score

Hover To Rate
User Rating
User Score

You have rated this

 

 

στην ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΠΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ

 Έπειτα από 50 χρόνια επιτυχημένης πορείας ανεβαίνει στο σανίδι του «Ακροπόλ» υποδυόμενος τον Σάιλοκ στον σαιξπηρικό «Έμπορο της Βενετίας»

Μπήκε στη σειρά με ακόμα 100 πρωταγωνιστές του ελληνικού θεάτρου για να τον επιλέξει ο Ρόμπερτ Ουίλσον στην πολυταξιδεμένη «Οδύσσεια». Αυτός είναι ένας σταθμός στα 50 χρόνια πορείας του Νικήτα Τσακίρογλου, που φέτος τα βήματά της τον φέρνουν στη σκηνή του «Ακροπόλ» για τον πολυπόθητο ρόλο του Σάιλοκ στον σαιξπηρικό «Έμπορο της Βενετίας».

«Κάνουμε ένα κλασικό έργο με μια σύγχρονη, θα λέγαμε, παράσταση. Έχουμε μεταθέσει την πλοκή από τον 16ο αιώνα, όπου το έγραψε ο Σαίξπηρ, στον 18ο αιώνα. Με τον Σπύρο Ευαγγελάτο που σκηνοθετεί έχουμε κάνει πολλές παραστάσεις και πολλές επιτυχίες. Εδώ έχουμε μία άλλη περιπέτεια, με 18 εξαιρετικούς ηθοποιούς, με κοστούμια εποχής του Μετζικώφ, με σκηνικά Πάτσας, μια παραγωγή που ανταποκρίνεται στο κλασικό έργο του Σαίξπηρ. Ένας δύσκολός αλλά ενδιαφέρον χειμώνας γιατί δεν έχουμε να ανταγωνιστούμε κάποιο άλλο μεγάλο κλασικό έργο. Ξέρεις, τα κλασικά έργα είναι και μεγάλα “καράβια”, αλλιώς μπαίνεις στην περιπέτεια να τα εκμοντερνίσεις και να τους αφαιρέσεις τη γοητεία της εποχής τους. Το “σ’ αγαπώ” λέγεται δύσκολα σήμερα στην εποχή μας και αυτό το έργο έχει πολύ αγάπη, είναι ρομαντική ιστορία. Ο μέγας Σαίξπηρ βέβαια βάζει και ένα σκούρο χρώμα στον ρομαντισμό: Το δάνειο που κάνει ο Σάιλοκ, εφοπλιστής θα λέγαμε της εποχής, για να βοηθήσει τον φίλο του Πασάνιο. Ένα παιχνίδι που καταλήγει σοβαρό».

Ένα διαχρονικό παιχνίδι εξουσίας…

Μια γοητευτική ιστορία που όμως αφορά την εποχή μας γιατί αναφέρεται στο χρήμα, στον δανεισμό. Ο Πλούταρχος που προηγήθηκε του Σαίξπηρ μίλησε για «τα δεινά του δανεισμού» και έδωσε κατάρα και ευχή να μην δανείζεται ο κόσμος. Το κράτος μας αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε αυτή τη φάση. Άρα οι θεατές θα δουν γνώριμα πράγματα και θέματα που τους αφορούν. Κάποιες στιγμές μπήκαν οι τράπεζες στην περιουσία και τις ανάγκες τους και πλέον διακυβεύουν τις υπολήψεις τους. Γι’ αυτό το έργο είναι σύγχρονο και μας αφορά. Πιστεύω ότι τα έργα που μας έχουν παραδώσει αυτοί οι σπουδαίοι, όπως και οι αρχαίοι μας τραγικοί, βάζουν σε μια περίσκεψη τον κόσμο και κυρίως την εξουσία.

Ήταν ζητούμενο για την παράσταση η αναγωγή στο παρόν και η σύγκριση με το σήμερα;

Προσωπικά όταν ερμηνεύω έναν ρόλο, είτε καλώς είτε κακώς, ψάχνω να βρω το αιτιατό. Γιατί έγινε αυτός ο άνθρωπος αυτό που έγινε. Και ο Σάιλοκ ήταν Εβραίος, διωγμένος στη Βενετία της εποχής. «Γιατί ένας Εβραίος δεν έχει χέρια, δεν έχει μάτια, δεν χορταίνει από το ίδιο φαί;», αναρωτιέται ο Σάιλοκ. Και συνεχίζουμε να βιώνουμε τέτοιες καταστάσεις. Καλό είναι η βία να μη φέρνει βία. Ως ηθοποιός θα ήθελα να μπορέσω με τα θέματα που θίγει ο συγγραφέας, να κάνω τον θεατή να μπει σε μια κριτική σκέψη. Αυτό κάνει ο χώρος της Τέχνης. Δείχνει τα πράγματα, δεν κατευθύνει, δεν είναι μπροσούρα η Τέχνη. Καλείται μέσα από τον πολιτισμό και την αισθητική να καταδείξει τα πράγματα, να γητεύσει και ο θεατής να βγάλει τα συμπεράσματά του και να σκεφτεί. Αυτό είναι το ζητούμενο.

Το θέατρο κατά γενική ομολογία, εν μέσω κρίσης, πάει καλά…

Πιστεύω ότι αυτή την περίοδο το θέατρο ναι, πάει καλά. Ο κόσμος έχει ανάγκη να βγαίνει έξω από το σπίτι του και να βλέπει ένα ωραίο θέαμα. Τα χρόνια της κρίσης έχουν αποδείξει ότι ο κόσμος θέλει να ξεφύγει από τα προβλήματά του και να καταπιαστεί για δύο ώρες με αυτά του ήρωα που βλέπει. Το εισιτήριο πια είναι για όλα τα βαλάντια και ιδιαίτερα προσιτό για όλους. Εγώ πολλές φορές αναρωτιέμαι, με αυτά που συμβαίνουνε σήμερα, με αυτές τις στερήσεις πώς αντέχει ο κόσμος. Προσωπικά μπορεί να μην έχω πρόβλημα διαβίωσης, βλέπω όμως ανθρώπους στον δρόμο να ζητιανεύουν στο μετρό, να στερούνται το φαγητό και να πηγαίνουν στα συσσίτια. Πώς είναι δυνατόν αυτοί που είναι στην εξουσία και που εξαρτώμεθα από αυτούς να μη δίνουν τη λύση, ώστε να μην υπάρχει συμφορά και ανέχεια; Το θέατρο οφείλει να σε κάνει καλύτερο, να καταδείξει τα προβλήματα, τη λύση δεν μπορούν να τη δώσουν ούτε οι πολιτικοί.

Είναι αναγκαίος ο Σαίξπηρ σήμερα;

Ναι, τα κείμενά του αφορούν και την πολιτική και την κοινωνία μας και τη μεταφυσική ύπαρξή μας. Είναι υπαρξιακό το ότι η «Λαίδη Μάκβεθ» μετά τον φόνο προσπαθεί να καθαρίσει τα χέρια της από τα ανομήματά της. Είναι βαθύτατα χριστιανός, όχι θρησκόληπτος, με την έννοια ότι έχει μέσα του τη δικαιοσύνη και την αγάπη για τον πλησίον. Ακόμα και τους κακούς του, τους τιμωρεί παραδειγματικά. Εδώ ο Σάιλοκ αναγκάζεται να γίνει χριστιανός. Ο Σαίξπηρ πιστεύει ότι μέσα από αυτό θα καταλάβει τη μισαλλοδοξία που είχε. Εκεί είναι η μεγαλοσύνη του. Ο άνθρωπος για να καταλάβει τι έκανε πρέπει να φτάσει στο «μηδέν», εκεί έφτασε και τον «Βασιλιά Ληρ». Εμείς οφείλουμε ως ηθοποιοί, χωρίς βιασμό, να δώσουμε στο κοινό να καταλάβει το βαθύτερο νόημα του κάθε έργου.

Υπάρχει, τόσα χρόνια μετά, άγχος για την κάθε νέα αρχή;

Δεν θα το έλεγα άγχος, αλλά έχω τρακ γιατί το θέατρο και η Τέχνη γενικότερα δεν βαδίζουν ποτέ στο ασφαλές. Δεν έχει μαθηματικές έννοιες. Αφορά τον ψυχισμό και κανένας δεν μπορεί να είναι σίγουρος για το πού θα βγει η κάθε παράσταση. Ονειρευόμαστε, προσπαθούμε πάντα για το καλύτερο, ευαισθητοποιούμαστε, γι’ αυτό και έχω αυτό το δημιουργικό τρακ.

Το οποίο φεύγει μετά την πρεμιέρα; 

Όχι, γιατί κάθε βράδυ το κοινό είναι διαφορετικό και πρέπει να μπεις στην ανάσα του, στους κραδασμούς του, να συνυπάρξεις μαζί του. Να του δώσεις και να πάρεις από αυτό. Γι’ αυτό και θέλει ανοιχτή ψυχή. Πρέπει να προσέρχεσαι σε κάθε παράσταση αθώος. Οι εμπειρίες έτσι και αλλιώς υπάρχουνε κλεισμένες σε ένα σεντούκι. Αν σου χρειαστεί και κρυώσεις, το ανοίγεις και βάζεις ένα ρούχο.

Χειροκρότημα από χειροκρότημα διαφέρει;

Ναι, όπως και το κοινό. Δεν είναι δεδομένο. Γι’ αυτό και οι πρεμιέρες δεν είναι καλές, γιατί έρχεται ο άλλος με την ανασταλτική σκέψη «για να δούμε τι θα δούμε. Θα τα καταφέρει;». Από την άλλη όμως δεν μας αρέσει και το μαλθακό κοινό, αυτό που του αρέσουν όλα. Δεν είναι ζαχαροπλαστείο το θέατρο.

 Τους κριτικούς θεάτρου τους διαβάζετε;

Δεν μπορώ να πω ότι αγνοώ τις κριτικές. Τις διαβάζω αλλά δεν με επηρεάζουν και δεν με βοηθάνε κυρίως. Είναι αφοριστικές και στο καλό και στο κακό και μερικές φορές χρησιμοποιούν αυτό το «επαρκής». Έχω 50 χρόνια στο θέατρο. Μια ζωή ολόκληρη. Δεν είχα θεατρικές ρίζες ή backround, αλλά εκεί βρήκα τον εαυτό μου, πάρα πολύ μικρός, στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Βρέθηκα σε αυτή την Τέχνη παλεύοντας και η περιουσία μου σήμερα είναι ότι γνώρισα σπουδαίους ανθρώπους. Αισθάνομαι καλά.

Eίχατε πρότυπα;

Ο πρώτος που μου έρχεται στο μυαλό είναι ο Μινωτής. Οι νέοι πρέπει να έχουν πρότυπα. Το ότι δεν έχουν πρότυπα οφείλεται και σε εμάς. Εμείς δείξαμε άσχημους και εγωιστικούς δρόμους. Νομίζω ότι πρέπει να δούμε τη σημερινή κατάσταση με ανοιχτά μάτια και μυαλά και να επαναπροσδιορίσουμε τα πράγματα. Φύγαμε από μια Κατοχή και ζούμε μια νέα και δεν αντιστεκόμαστε. Αρκεστήκαμε και επαναπαυθήκαμε στο κράτος και δεθήκαμε μαζί του. Μας αρέσει η μονιμότητα και η εξασφάλιση.

 Πάντως εσείς παραιτηθήκατε από τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.

Έκανα τη χάρη στον τότε υπουργό Πολιτισμού, που σήμερα είναι πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας και πρωθυπουργός μας, να παραιτηθώ για να τον διευκολύνω…

Χρόνια ζευγάρι με τη Χρυσούλα Διαβάτη.

Πάλεψα πολύ να αποτρέψω το παιδί μου από το να ασχοληθεί με το θέατρο, δεν ήθελα. Και εγώ και η μητέρα της είμαστε ενεργοί και πολύ γεμάτοι από αυτό που κάνουμε. Βεβαίως όταν επιστρέφουμε στο σπίτι μας δεν μιλάμε για θέατρο, έχει τελειώσει για εμάς. Ο χώρος της δουλειάς μας είναι η σκηνή και τίποτα άλλο. Δύσκολα έχουμε συνυπάρξει θεατρικά και αυτό όποτε έγινε ήταν απαίτηση των παραγωγών.

info
«Ο έμπορος της Βενετίας» στο «Ακροπόλ». Η φιλία, ο έρωτας, η εκμετάλλευση, ο ρατσισμός και ο ρόλος του χρήματος στις ανθρώπινες σχέσεις κυριαρχούν στο σαιξπηρικό αυτό έργο, το οποίο αν και κωμικό είναι περισσότερο γνωστό για τις δραματικές σκηνές του. Η παράσταση, σε παραγωγή του Θεατρικού Οργανισμού «Ακροπόλ», φέρει την υπογραφή του σκηνοθέτη Σπύρου Ευαγγελάτου. Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους υποδύονται ο Νικήτας Τσακίρογλου, η Μαρία Σκουλά, ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος και ο Μάξιμος Μουμούρης. Η παραγωγή παρουσιάζεται σε εναλλασσόμενο ρεπερτόριο με την παράσταση του Πέδρο Αλμοδόβαρ «Όλα για τη μητέρα μου». 
Be the first to comment!
 
Leave a reply »

 

Leave a Reply