Συναυλίες
121 views 0 comments

Η δική μου Σαμοθράκη

by on Αύγουστος 11, 2017
Details
 
Editor Rating
Total Score

Hover To Rate
User Rating
User Score

You have rated this

 

Της Ζωής Τηγανούρια*

Την Παναγιά τη δικιά μας τη βάφτισε ο γκρεμός Κρεμιώτισσα και στη θάλασσα που πιάνει το μάτι της, δεν πνίγεται κανείς. Απ’ το βουνό που ’χει κορφή το Φεγγάρι έβλεπε ο Ποσειδώνας τον πόλεμο της Τροίας κι ο Μεγαλέξανδρος, εδώ μπήκε στα σπλάχνα της μάνας του, τότε που τα Μυστήρια… άντεχαν χιλιάδες χρόνια. Ύστερα ο Απόστολος Παύλος έμαθε τους ανθρώπους να κάνουν το σταυρό τους και χτίστηκαν ξωκλήσια, 999 για να προσκυνάς κι ένα για να ψάχνεις, το χιλιοστό που αν βρεθεί, θα ’ναι γεμάτο χρυσάφι…κι άλλες ιστοριούλες για «τα πανιά τσι γιργιάς», τις βάθρες του φονιά, τα φαντάσματα στα «ργιάκια», τις μάγισσες, τις κατάρες… »

Έτσι μίλαγαν  για τη Σαμοθράκη οι «παλιοί» όταν ήμουν παιδί εγώ όμως, άλλα θυμάμαι πρώτα. Τη μάνα νέα κι όμορφη, τον πατέρα με το βιολί στα χέρια, τον αδερφό μου παιδί και το χωριό μας, το Λάκκωμα, αποκλεισμένο απ’ το χιόνι, χωρίς ρεύμα, με τις κολόνες της ΔΕΗ πεσμένες απ’ τον αέρα κι εμένα, να το διασχίζω κάθε πρωί για να πάω στο σχολείο με τους επτά συμμαθητές… Μίμης, Κομνηνός, Παναγιώτα, Μαριάνθη, Φράγκος, Σταύρος, Κώστας  και την Αλεξανδρούπολη, που δεν έπαυα να ονειρεύομαι τα φώτα της ακόμη κι όταν έβγαινα απ’ το καράβι και βρισκόμουν μπροστά τους.

thganoyria

Κι ακόμη, το παιδικό πιανάκι του μικρού ξαδέρφου Παντελή – καταξιωμένου βιολιστή σήμερα – τις πρώτες νότες που έπαιξα εκεί και το τραγούδι το πρώτο που  το ’βγαλα με τ’ αυτί, τη Σαμιώτισσα, μέχρι που 12 χρονών απόκτησα δικό μου αρμόνιο και έπαιζα με τον πατέρα μου στους «μπάλους», τη μοναδική διασκέδαση του νησιού, κάθε Σάββατο στο μαγαζί του Γαλατούμου, με τον κόσμο στριμωγμένο, την τηγανιά χοιρινό και το κατσίκι στη σούβλα να σου «παίρνει τη μύτη» και το χορό, που άφηνε κορίτσια κι αγόρια να πιάνονται επιτέλους χέρι-χέρι.

Αλήθεια, μια  μέρα ολόκληρη ετοιμαζόμουν για κείνη  τη στιγμή, με τον καθρέφτη να κάνει αγρυπνίες και ποτέ να μη με βγάζει όσο όμορφη θα ’θελα, από τότε μέχρι σήμερα που δε ζω πια στη Σαμοθράκη αλλά γυρίζω πάντα, όχι μόνο από νοσταλγία αλλά και γιατί πρώτη αυτή με καλεί να παρουσιάσω τη μουσική μου, αυτή κι ολόκληρος ο Έβρος – η Αλεξανδρούπολη, η Ορεστιάδα, το Τυχερό, οι Καστανιές, το Διδυμότειχο, οι Φέρες, το Σουφλί  – που με τόση αγάπη διέψευσαν εκείνη τη λαϊκή ρήση που λέει πως κανείς δεν αγιάζει στον τόπο του….

 

*Η Ζωή Τηγανούρια είναι σολίστ του ακορντεόν, συνθέτις και performer. Έχει γεννηθεί στη Σαμοθράκη.

Δείτε το επετειακό video των 10 χρόνων για να τη γνωρίσετε καλύτερα.

Be the first to comment!
 
Leave a reply »