119 views 0 comments

Τα ποιήματα της Κυριακής

by on March 26, 2017
 

Επιμέλεια Χρήστος Βασματζίδης
Στα ποιήματα της Κυριακής ο Γιώργος Ψάλτης (από την ποιητική συλλογή «Παναγιές Ελένες», Εκδόσεις Ίκαρος, 2014).
Υποδοχή: Οι Παναγιές Ελένες του Γιώργου Ψάλτη (Εκδόσεις Ίκαρος 2014), είναι ένα συνθετικό έργο, που αποτελείται από δέκα επτά επιμέρους ποιήματα και μοιάζει με μία μακρά εξομολόγηση. Ο ίδιος έχει κάπου γράψει ότι είναι αυτοβιογραφικό. Και όμως εμένα μου φάνηκε ότι είναι μία αυτοβιογραφία συλλογικοτήτων. Είναι τόσα πολλά τα νοήματα που περιέχει η σύνθεση ώστε να βρίσκομαι και εγώ εκεί μέσα ή κάποιος άλλος αναγνώστης ή μη, σε προγενέστερο ή μεταγενέστερο χρόνο. Και ποια τα νοήματα; Η ύπαρξη ως προϋπόθεση του χρόνου και ο Λόγος ως προϋπόθεση του Θεού. Αυτή η διαδρομή από τη σκόνη στην ύπαρξη και πάλι στο χώμα θα γίνεται με τη μνήμη (μνήμα) που βρίσκει τον τρόπο να είναι αιώνια. Στο εισαγωγικό ποίημα της σύνθεσης, ο ποιητής προβαίνει σε μία αποδόμηση όσων επι/σημαίνουν «ευτυχία», συνομιλώντας με την ιστορία, τη γνώση και τους προπάτορες. Το θεμέλιο για να φτιάξεις μία αυτοβιογραφία είναι να αναγνωρίσεις τα χρονικά και τοπικά «που» και «πότε». Να στηριχθείς κάπου στον χρόνο και σ’ ένα σημείο, ώστε ν’ αρχίσεις να χαράσσεις στον προσωπικό σου καμβά. Σ’ αυτή τη χάραξη το σώμα κυμαίνεται από πηγή ενστίκτων «..που έρχονται απ’ όταν ο πρόγονος Κάιν/σκότωσε αποφασιστικά/τον άνθρωπο Άβελ.», έως μία αυταπάτη κτητικής ιδιοτέλειας «..εικοσάχρονη καλλονή/ που θεωρείς το σώμα σου ως δικό σου..». Στη σύνθεση του Γιώργου Ψάλτη, συναντούμε τις εντάσεις και τους κλυδωνισμούς που συνεπάγονται οι αιωρήσεις από την ύπαρξη στον Λόγο, από τον Δία στον Ιησού, από τη φιλοσοφία αιώνων στο συναίσθημα των καιρών, από την αδυσώπητη καθημερινότητα και πρακτικότητα στην ιερότητα μιας Κυριακής. Ζητούμενο η ταυτότητα, η ισορροπία που όπως λέει σ’ έναν υπέροχο στίχο «ανάμεσα στην Παναγία και στην Ωραία Ελένη βρίσκεται ως υποσημείωση πραγματικής γυναίκας η Μαρία Μαγδαληνή..».

Μουσική Διάθεση: Frédéric Chopin – Prelude in E-Minor (op.28 no. 4)

 

ΙΑ.
Το σημείο προκύπτει, αρχίζει ως γραμμή, τεντώνεται
κάποιες φορές πολύ-οπότε σπάει· όμως τις περισσότερες
απλώνεται ώσπου ήσυχα παίρνει ξανά μορφή σημείου· σκιάς
που παραμένει φωτισμένη.
Είναι καθοριστική η ησυχία.
Η απλωμένη γραμμή δεν χρειάζεται χάδια ή παρηγοριές·
την τσαλακώνουν. Εμείς κοιτάμε τη γραμμή με ενοχές
που μαυρίζουν σε όσα δεν έχουν πια σημασία,
Καθότι είναι δικές μας –όχι δικές της. Ποτέ δεν ήταν.
Οι σκιές συνεννοούνται αιωνίως.

 

received_1830707183846507

Αλληγορία των τεσσάρων στοιχείων, Louis Finson.

 

ΙΕ.       Πρωτομαγιά
Χωρίς κοστούμι, ντυμένος λίγα άσπρα
ο ποιητής ετοιμάζεται να πεθάνει. Γύρω του,
γυναίκες που άκουσαν όσα ίσως δεν ήξερε
πως ήθελε να πει ή να μυρίσει σε ένα λουλούδι
που μαραίνεται ώσπου η ύλη του να γίνει σκόνη.
Τίποτε δεν χάνεται από την κίνηση ενός ποδιού του
ενώ εκείνος νιώθει τη συνέχεια να εισέρχεται
ως αιωνιότητα στον ύστερό του χώρο.
Έχει πια κουραστεί.
Έπαψαν ή διαρκούν οι φλέβες στο λαιμό του;
Γιατί περιμέναμε να κλάψει ένα κορίτσι;
Ποιος θα φέρει ένα κοστούμι; Γρήγορα!
Να είναι όμορφος, να λάμπει σαν λιοντάρι
που οργίζεται στο γδάρσιμο του φωτός.
Χωρίς το αίμα του, γεννιέται μία οικογένεια
που ντύνεται σιωπή, για να περισσεύει αφού
κανένα λουλούδι δεν είναι σκέτη σκόνη.

 

ΙΖ.
Όλα αυτά που έγιναν χώρεσαν στο ποτήρι
όπως ζωγραφίστηκε με θάλασσα και με ήλιους,
παραλείποντας τις σελήνες και τις ελιές —
που έμαθαν τα μπαρμπούνια από τα δίχτυα
επειδή αξημέρωτα απλώνονται σε βυθούς
γυμνούς από ανθρώπους και γλάρους.
Λυπάμαι. Η θέση μου αδυνατεί να πει
τον τρόπο άντλησης όσων τυχερά θα έρθουν
από ορίζοντες χαραγμένους στην ενιαία μνήμη
όλων εκείνων που προηγήθηκαν ξαφνικά
ενώ τα ρούχα τους στέγνωναν πλάι στο τζάκι.
Ευθύνομαι. Είδα τις ώρες της αργίας
να γίνονται στιγμές χωρίς στάλες ουσίας,
άκουσα τραγούδια που αγνοούν τον Φρόιντ,
μύρισα σώματα ενώ ζητούσαν αγκαλιά,
άγγιξα σκέψεις που ξεχώρισαν ως αφρός,
γεύτηκα πριν νιώσω τον πόνο του νεκρού,
σκύβω για όσα έκανα μαζί με άλλους.
Πικραίνομαι. Πίνω κρασί από ένα αμπέλι
που θα μπορούσε να είναι δικό μου,
το πληρώνω με τις ώρες εργασίας.
Ουρλιάζω. Οι σιωπές μου είναι κλεισμένες
σε τοίχους που θα σήμαιναν την ελευθερία.

 

Βιογραφικό

received_1830707260513166

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1969. Έχει εκδώσει τρία βιβλία ποιημάτων: Επιστροφή στην ενιαία χώρα (Εκδόσεις Ίκαρος, 2008), Μη σκάψετε παρακαλώ εδώ είναι θαμμένος ένας σκύλος (Ίκαρος, 2011), Παναγιές Ελένες (Ίκαρος, 2014).
Το θεατρικό του έργο Σπόροι παπαρούνας (Εκδόσεις Κουκούτσι, 2015) παρουσιάστηκε στο Αναλόγιο 2015 (Θέατρο Τέχνης).
Συνεργάζεται με καλλιτέχνες στη δημιουργία έργων.
Κείμενά του έχουν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικά έντυπα και ιστοσελίδες.

Be the first to comment!
 
Leave a reply »

 

Leave a Reply