ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ
1101 views 0 comments

Χρήστος Κεχαγιόγλου : «Η ζωγραφική αληθεύει μέσα μας σαν αίνιγμα»

by on Νοέμβριος 22, 2013
Details
 
Editor Rating
Total Score

Hover To Rate
User Rating
User Score

You have rated this

 

Στον ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΡΓΑ

Ο γνωστός ζωγράφος-με ρίζες από την Ανατολική Θράκη- μιλάει για το εικαστικό του σύμπαν και για την κρίση «που κρίνει και την τέχνη»

-Γιατί ζωγραφίζετε;

«Μάλλον γιατί δεν αντέχω να μη ζωγραφίζω. Από τα 18 μου που πρωτοξεκίνησα να ζωγραφίζω συστηματικά δεν σταμάτησα ούτε μέρα … Μέρα χωρίς ζωγραφική αισθάνομαι πως είναι μια χαμένη μέρα … Κάποιο είδος έρωτα, έρωτα με την εικόνα αλλά και με την χειρονομία. Η ζωγραφική είναι μια πανάρχαια άλλου τύπου γλώσσα, που προσπαθώ με τεράστια υπομονή και δουλειά ν’ ανακαλύψω και να λειτουργήσω γιατί προφανώς τη χρειάζομαι. Τη χρειάζομαι όσο τη χρειάζεται κι όλος ο κόσμος.»

-Τι είναι για σας η πράξη της ζωγραφικής;

«Είναι αρχικά μια βαθιά ανάγκη. Ένας κοινός τόπος που μας φέρνει σε επικοινωνία. Μοιάζει σα δίαυλος που φέρνει σ’ επαφή τα αόρατα που μας συνθέτουν με τα ορατά που μας περιτριγυρίζουν. Τα φέρνει σε σχέση κι επαφή. Με τη ζωγραφική πράξη πραγματώνεται και προβάλλεται αυτή η σχέση, αυτή η ενότητα. Κι αποκτά ένα νόημα ο κόσμος.»

 -Ποιος είναι ο ζωγραφικός κόσμος του Χρήστου Κεχαγιόγλου;

«Ο κόσμος μου?.. Είναι άραγε μόνο δικός μου?.. Είναι μια εσωτερική οπτική του κόσμου μας. Μοιάζει όπως θα έλεγε ο Ν.Γ. Πεντζίκης με τον κόσμο μας, μόνο που αυτός είναι άλλος. Μη ρωτήσετε τι είναι αυτό το «άλλο». Η ζωγραφική, όπως κι η τέχνη γενικότερα, αληθεύει μέσα μας σαν αίνιγμα.»

-Σε ποια τεχνοτροπία εντάσσεται η ζωγραφική σας;

«Έχει επιλεκτικά στοιχεία απ’ όλη την ιστορία της ζωγραφικής. Είναι στη γενική της κατάταξη μάλλον εξπρεσιονιστική, αλλά με μεγάλες εσωτερικές συγγένειες με την τέχνη της πρώιμης αναγέννησης. Υπάρχει η γεωμετρία και η αγάπη των αριθμών, αλλά μαζί και μια ελεύθερη, εξπρεσιονιστική χρήση του χρώματος. Με μια συμπύκνωση της προοπτικής προσπαθεί θαρρείς να χωρέσει με μιας όλον τον κόσμο σ’ ένα δυσδιάστατο τελάρο… Κι όταν λέω όλο τον κόσμο εννοώ κι αυτά που φαίνονται κι αυτά που παραμένουν αθέατα…»

-Από πού αντλείτε τα θέματα σας;Τι σας εμπνέει; Ποια είναι η πηγή τους;

«Η πηγή μου είναι η μνήμη. Ο θησαυρός που μαζεύεται μέσα μας από τις αισθήσεις, τις σκέψεις και τα αισθήματα και χρειάζεται έναν τρόπο να τακτοποιηθεί. Μ’ αρέσει να παρατηρώ τον κόσμο, να μελετώ τη λεπτομέρεια που δίνει ταυτότητα στα πράγματα, να σχεδιάζω ξανά και ξανά.  Η δουλειά μου θέλω να έχει την ακρίβεια της προσεκτικής παρατήρησης που έφερε στη ζωγραφική η αναγέννηση, μόνο που η αποτύπωση της θέλω να έχει την ελευθερία, τον πλούτο και την γλυκιά παραμόρφωση της μνήμης. Έτσι όπως μας έμαθαν να τη χρησιμοποιούμε οι παλιοί, πριν την αναγέννηση ζωγράφοι, αλλά και οι νεώτεροι, από τον 20ο αι. και μετά.  Για να μην παρεξηγηθώ, λέγοντας «μνήμη», εννοώ ένα μηχανισμό αναπαράστασης βαθιά ανθρώπινο κι όχι ένα περιεχόμενο παλιό ή συναισθηματικό. Λέω πως ζωγραφίζω «από μνήμης», ακόμα κι όταν δουλεύω από φυσικού μπροστά σε κάποιο τοπίο ή πρόσωπο. Ζωγραφίζω δηλαδή χρησιμοποιώντας το μηχανισμό της μνήμης, προκειμένου να αποκτήσουν βάθος και ζωντάνια η λογική, τα συναισθήματα και οι αισθήσεις.»

-Ποια είναι τα ζωγραφικά  θέματα που πρωταγωνιστούν στο έργο σας;

«Μάλλον πρωταγωνιστούν τα τοπία. Αλλά όλα τα θέματα, πρόσωπα, νεκρές φύσεις, αφηρημένα θέματα μ’ έχουν πολύ συχνά απασχολήσει. Για τη ζωγραφική ένα τοπίο έχει ελάχιστη διαφορά από ένα πρόσωπο, ή ένα αντικείμενο, όσο κι αν φαίνεται περίεργο. Το κυρίως θέμα της ζωγραφικής μου είναι εντέλει η ίδια η ζωγραφική.»

-Τι θέλετε να εκφράσετε με τα έργα σας;

«Δεν ξέρω. Θέλω να εκφράσω κάτι που δεν ξέρω, και ίσως γι’ αυτό το λόγο και να ζωγραφίζω … προκειμένου να το μάθω….»

χρηστος Κεχαγιογλου 1

-Τι είναι ένας πίνακας;

«Μια μεμβράνη χρώματος… Μια δυσδιάστατη επιφάνεια που για κάποιο μαγικό λόγο λειτουργεί σαν παράθυρο, σαν κατώφλι… Προς τα πού μη με ρωτήσετε…»

-Εάν δεν σας ικανοποιεί ένα έργο σας που ζωγραφίζετε, το καταστρέφετε;

«Όχι, ποτέ. Ένα έργο μπορεί να παραμένει ημιτελές μέχρι τη στιγμή που κάτι στη σχέση μου μαζί του θα ωριμάσει και θα μπορέσει να ολοκληρωθεί. Τα έργα ξέρετε περνούν διάφορες φάσεις, με την παρατήρηση ωριμάζουν μέσα μας σιγά – σιγά και θέλει το χρόνο της αυτή η διαδικασία.»

-Έχετε σπουδάσει κινηματογράφο. Ποια είναι η σχέση κινηματογράφου-ζωγραφικής και πόσο έχει επηρεάσει τα έργα σας;

«Η ζωγραφική κι ο κινηματογράφος είναι η αρχή και το τέλος των οπτικών τεχνών. Βρίσκονται ιστορικά στην ίδια γραμμή. Ανέκαθεν το ένα αποτελούσε αναφορά και πηγή έμπνευσης για το άλλο. Η δουλειά μου είναι αρκετά κινηματογραφική γιατί έχει αφήγηση και μέσα από τις παραμορφώσεις και τις πολλαπλές προοπτικές έχει και κίνηση. Η ζωγραφική μου ξετυλίγεται στην επιφάνεια καρέ-καρέ, μόνο που ο θεατής, αντίθετα απ’ τον κινηματογράφο, έχει την ελευθερία να τα βάλει σε μια σειρά όπως εκείνος θέλει.»

-Η τέχνη έχει όρια;

«Έχει τα όρια του τελάρου της. Και μάλλον ο ίδιος ο δημιουργός πρέπει να θεωρηθεί το κυρίως «τελάρο» της.»

-Ποιος είναι ο ρόλος της τέχνης στην εποχή της κρίσης που βιώνουμε; Μπορεί η κρίση να αποβεί δημιουργική για έναν καλλιτέχνη;

«Η τέχνη μπορεί να παίξει έναν ενοποιό και παρηγορητικό ρόλο. Η αληθινή τέχνη είναι μια ανάσα, ανάσα πνεύματος. Προβάλει και καλλιεργεί την ερωτική σχέση που πρέπει να έχουμε με τον κόσμο και τους ανθρώπους. Μας επαναφέρει στη γνώση ότι δεν είμαστε η απρόσωπη απελπισμένη μάζα που προβάλλεται συστηματικά από τα μέσα. Αντιδρά σιωπηλά, όχι με βία και απελπισία, αλλά στρέφοντας με απλότητα το βλέμμα στην ουσία των πραγμάτων.  Η κρίση, που κρίνει και την τέχνη, προκαλεί ήδη ένα ξεκαθάρισμα. Βάζει τα πράγματα σε μια ζυγαριά. Θα φανεί τι είναι πράγματι λειτουργικό και χρήσιμο για τους ανθρώπους, κι αξίζει να κρατηθεί, και τι είναι πεθαμένο. Που πάντα ήταν πεθαμένο αλλά ποιος το έβλεπε… Αν μπορέσουμε να καταλάβουμε πόσο ουσιαστικό είναι αυτό, τότε ναι, μπορεί να αποβεί δημιουργική…»

-Ποια είναι η ιδιαίτερη πατρίδα του καλλιτέχνη;

«Δεν ξέρω τι είναι η ιδιαίτερη πατρίδα… Αισθάνομαι Έλληνας, άνθρωπος της Μεσογείου, δυτικός και ανατολίτης ταυτόχρονα. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη καταγόμενος από παππούδες που ήρθαν από την Ανατολική Θράκη και την Κωνσταντινούπολη. Έζησα ένα διάστημα στο Παρίσι, ταξίδεψα πολύ και ήδη ζω σχεδόν 30 χρόνια στην Αθήνα, στο Μαρούσι για την ακρίβεια, περνώντας και αρκετά διαστήματα στην Άνδρο…  Όλοι αυτοί οι τόποι έχουνε μέσα μου την βαρύτητα και την ιδιαιτερότητα της πατρίδας.»

Βιογραφικό:
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1960 με καταγωγή από την Θεσσαλονίκη, την Ανατολική Θράκη και την Κωνσταντινούπολη.  Από τα 17 του χρόνια ασχολείται συστηματικά με τη ζωγραφική και τον κινηματογράφο.
Σπούδασε μηχανικός στο Πολυτεχνείο της Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια έκανε σπουδές σκηνοθεσίας κινηματογράφου στην Αθήνα και μεταπτυχιακές σπουδές φιλοσοφίας της Τέχνης στο Παρίσι, μελετώντας τις σχέσεις κινηματογράφου και ζωγραφικής.
Έχει κάνει 20 ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα, στη Γαλλία και στο Βέλγιο και έχει συμμετάσχει σε τουλάχιστον  60 ομαδικές εκθέσεις σε διάφορα μέρη της Ευρώπης. Έργα του έχουν πινακοθήκες, μουσεία και μεγάλες συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Συνεργάζεται μόνιμα με τις γκαλερί Ζουμπουλάκη στην Αθήνα, Theorema Art Gallery στις Βρυξέλλες , Αίθουσα Τέχνης Metamorfosis στη Θεσσαλονίκη.
Η ζωγραφική του έχει παρουσιαστεί σε διάφορα βιβλία, λευκώματα μουσείων και εκδοτικών οίκων.

 

 

 

 

Be the first to comment!
 
Leave a reply »