Βιβλίο
919 views 0 comments

Ελένη Βαηνά, συγγραφέας: « Η αγάπη πάντα θριαμβεύει στο τέλος»

by on Αύγουστος 9, 2014
 

Στον ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΡΓΑ

Ένα καλοδουλεμένο σενάριο ταινίας του παλιού ασπρόμαυρου κινηματογράφου, μια ταπετσαρία εποχής, ιστορικό με ηθογραφικά στοιχεία , ταυτόχρονα ερωτικό, με έντονα νοσταλγικό χαρακτήρα, συγκινητικό, συναισθηματικό, με μηνύματα ηθικής, αγάπης, μεγαλοψυχίας, ανθρωπιάς, αποτελεί το νέο βιβλίο της συγγραφέως Ελένης Βαηνά «Το αύριο αργεί πολύ» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Η συγγραφέας μίλησε στην «ArtPress» για το βιβλίο της, που αφορμή για να το γράψει ήταν η ίδια η ζωή, για τα συγγραφικά ταξίδια της σε άλλες εποχές που τη συγκινούν, για τους ήρωες των βιβλίων της που είναι βγαλμένοι από τη φωτεινή και τη σκοτεινή πλευρά της ζωής, για την αγάπη που πάντα θριαμβεύει στο τέλος των μυθιστορημάτων της, για τους ανθρώπους των γραμμάτων που τους κατάπιε η τεχνολογία,  αλλά και για τη Θράκη των φοιτητικών της χρόνων που κατέχει μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά της.

-Τι σηματοδοτεί ο τίτλος;

Σηματοδοτεί μια ιδέα, ταυτόχρονα στάση ζωής και δέσμευση στον εαυτό μου. Δεν μεταθέτω απολύτως τίποτα για την επόμενη μέρα, δουλειά, διασκέδαση, συναίσθημα όλα όσα μπορούν να χωρέσουν στο σήμερα δεν αναβάλλονται για το αύριο. Τονίζω την ύψιστη σημασία της τωρινής στιγμής έναντι μιας επόμενης μελλοντικής που μπορεί να μην έρθει ποτέ, είμαι ένθερμος οπαδός της βεβαιότητας που συνάδει με το τώρα και  όχι της χίμαιρας του αύριο.

-Ποιο ήταν το ερέθισμα, η αφορμή, για να το γράψετε;

Τα ερεθίσματα ήταν πολλά, κατάγομαι από ένα χωριό της Μακεδονίας που οι γέροντες είχαν μείνει να αφηγούνται ιστορίες για ξεριζωμούς και μεταναστεύσεις, οι περισσότεροι νέοι είχαν φύγει σε μακρινές χώρες και συντηρούσαν πίσω τους γονείς, προίκιζαν αδελφές και ευεργετούσαν το τόπο τους. Ταυτόχρονα στη σημερινή εποχή οι πιο μορφωμένοι νέοι μας φεύγουν στο εξωτερικό για να δουλέψουν στερώντας από τη πατρίδα μας τα πιο φωτεινά της μυαλά. Όμως στο μυαλό μου δεν μπορούσα να αποφύγω συγκρίσεις του τότε και του τώρα που είναι απείρως πιο εύκολο, τα δεινά που πέρασαν οι παλιότεροι για μας είναι μόνο υλικό για μυθιστοριογραφία για αυτό ας είμαστε αισιόδοξοι και χαρούμενοι για όσα καλά απολαμβάνουμε και ας είμαστε προσεκτικοί για να τα διατηρήσουμε αλλά και αν τα προάγουμε. Ταυτόχρονα με το ιστορικό πλαίσιο που τοποθέτησα το βιβλίο θέλοντας να καταδείξω τις δυσκολίες της επιβίωσης δούλεψα πολύ πάνω στη δεύτερη μεγάλη πρόκληση της ζωής που δεν είναι άλλη από την ευτυχία. Αφορμή για αυτό αποτελεί ένα μεγάλο ερώτημα που πλανάτε όχι μόνο μέσα μου αλλά παντού γύρω μου, γιατί ο άνθρωπος ακόμη και όταν κατορθώνει να έχει όχι μόνο ευημερία αλλά και αφθονία, δεν γίνεται ευτυχισμένος; Γιατί δεν νιώθει αυτή τη πληρότητα που του αξίζει; Τι είναι αυτό που κάνει λάθος και δεν πετυχαίνει στο δεύτερο σημαντικό κεφάλαιο της ζωής του που δεν είναι άλλο από την προσωπική ευτυχία; Όπως καταλαβαίνετε αφορμή για αυτό το βιβλίο ήταν η ίδια η ζωή με τα παιχνίδια που μας παίζει…

thumbnail[1]

-Υπάρχουν στο βιβλίο σας πραγματικά στοιχεία ή μυθοπλαστικά;

Υπάρχουν πάρα πολλά πραγματικά στοιχεία που κάποιο έμπειρο μάτι μπορεί να τα ξεχωρίσει, όλες οι περιγραφές τόπων, ιστορικών γεγονότων, δρόμων, τοπωνυμίων, πόλεων, χωριών, αρχαιολογικών τόπων, αποστάσεων, το ταξίδι με το υπερωκεάνιο, τα επαγγέλματα, οι εκκλησίες. Άντλησα πληροφορίες από βιβλία, διηγήσεις, αλληλογραφία που τέθηκε υπ’ όψιν μου, εφημερίδες της εποχής και ότι άλλο μπορούσα. Όμως όλες αυτές τις πληροφορίες τις στόλισα με αρκετό μύθο για να προσδώσω στην ιστορία μου ένταση και πάθος, ελπίζω μόνο να τα κατάφερα καλά.

            «Η μικρή μας χώρα δεν χωράει τα μεγάλα τους όνειρα»

  -Η δράση του βιβλίου σας εκτυλίσσεται σε μια άλλη εποχή. Συνδέεται αυτή με το σήμερα;

Όλες οι εποχές δεν συνδέονται μεταξύ τους; Αν μελετήσουμε το παρελθόν θα λάβουμε απαντήσεις για το παρών. Ο ίδιος άνθρωπος περίπου ως διαβάτης, περιηγητής, πρωταγωνιστής και κομπάρσος ταυτόχρονα, ζει στους αιώνες, απλά αλλάζει στολή, χιτώνας, φουστανέλα, χλαίνη, κοστούμι,  τζην. Σε αυτό το βιβλίο το τότε με το τώρα συνδέονται λίγο παραπάνω για να καταδειχτεί η διαφορετικότητα, πόσο πιο τυχεροί είμαστε τελικά, πόσο καλύτερα είναι τα πράγματα σήμερα.  Τότε έφευγαν για να πάνε στο άγνωστο, νηστικοί, ξυπόλητοι. Σήμερα ακόμη και αυτοί που ξενιτεύονται το κάνουν γιατί η μικρή μας χώρα δεν χωράει τα μεγάλα τους όνειρα, όχι γιατί αν έμεναν εδώ απλά θα πέθαιναν από τη πείνα και τις αρρώστιες.

-Πόσο εύκολο είναι να ανασυστήσεις μια άλλη εποχή; Μήπως κινδυνεύει να χαθεί η μαγεία της στα μάτια των αναγνωστών;

Δεν είναι καθόλου εύκολο να ανασυσταθεί μια άλλη εποχή , ειδικά περασμένου αιώνα, απαιτεί μαεστρία, πολύ μελέτη για να μην υπάρχουν ανακρίβειες όχι μόνο στα ιστορικά στοιχεία αλλά και σε αυτά της καθημερινότητας, τι φορούσαν, τι έτρωγαν, πως διασκέδαζαν κτλ. Η μαγεία κινδυνεύει και θα χαθεί σίγουρα αν αυτή η ανασύσταση γίνει πρόχειρα, χωρίς να έχει προηγηθεί το  διάβασμα και η έρευνα σε βάθος που είναι απολύτως απαραίτητα για οποιοδήποτε ιστορικό μυθιστόρημα.

                     «Με γοητεύει η δαντέλα στο ρούχο της ηρωίδας μου»

-Τι σας γοητεύει από το ταξίδι σας αυτό στο παρελθόν και σε άλλες εποχές;

Νομίζω τα πάντα, ως η πιο μικρή λεπτομέρεια, η δαντέλα στο ρούχο της ηρωίδας μου, τα γάντια, τα καπέλα, οι άμαξες, το χρώμα και το άρωμα του τότε, με συγκινούν επίσης τα ιστορικά στοιχεία, τα ανδραγαθήματα του λαού μας, οι συνθήκες ειρήνης που άλλαξαν τον παγκόσμιο χάρτη και καθόρισαν τις τύχες των λαών. Με θυμώνουν οι κακές συνήθειες της ράτσας μας που διαιωνίζουν τα κακώς κείμενα, θέλω αυτά να φωνάξω πιο πολύ από όλα, να τα ξηλώσω από το DNA μας και μετά κάνω παύση, παίρνω ανάσα και ξαναγυρνάω στη σημερινή εποχή λίγο σοφότερη, λίγο καλύτερη.

-Είστε από τους συγγραφείς που αγαπούν τους ήρωες των βιβλίων τους, που ταυτίζονται μαζί τους ή από αυτούς που κρατάνε αποστάσεις;

Ζω μαζί τους για όσο διάστημα γράφω την ιστορία μου. Μέχρι να ολοκληρωθεί το βιβλίο μου κοιμάμαι , ξυπνάω και σκέφτομαι τι θα γίνει με τις ζωές τους, θα σωθούν; θα ευτυχίσουν;  σε άλλους χαρίζω την ευτυχία, σε άλλους όχι, ανάλογα τι του αξίζει του καθένα. Πολλές φορές μετανιώνω για μια πράξη τους και σβήνω ολόκληρο κεφάλαιο, το ξαναγράφω από την αρχή για να τον βάλω σε καλύτερο λογαριασμό. Γενικώς παθιάζομαι μαζί τους, τους αγαπώ, τους μισώ, τους λατρεύω, τους απεχθάνομαι…

– Οι ήρωες σας από ποια πλευρά της ζωής είναι βγαλμένοι;

Από όλες τις πλευρές της ζωής, από τη φωτεινή αλλά και από τη σκοτεινή, διαφορετικά δεν θα υπήρχε ενδιαφέρον . Δεν μπορώ να γράψω ένα βιβλίο όπου όλοι θα είναι καλοί ή κακοί, θα ήταν πληκτικό και ανούσιο γιατί σε μια ιστορία θέλω να προσδώσω κάτι αληθινό, και στην αληθινή ζωή έχουμε από όλα.

                «Στα βιβλία μου η αγάπη νικάει τα πάντα»

-Η αγάπη πάντοτε θριαμβεύει στο τέλος;

Στα δικά μου βιβλία ναι γιατί έτσι θέλω εγώ, έτσι μου αρέσει να θριαμβεύει και να νικάει τα πάντα. Και αν δεν θριαμβεύει, τουλάχιστον ας πρυτανεύει. Τίποτα δεν θεωρώ σημαντικότερο από την αγάπη και αυτή την αξία της δίνω και στα βιβλία μου. Στο μέλλον μπορεί να βαρεθώ και έτσι για να αλλάξω λίγο τακτική θα προσπαθήσω να γράψω ένα βιβλίο χωρίς αίσιο τέλος, προς το παρών όμως δεν νιώθω ψυχικά έτοιμη.

-Πιστεύετε στον όρο ιστορικό μυθιστόρημα;

Πιστεύω αλλά ακόμη και εγώ θα έλεγα ότι πρέπει να είμαστε φειδωλοί με τον όρο αυτό, η μελέτη πρέπει να είναι σε βάθος και τα στοιχεία απολύτως αληθινά, διασταυρωμένα και όχι αμφιλεγόμενα.

10404180_804335842919325_1755720552469419505_n[1]

-Τι κερδίζει ο αναγνώστης από τα βιβλία σας;

Πλούτο συναισθημάτων, βαθιά συγκίνηση, ηθικά διδάγματα, μαθήματα πολιτισμού και ανθρωπιάς.

-Τι σημαίνει να είσαι συγγραφέας σήμερα;

Στην σημερινή εποχή που όλοι γράφουν και πολλοί εκδότες εκδίδουν εύπεπτα αναγνώσματα για ευρεία κατανάλωση δεν έχει την αίγλη του παρελθόντος, σίγουρα δεν έχει ούτε οικονομικό αντίκρισμα, στη χώρα μας που είναι μικρή, τα best seller δεν κάνουν κανένα πλούσιο άρα ούτε η αναγνωσιμότητα, ούτε η δόξα , ούτε το χρήμα σημαίνουν κάτι.  Είναι μια ανάγκη μόνο και ταυτόχρονα κατάθεση ψυχής. Κάτι που το κάνω γιατί αν δεν βγάλω από τη ψυχή μου όλα όσα θα βάλω στο χαρτί απλά θα σκάσω και η έκρηξη θα ακουστεί πολύ μακριά. Σημαίνει λοιπόν για μένα τα πάντα γιατί από αυτό εξαρτάται η ψυχική μου ισορροπία.

        «Χάθηκε το μέτρο, χάθηκε η μαγεία,  η ομορφιά της απλότητας»

-Ποιος είναι ο ρόλος των ανθρώπων των γραμμάτων στην εποχή της κρίσης που βιώνουμε; Μπορεί η κρίση να αποβεί δημιουργική για έναν συγγραφέα;

Εξαρτάται από ποια μεριά βρίσκεται, αν έχει να πληρώσει δάνειο, νοίκι, έξοδα παιδιών και δεν ξέρω εγώ τι άλλο τότε καθόλου δημιουργική δεν είναι η κρίση, με τέτοιο νταλκά στο κεφάλι του κανένας δεν μπορεί να γράψει κλεισμένος σε ένα δωμάτιο, κάπως πρέπει να είναι τακτοποιημένη η επιβίωση του. Αν όμως δεν αντιμετωπίζει προβλήματα σοβαρά ο ίδιος, μπορεί να τον εμπνεύσει η εποχή.  Η  συγγραφή είναι μια τέχνη και όπως όλες οι τέχνες είναι για τους χορτάτους.  Οι άνθρωποι των γραμμάτων δυστυχώς στην εποχή μας δεν διαμορφώνουν συνειδήσεις , έχασαν τη δυναμική τους, τους κατάπιε η τεχνολογία. Μηνύματα σήμερα περνάει η τηλεόραση, το διαδίκτυο,  οι αστέρες της σόου μπιζ και άλλα ύποπτα κέντρα… έτσι χάθηκε το μέτρο, χάθηκε η μαγεία, χάθηκε η ομορφιά της απλότητας. Μπορεί να ακούγομαι απαισιόδοξη αλλά ωστόσο δεν λέω, προς Θεού, ότι πρέπει να σταματήσει η κάθε λογής προσπάθεια των ανθρώπων του πνεύματος,  είτε με τα γραπτά τους, είτε με το προφορικό τους λόγο, απλά ο αγώνας τους είναι δύσκολος , για να μην πω άνισος.

               « Η Θράκη έχει ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου»

-Αποφοιτήσατε από τη Νομική Σχολή του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης.Ποιες μνήμες, εικόνες διατηρείτε από την περιοχή και τους ανθρώπους της;

Τρέφω μια ιδιαίτερη αγάπη για τη Θράκη των φοιτητικών μου χρόνων και τους ανθρώπους της, σέβομαι τη πολυπολιτισμική ταυτότητα της, το ιδιαίτερο χρώμα της αλλά περισσότερο από όλα αγαπώ τους ανθρώπους της με την απλή, φιλόξενη, ειλικρινή διάθεση. Η Κομοτηνή για μένα δεν ήταν μόνο η πόλη που σπούδασα αλλά και αυτή που εργάστηκα σκληρά ως φωτογράφος σε εκδηλώσεις στα ξενοδοχεία Ξενία, Κρις και Εύη, στο περιβόητο Βράχο, στην Αφροδίτη με τους μουσουλμανικούς γάμους, σε διάφορα κέντρα στα τριγύρω χωριά αλλά και στην Αλεξανδρούπολη, έβγαζα έτσι τα έξοδα των σπουδών μου αλλά είχα και την άμεση επαφή με όλους όσους έβγαιναν καλοντυμένοι για κάποιο κοινωνικό γεγονός. Φωτογράφησα χιλιάδες Θρακιώτες επί σειρά ετών να παντρεύονται, να βαφτίζουν τα παιδιά τους, να χορεύουν, να γλεντάνε με αυτή την υπέροχη ιδιοσυγκρασία τους, την έξω καρδιά. Στην Κομοτηνή είναι θαμμένος ο καλύτερος φίλος που αξιώθηκα να έχω και σήμερα μου λείπει αφάνταστα, ο Κώστας Αντωνιάδης, ιδιοκτήτης του Φωτο Λουξ , φωτογράφος, συνεργάτης στενός, φίλος καρδιακός , Θρακιώτης και πάνω από όλα άνθρωπος.   Να ξέρετε ότι έχετε μια ιδιαίτερη θέση στη καρδιά μου, σας αγαπώ και σας τιμώ, πάνω από όλα όμως σας ευχαριστώ που με δεχτήκατε, με στηρίξατε και με αφήσατε να κερδίσω τα προς το ζην όσο καιρό ήμουν φοιτήτρια στο τόπο σας.

Το βιβλίο:

Στις αρχές του περασμένου αιώνα τρία αδέλφια εγκαταλείπουν τον θεσσαλικό κάμπο για να μεταναστεύσουν στην Αμερική. Εκεί, σε μια μικρή κάμαρα περνούν τα πρώτα δύσκολα χρόνια κάνοντας όνειρα και αναζητώντας το ταίρι τους. Η Κατίνα αναγκάζεται να αποδεχτεί την επιλογή των αδελφών της και βιώνει την καταπίεση, μακριά από τον άντρα που πραγματικά αγαπάει. Καθώς ο καιρός περνάει, τα συναισθήματα ξεχειλίζουν και υπερβαίνουν τη λογική. Παράλληλα, τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα χαρακώνουν τα μονοπάτια των ηρώων: η οικονομική καταστροφή του ’29, η άνοδος του ναζισμού και τελικά το ξέσπασμα του Β΄ Παγκόσμιου πολέμου.
Τα πάντα μοιάζουν οριστικά χαμένα, όμως έρχεται η μοίρα να αποδώσει δικαιοσύνη και να χαρίσει ελπίδα σε δύο ανθρώπους που ήταν γραφτό να ζήσουν για πάντα μαζί.

Βιογραφικό:

1016507_614048251948086_2136440760_n[1]

Η Ελένη Βαηνά γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Αποφοίτησε από το Οικονομικό Τμήμα του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και από τη Νομική Σχολή του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης. Είναι ιδιοκτήτρια του γραφείου συμβούλων εργασίας Plus+ που ειδικεύεται στην εύρεση οικιακού προσωπικού, επάγγελμα ιδιαίτερα απαιτητικό, που ωστόσο αγαπάει πολύ.
Από τις εκδόσεις Λιβάνη έχουν κυκλοφορήσει τρία βιβλία της: Η Πριγκίπισσα της Επταλόφου, Σταχτοπούτα δίχως πρίγκιπα και Οι κλέφτες της ευτυχίας. Γράφει μυθιστορήματα με στοιχεία ιστορικά, στοιχεία που αντλεί με επίμονη έρευνα και διάβασμα. Ζει στο Μαρούσι και είναι μητέρα δυο παιδιών, του Ορέστη και της Δανάης. Από τις εκδόσεις Διόπτρα κυκλοφορεί το τέταρτο βιβλίο της, Το αύριο αργεί πολύ.

www.facebook.com/eleni.vaina
vainaeleni@hotmail.com

Be the first to comment!
 
Leave a reply »