Βιβλίο
1390 views 0 comments

Μιχαήλ – Αλέξανδρος Μαλαχιάς , συγγραφέας : ««Το πικραμύγδαλο» είναι η χρυσή τομή. Ανάμεσα σε δυο αρώματα. Ένα άρωμα ελευθερίας και ένα άρωμα γυναίκας. «

by on Απρίλιος 2, 2014
 

στη ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Ορεινό. Μια ακριτική πολιτεία. Μια σουρεαλιστική πόλη, χωρίς ρολόγια, όπου οι δρόμοι καταλήγουν σε βραχώδη αδιέξοδα.

Ένας πρωτάρης γιατρός καταφθάνει με το νυχτερινό τρένο για να «συναντηθεί» μ΄ έναν παρανοϊκό, που κατηγορείται για φόνο και φιλοδοξεί να αποδείξει την αθωότητα του.

«Τώρα μήπως είσαι εσύ ο τρελός, γιατρέ μου;» λέει ο φρενοβλαβής στο γιατρό.

Καθώς ο μίτος ξετυλίγεται μέσα από τα μάτια του παρανοϊκού -του κατηγορουμένου- το παρελθόν μπερδεύεται με το παρόν, η τρέλα με τη λογική, ο ιατρός με τον ασθενή, η κοινωνική ευταξία με την επανάσταση, το πάθος με το μίσος, η φιλία με την προδοσία.

Με όχημα το δίδυμο ιατρού-ψυχωσικού, ο συγγραφέας  Μιχαήλ – Αλέξανδρος Μαλαχιάς, γιατρός στο επάγγελμα, αλλά και με σπουδές στις πολιτικές επιστήμες και την κοινωνιολογία, στο πρώτο  μυθιστόρημα του,  «Το πικραμύγδαλο»,  που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ιωλκός, πραγματεύεται με αισθητικό τρόπο την ανθρώπινη απορία στο προαιώνιο ερώτημα «τι αξίζει περισσότερο στον κόσμο;».
Σκοτεινοί πόθοι, απαγορευμένοι έρωτες, θαμμένα μυστικά, απιστίες. Και συνάμα, πηγαία, αγωνιώδης αναζήτηση του σκοπού, ενός σκοπού. Της ανθρώπινης ευτυχίας. Αναζήτηση της ψυχής. Πού; Μα φυσικά στις κολάσεις των ηρώων μας. Στα διλήμματα που δίνουν ώθηση. Καταστροφική ή δημιουργική…

Τι ήταν αυτό που σας ώθησε στη συγγραφή του συγκεκριμένου μυθιστορήματος;

Δεν ξέρω! Η συνειδητοποίηση της ηλικίας; Η δυστυχία της ευτυχίας; Της ευτυχισμένης προοπτικής μιας αστικής ζωής ως ύψιστη φυλακή; Η ανάγκη για εσωτερική περιπέτεια; Ένα κακώς εννοούμενο ψώνιο; Η επιθυμία για κάτι αυστηρά δικό μου; Ένα παιδί; Κάποια απροσδιόριστη ανάγκη για διάλογο με τις σκέψεις μου, ένα άσχημο παιχνίδι στον εαυτό μου; Δεν ξέρω. Όμως, αυτό που ξέρω είναι ότι τη στιγμή που πάτησα την τελευταία τελεία στο χαρτί ένιωσα απόλυτη γαλήνη. Έστω και φευγαλέα.

Τι σηματοδοτεί ο τίτλος του;

Το Πικραμύγδαλο συνιστά μια επιλογή ακροβασίας. Ή ισορρόπησης.  Είναι η χρυσή τομή. Ανάμεσα σε δυο πράγματα. Ή καλύτερα, ανάμεσα σε δυο αρώματα. Πικρό και γλυκό. Ένα άρωμα ελευθερίας και ένα άρωμα γυναίκας.

Να μπορείς να επιστρέφεις στην παιδική ηλικία, ελεύθερος από πρέπει, να πίνεις νερό με τις χούφτες, να παίζεις, ναι, πάνω από όλα, να παίζεις, να ονειρεύεσαι τα πάντα και τίποτα, να μην τα προδίδεις ποτέ και για κανένα κόστος. Και ξέρετε, το μόνο πραγματικό κόστος είναι τελικά το συναισθηματικό. Είναι λοιπόν η ελευθερία που δε συμβιβάζεται με κανένα μικροαστικό συμβιβασμό. Η ελευθερία να κυνηγάς απαρέγκλιτα τα όνειρά σου. Σαν άνδρας.

Και συνάμα, καθόλου λιγότερο, είναι (τι άλλο θα μπορούσε να είναι;) ένα άρωμα γυναίκας. Είναι η ζωή που μοιράζεται. Η συντροφική ζωή. Πόσο δύσκολα συνδυάζονται αυτά τα δύο, αλλοίμονο…

Που θα το κατατάσσατε;

Δε θα το κατέτασσα. Θα απέφευγα. Δεν είναι ρομάντζο. Δεν είναι νεανική υπαρξιακή λογοτεχνία. Δεν είναι δράμα (αν και ονοματίζεται έτσι). Δεν είναι ερωτικό έργο ούτε δοκίμιο. Δεν είναι ηθογραφία μήτε χρονικό. Δεν είναι σουρεαλιστική λογοτεχνία ούτε πολιτικό κείμενο, φιλοσοφικός στοχασμός, ψυχογράφημα ή αστυνομικό έργο μυστηρίου. Δεν είναι σύγχρονο ούτε κλασικό. Δεν είναι τίποτα από όλα αυτά μόνο. Ή ίσως ,ναι, είναι, κάτι λίγο από όλα  στη σκέψη ενός μπαλζακικού κόσμου σε ντοστογιεφσκικές τροχιές. Βέβηλες κουβέντες, πολλές κουβέντες. Ζητώ συγνώμη.

 Περιέχει προσωπικά βιώματα;

Όπως κάθε έργο τέχνης, φιλοσοφικό σχέδιο, δημιουργία, πνοή, όπως κάθε παιδί ή αποπαίδι μας, όπως κάθε μικρόκοσμός μας εν τέλει, κάθε λάθος ή υπερβολή ή έρωτας, έτσι και το βιβλίο αυτό χρωματίζεται από προσωπικά βιώματα. Παρά ταύτα, ξεκαθαρίζεται ότι πρόκειται για έργο μυθοπλασίας.

 Ποιοι είναι οι –κατά κόσμον- τρελοί των ημερών μας;

Χρησιμοποιείτε μια λέξη χαμαιλέοντα. Πολλαπλών χρήσεων. Τρελός. Δε θα μιλήσω ιατρικά εδώ. Προς οικονομία της συζήτησης, αυθαίρετα  (ή ίσως όχι και τόσο) σταχυολογώ μια συγκεκριμένη απόδοση της τρέλας. Τη δυνατότητα να θέτει κανείς εαυτόν, εκούσια, έξω από «ελεγκτικούς μηχανισμούς». Και εδώ εννοώ τους νοητικούς κώδικες, όπως την ίδια τη λογική, τα μαθηματικά, την κοινή γνώμη, το πολιτικώς ορθόν, τη μόδα της εποχής, τη γλώσσα μας. Είναι η τρομακτική επιλογή να μπορείς να δεις πέραν από τα καθιερωμένα. Όλα αυτά που δε λέγονται και όμως ξέρεις ότι αληθεύουν σε κάποια καταχωνιασμένη εσωτερική πυξίδα. «Τρελός» είναι  ο φιλόσοφος κοινωνιολόγος που αμφισβητεί τη σημασία των απλών καθημερινών πραγμάτων ή φράσεων σε ένα περιβάλλον άγρια κονιορτοποιημένων – από την κοινωνικοποίηση- συνομιλητών.

 Μπορούν να φέρουν την «άνοιξη»;

Αδύνατον. Ευθύνεται η παιδεία για αυτό, μιας και αποτελεί ένα θεσμό που -κατεξοχήν- μαζοποιεί. Σε κάτι που πράγματι είχε δίκιο ο Μαρξ  ήταν η ανάγκη καταπολέμησης της ψευδούς συνείδησης. Όμως, αγνόησε το πιο σημαντικό. Το φουκοϊκό εγκλωβισμό του θεσμού της παιδείας στις εκάστοτε εξουσιαστικές σχέσεις, ανεξάρτητα από το είδος της κοινωνίας. Νομοτελειακά. Έτσι, η ψευδής συνείδηση δεν καταπολεμάται. Είναι εγχαραγμένη μέσα μας πριν  ακόμη από τη γέννησή μας. Από τους προγόνους μας. Η διανόηση, η πρωτοπορία, η τρέλα, δεν επαρκούν. Όμως, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν μικρά βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση. Άλλωστε μετά, δεν έχουμε τίποτε άλλο. Είμαστε γυμνοί.  Και το μόνο που θα μας απομείνει είναι η βία.

 Που οριοθετείται η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην τρελά και τη λογική, την κοινωνική ευταξία και την επανάσταση;

Πουθενά! Ή αλλιώς, όπου θέλουν  αυτοί που βάζουν τους κανόνες. Αυτοί που ορίζουν τους κώδικες επικοινωνίας.  Επανάσταση είναι καθετί που τους ζορίζει ή τους βολεύει! Αναλόγως. Πολλές φορές υιοθετούν αυθόρμητες επαναστάσεις και τις εκφυλίζουν σε μόδες. Γνωστά φαινόμενα των καιρών. Λογικός λέγεται αυτός που «υποκύπτει», συνήθως εν αγνοία του, στη δική τους συμφεροντολογική οπτική των πραγμάτων. Για το άσυλο είναι όλοι οι άλλοι. Ή έστω, γραφικοί!

 Που βρίσκεται η ανθρώπινη ευτυχία και ποια κατά τη γνώμη σας τα «δημιουργικά» διλλήματα της ζωής που μας εξελίσσουν;

Στη στιγμή που κοίταξα τα μάτια μιας άγνωστης κοπέλας και ερωτεύτηκα χωρίς να ξέρω τι σημαίνει αυτό που ένιωθα. Η ευτυχία δεν επεξηγείται, δεν αναλύεται. Τότε χάνεται η ουσία της. Είναι αυτό που συνέβη αυθόρμητα, δεν περίμενες να συμβεί, σε έπιασε εξ απήνης, διατάραξε τη ρουτίνα σου και γέμισε με χαρά τα πάντα. Μόνο που πρόκειται για μια στιγμή μόνο. Η ευτυχία είναι προσωρινή. Το δυστύχημα είναι τι παρεμβάλλεται ανάμεσα σε αυτή και όλες τις αμέτρητες υπόλοιπες στιγμές. Και το ακόμη μεγαλύτερο δυστύχημα  είναι ότι έχουμε να επιλέξουμε ανάμεσα στη δυστυχία και τη συνήθεια.

Όσον αφορά τα δημιουργικά «διλήμματα», νιώθω ότι τοποθετούνται στις στιγμές απόλυτης εσωτερικής σύγκρουσης. Στις στιγμές απόγνωσης. Μόνο εκεί η ζωή στροβιλίζεται σε καινούργιους ρυθμούς.

 Τι αξίζει τελικά περισσότερο στον κόσμο;

Να επιλέγουμε εμείς οι ίδιοι, για εμάς, αληθινά, πως θα ζήσουμε και πως θα πεθάνουμε. Η χειραφέτηση του ανθρώπου. Όλα τα άλλα έπονται. Ακόμη και τα μάτια της άγνωστης κοπέλας που ερωτεύτηκα στην προηγούμενη ερώτησή σας.

Ποιος είναι κατά τη γνώμη σας ο ρόλος του συγγραφέα σε μια εποχή ολικής κρίσης; Επηρεάζεται ή όχι το έργο του;

Ο συγγραφέας πρέπει να βγει από το καλούπι του καλαμαρά, από το στενό κακοφωτισμένο γραφείο, να μπλεχτεί στον κόσμο, να νιώσει τον παλμό του, να αγαπήσει, να προδωθεί, να δαρθεί, να μεθύσει, να συναναστραφεί. Ο συγγραφέας πρέπει να ζήσει.  Χεμινγουεϊκά ει δυνατόν! Και να μεταφέρει την κρίση υπό το αυστηρά δικό του πρίσμα. Όχι καθηλωμένος από αυτήν, δεν είναι δημοσιογράφος άλλωστε. Αλλά συνδιαλεγόμενος τίμια ή άτιμα μαζί της.

Για το αν επηρεάζεται το έργο του από την εποχή που ζει, αναμφιβόλως ναι. Αφού αυτήν οσμίζεται.

Ιατρική, πολιτικές επιστήμες ,κοινωνιολογία…ποια η αγάπη και ποιο το πάθος;

Αυτοκαταστροφικό πάθος είναι η συγγραφή, δύσκολη αγάπη φυσικά η ιατρική, ο δικός μου τρόπος θεώρησης του κόσμου η κοινωνιολογία, κάτι επικίνδυνα ενδιαφέρον οι πολιτικές επιστήμες.

Τι σας συνδέει με τη περιοχή μας;

Η γιαγιά μου  μεγάλωσε στις Φέρες.  Μια κυρία του παλιού καιρού με εκπληκτικά νεανική σκέψη. Λίγο πριν κλείσει τα εκατό.

 

Ο συγγραφέας

image

Ο Μιχαήλ – Αλέξανδρος Μαλαχιάς γεννήθηκε το 1982 στην Αθήνα. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή Αθηνών και εργάζεται στην Πανεπιστημιακή Ορθοπεδική Κλινική του Κωνσταντοπούλειου Νοσοκομείου «Αγία Όλγα». Εισήχθη με κατατακτήριες εξετάσεις στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης της Νομικής Σχολής Αθηνών από το οποίο και αποφοίτησε. Από το Φθινόπωρο του 2011 φοιτά στο Τμήμα Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου, θεωρώντας πως η Κοινωνιολογία είναι μια οπτική του κόσμου που τον εκφράζει απόλυτα. Ο ίδιος έχει συμμετάσχει στην εκπόνηση και συγγραφή πολυάριθμων ιατρικών μελετών ενώ «Το Πικραμύγδαλο» αποτελεί το πρώτο του μυθιστόρημα που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ιωλκός.

 

INFO

προσκληση

Το  πικραμύγδαλο του Μιχαήλ Αλέξανδρου Σ. Μαλαχιά  θα παρουσιαστεί την Παρασκευή 4 Απρίλιου 2014 στις 21:00 στο βιβλιοπωλείο «+βιβλία Καφετζή», Εμπορίου 41.

Την παρουσίαση θα κάνει ο Φώτιος Καφετζής, επίτιμος σχολικός σύμβουλος φιλολόγων Ν. Έβρου.

Αποσπάσματα θα διαβάσει η Μαρία Παπαδοπούλου, δημοσιογράφος-ηθοποιός.

Be the first to comment!
 
Leave a reply »