Βιβλίο
972 views 0 comments

Ο Θρακιώτης συγγραφέας Κώστας Καβανόζης κλείνει όλο τον κόσμο του σ’ ένα «Χαρτόκουτο»

by on Μάιος 11, 2015
Details
 
Editor Rating
Total Score

Hover To Rate
User Rating
User Score

You have rated this

 

Του ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΡΓΑ

«Το Χαρτόκουτο είναι ένα βιβλίο με γλώσσα ωμή, που λέει τα πράγματα με το όνομά τους, αλλά που αποκαλύπτει επίσης και την απάτη των ονομάτων αυτών. Γιατί οι λέξεις τίποτα δεν μπορούν να φέρουν πίσω από όσα έφυγαν, ούτε μπορούν να δώσουν καμιά υπόσχεση για όσα θα έρθουν. Οι λέξεις, τα ονόματα, μόνο ονόματα είναι, αέρας περαστικός δηλαδή, ανάμνηση αμφίβολη.», λέει ο Θρακιώτης συγγραφέας Κώστας Καβανόζης μιλώντας στην ArtPress για το νέο του βιβλίο «Το χαρτόκουτο» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πατάκη.

«Πρόκειται για ένα βιβλίο γεμάτο με αναμνηστικά μπιχλιμπίδια. Είναι ολόκληρος ο κόσμος του αφηγητή κλεισμένος σε ένα κουτί που το φυλάει κρυμμένο στο κομοδίνο του: τα παιδικά του χρόνια, όταν έπαιζε με τις φίλες του πάνω στον αποξηραμένο βυθό μιας πανάρχαιας λίμνης, η μάνα του που τον πρόσεχε να μην πάθει κανένα κακό κι ο πατέρας του που του έλεγε ότι πετάει, είναι ο σκύλος που είχαν στο χωριό και τα αίματά του μες στο τσουβάλι, οι αμυγδαλιές που ξεράθηκαν πια, η Ελενίτσα που δεν τον αγάπησε, η Εύα που τραβάει μαχαίρια και παίζει ξύλο μαζί του και που θα γεννήσει το παιδί τους σε λίγους μήνες.», προσθέτει ο συγγραφέας

                                   Σπονδυλωτό μυθιστόρημα

Ξεκίνησε να το γράφει  πριν από πέντε περίπου χρόνια, σαν διήγημα. Στην αρχή ήθελε να γράψει μια ερωτική ιστορία που θα κατέληγε σε έγκλημα.

« Μετά από μήνες που ασχολήθηκα μαζί του, συνειδητοποίησα ότι η σύντομη φόρμα του διηγήματος δεν προσφερόταν για να συμπεριλάβει όλα όσα κρύβονταν μέσα του κι ότι το έγκλημα που ζητούσα έπρεπε να το βρω σε κάποια άλλη ιστορία και όχι εδώ. Το έπιασα λοιπόν από την αρχή και άρχισα αλλάζοντάς το ριζικά να το μεγαλώνω.»

Δυο χρόνια περίπου αργότερα, κατάλαβε ότι είχε παραμεγαλώσει και ότι έπρεπε πλέον να το μικρύνει, γιατί μάλλον είχε επιχειρήσει να βάλει μέσα του πολύ περισσότερα από όσα θα άντεχε χωρίς να ξεχειλώσει.

« Έτσι το ξανάπιασα απ’ την αρχή, ξέμπλεξα τις μπλεγμένες του ιστορίες, πέταξα, όχι χωρίς δυσκολία, ό,τι ήταν να πεταχτεί και του έδωσα την τελική του μορφή: ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα είκοσι τριών μικρών κεφαλαίων, καθένα από τα οποία, εκτός του ότι αποτελεί κομμάτι του συνόλου, έχει παράλληλα και τη δική του αυτοτέλεια και μπορεί να διαβαστεί σαν διήγημα. Προσοχή όμως: όχι με οποιαδήποτε σειρά αλλά μόνο με αυτή που είναι τοποθετημένα στο βιβλίο.»

Στο «Χαρτόκουτο»,  όπως και σε κάθε λογοτεχνικό βιβλίο, ο συγγραφέας πιστεύει ότι υπάρχουν και μυθοπλαστικά και πραγματικά στοιχεία.

                          «Η γραφή παραποιεί την πραγματικότητα»

«Ο καλός συγγραφέας ξεκινάει πάντα από τα βιώματά του, από αυτά είναι φτιαγμένος ο ίδιος, αυτά αποτελούν την πρώτη ύλη του. Δεν γίνεται ωστόσο να μείνει μόνο σε αυτά, όσο πιστά κι αν έχει αποφασίσει να τα γράψει. Όπως η μνήμη, έτσι και η γραφή παραποιεί την πραγματικότητα, ή μάλλον δημιουργεί τη δική της πραγματικότητα. Τα γεγονότα της ζωής, όσο καλά και αν τα αφηγηθεί κανείς, δεν συνιστούν από μόνα τους λογοτεχνία ούτε όμως η λογοτεχνία -όσο και αν κινείται στον χώρο της φαντασίας και σε εξωπραγματικές, ακόμα, σφαίρες- μπορεί να αρνηθεί την άμεση σχέση της με την ουσία της ζωής, αφού τότε παύει να είναι αληθινή λογοτεχνία. Δεν έχει λοιπόν σημασία τι είναι «πραγματικό» και τι «μυθοπλαστικό». Σημασία έχει το λογοτεχνικό βιβλίο να φτιάχνει έναν κόσμο και να σε βάζει άνευ όρων μέσα σε αυτόν. Έναν κόσμο απ’ τον οποίο, όσες δυσκολίες και αν έχει, να μη θες να βγεις.»

Το βιβλίο:

Πριν από σαράντα, πενήντα χρόνια, ένα παιδί μεγαλώνει δίπλα σε μια αρχαία αποξηραμένη λίμνη. Ο παλιός βυθός της είναι η αλάνα για τα παιχνίδια του, οι ανθισμένες αμυγδαλιές μπροστά απ’ το σπίτι του στο χωριό σημαδεύουν τους έρωτές του.

Και στην πόλη όμως που θα το πάνε μετά, τους ίδιους εκείνους έρωτες πεισματωμένο θα πάρει μαζί του, τα ίδια παιχνίδια θα παίζει. Αλλά τα πράγματα αλλάζουν με τον καιρό, οι έρωτες ενηλικιώνονται, τα παιχνίδια γίνονται σοβαρά. Το παιδί δεν είναι έτοιμο να μεγαλώσει και το αρνείται. Οι στίχοι που γράφει, οι φίλοι του, η εκρηκτική σχέση του με την Εύα είναι τα όπλα του στη μάχη αυτή ή οι παγίδες που του στήνει ο χρόνος;

Δείγμα γραφής:

Από τις αµυγδαλιές µας µπροστά στο σπίτι µας στο χωριό, ζωντανή δεν έχει µείνει ούτε µία. Κάνα δυο κορµοί µονάχα υψώνονται ακόµα, ξεροί όµως. Διχάλες κούφιες µαυριδερές, την Ελενίτσα από κάτω τους µου ’τυχε να την αγαπήσω. Έφτυσα µια πέτρα πλακουτσωτή, την πέταξα στριφογυριστή προς τα πάνω κι ό,τι έβγαινε. Άµα µου τύχαινε η άφτυστη πλευρά, θα αγαπούσα τη Ρούλα.

Τα κεφάλαια του βιβλίου.

1. Άδειο πακέτο τσιγάρων Κεντ (µαλακό) 2. Αναπτήρας zippo 3. Ανυπόγραφο τρυφερό γράµµα (;) 4. Γραπτός διάλογος όταν ετοιµάζαµε παρτούζα µε συµµαθήτριες 5. Διαµονητήριο Αγίου Όρους 6. Εικονίτσα µε ποδοσφαιριστή (διπλή από άλµπουµ) 7. Ευχαριστήριο συµµετοχής σε πένθος (πατέρας Σπύρου) 8. Ζευγάρι νάιλον κάλτσες (Σοφία;) 9. Ηµιτελές θεατρικό έργο (απόπειρα) 10. Ηχογραφηµένη κασέτα που τραγουδάω τη «Λαφίνα» (χωριό) 11. Κοκαλάκι µαλλιών (Αµαλία) 12. Κουµπί από πουκάµισο (Έφη) 13. Σελίδα εφηµερίδας µε αγγελία αγίου Βαλεντίνου: Γιολάντα σ’ αγαπώ κι ίσως κάποτε µπορέσω να σ’ το πω κι από κοντά.  Ένας τρελός 14. Σηµείωµα Δέσποινας (να µη χωρίσουµε ακόµα) 15. Τετράδιο ποιηµάτων 1 16. Τετράδιο ποιηµάτων 2 17. Τρίπλεξ καρδιάς (φυσιολογικό) 18. Φυσαρµόνικα (πατέρας) 19.  Φωτογραφία Κοκό Σανέλ µε σωσία µου (1910) 20. Φωτογραφία ηλιοβασίλεµα (χωριό) 21. Χρονική κάρτα απεριορίστων διαδροµών

Βιογραφικό

27023_102935329737078_6201869_n[1]

Ο Κώστας Καβανόζης κατάγεται από το Τυχερό Έβρου. Γεννήθηκε στην Κομοτηνή το 1967 και ζει στην Ξάνθη. Είναι φιλόλογος με μεταπτυχιακό στη Δημιουργική Γραφή και διδάσκει στη Μέση Εκπαίδευση, σε σεμιναριακά μαθήματα του ΠΜΣ Δημιουργική Γραφή του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, όπως επίσης και στους διαδικτυακούς κύκλους μαθημάτων δημιουργικής γραφής της αλυσίδας πολιτισμού Ιανός. Εκτός από Το χαρτόκουτο, έχει εκδώσει τα βιβλία Χοιρινό με λάχανο (νουβέλες, Κέδρος, 2004), Του κόσμου ετούτου (μυθιστόρημα, Κέδρος, 2009) και Όλο το φως απ’ τα φεγγάρια (διηγήματα, Πατάκης 2011), το οποίο ήταν υποψήφιο για το κρατικό βραβείο διηγήματος και για το βραβείο διηγήματος του περιοδικού Διαβάζω 2012. Τον Φεβρουάριο του 2012 τιμήθηκε από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου της Γαλλίας (CNL) και το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου της Ελλάδας (ΕΚΕΒΙ) με υποτροφία συγγραφής. Κείμενά του δημοσιεύονται κατά καιρούς σε εφημερίδες, περιοδικά και ηλεκτρονικές σελίδες και έχουν παιχτεί στο θέατρο. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.

 

 

Be the first to comment!
 
Leave a reply »