Βιβλίο
945 views 0 comments

«Πριν πλημμυρίσει ο Έβρος δοκιμάζουν την αθωότητά μου οι ήχοι του»

by on Φεβρουάριος 23, 2015
Details
 
Editor Rating
Total Score

Hover To Rate
User Rating
User Score

You have rated this

 

Eπιμέλεια: ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΡΓΑΣ

Πέντε χρόνια συμπληρώνονται από την Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2010,ημέρα που έφυγε από τη ζωή,  ο υπερρεαλιστής ποιητής και ψυχολόγος Θανάσης Tζούλης.

Ήταν Ηπειρώτης αλλά ρίζωσε στον Έβρο.

Μια ζωή στην παραμεθόριο. Υπήρξε από τους λίγους πανεπιστημιακούς που με τον διορισμό του στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, εγκαταστάθηκε μαζί με την οικογένεια του, την Μαρία και τον Χάρη, στην Αλεξανδρούπολη μέχρι και τη συνταξιοδότησή του, αφού από το 1980 έως το 1997 έζησε και εργάστηκε στην ακριτική πόλη, ως καθηγητής και διευθυντής στη Ζαρίφειο Παιδαγωγική Ακαδημία και ως επίκουρος καθηγητής Ψυχολογίας.

Ονειρευόταν μια εποχή που το υπουργείο Πολιτισμού θα εδρεύει για μεγάλα χρονικά διαστήματα στον Έβρο και το υπουργείο Παιδείας στη Φλώρινα για να επαληθευτεί, όπως έλεγε, ο λόγος του Γεωργίου Πλήθωνα-Γεμιστού, ότι «τα σύνορα είναι άπαρτα, όταν τα διαπερνά το άρωμα της παιδείας και της τέχνης».

Αγάπησε τον Έβρο και επέλεξε να «μονάσει» εδώ. «Προτιμώ να με κρύβουν οι ψηλές καλαμιές του Έβρου από το Κέντρο. Είμαι καλά με τις ρίζες μου. Δεν είναι άλλωστε και λίγη η εύνοια να περνώ στον όρθρο της μέρας με τους ήχους του Έβρου στις αισθήσεις μου και το Σάος της Σαμοθράκης, που η ψηλότερη κορυφή του λέγεται Φεγγάρι» είχε πει σε μια συνέντευξή του στο περιοδικό ΕΝΑ, ο «ωραίος εραστής της γλώσσας»

Γεννήθηκε το 1932 στο Μαυρονόρος Ηπείρου. Σπούδασε παιδαγωγικά στα Γιάννενα και στην Αθήνα. Ανήκε στην εκδοτική ομάδα του λογοτεχνικού περιοδικού των Ιωαννίνων «Ενδοχώρα». Συνέχισε τις σπουδές του στην ψυχολογία, την ψυχανάλυση της τέχνης και τη σύγχρονη λογοτεχνία στη Γαλλία κι έγινε διδάκτωρ ψυχολογίας με την εργασία του πάνω στην ανάγνωση του έργου του Κάφκα

Tο 1980 εξελέγη καθηγητής Παιδαγωγικής Aκαδημίας Αλεξανδρούπολης, το 1988 Eπίκουρος καθηγητής της Ψυχολογίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, το 1994 καθηγητής της Ψυχαναλυτικής Ψυχολογίας στο ίδιο πανεπιστήμιο, ενώ ανέλαβε Διευθυντής του Περιφερειακού Eπιμορφωτικού Kέντρου Αλεξανδρούπολης, στην πόλη. Το 1994 εξέδωσε στην Αλεξανδρούπολη και διήυθυνε το λογοτεχνικό περιοδικό «Eξώπολις» , ενώ υπήρξε στενός συνεργάτης του περιοδικού Μανδραγόρας που στο τεύχος του 8-9, Iούλιος-Δεκέμβριος 1995 παρουσίασε αφιέρωμα στη ζωή και το έργο του υπερρεαλιστή ποιητή της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς. Από τις εκδόσεις Μανδραγόρας κυκλοφόρησε και η τελευταία ποιητική του συλλογή το 1996 με τίτλο «Kαι γάμον Έβρου του ποταμού». Ήταν μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.

Kυριότερα ποιητικά του έργα: «Σπόνδυλοι», εκδόσεις «Δίφρος», 1961, «Iσθμός» και «Pινόκεροι», εκδόσεις «Kέδρος» 1975, «Aπόγευμα των Mύρων», εκδόσεις «Eγνατία», Θεσσαλονίκη 1977, «Aμφίβια», εκδόσεις «Eγνατία», Θεσσαλονίκη 1980, «H γλώσσα του Aδάμ», εκδόσεις «Eγνατία» Θεσσαλονίκη 1982, «Όταν ο Θεός εις το σώμα έλθη πολύς», εκδόσεις «Kαστανιώτης», 1990.

Έχει δημοσιεύσει τα βιβλία: «Tο Aσυνείδητο και η Συμβολική Tάξη· από το Feud στο Lacan», Aθήνα 1985, «H συναισθηματική μεταβίβαση στην ψυχαναλυτική θεραπεία και μια αναφορά στον Kώο γιατρό Aπολλωνίδη, Aθήνα 1986, «Mελετήματα για την Ψυχανάλυση», εκδόσεις «Mπαρμπουνάκης» 1992, «Ψυχανάλυση και Λογοτεχνία», εκδόσεις «Oδυσσέας» 1993, 1995.

8dc8373914[1]

Μικρό δείγμα της ποιητικής του γραφής από τη συλλογή «Και γάμον Έβρου του ποταμού»:

Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΦΛΕΒΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ

Έχω έναν δικό μου τρόπο να μοιράζω τα υπάρχοντά μου
όπως σήμερα το πρωί λόγου χάριν που ήμουν πολλές
οργιές
μέσα στην ανάσα του γιού μου και μάζευα μυρωδιά για
τη μέρα
κι έξω ο χιονιάς εδώ στην Αλεξανδρούπολη που ζούμε
μας έκανε οικογένεια με την κόκκινη φλέβα του Αγίου

γύρω από τους τέσσερις τοίχους του σπιτιού

Ο ΑΧΕΡΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΤΟΥ ΜΙΣΟΤΙΜΗΣ

Πάντα νυχτώνομαι ανάμεσα Φιλιάτες και Παραμυθιά
που με βρίσκει η δύση όπως άλλοι ανοίγουν εκκλησιές
να βγάλουν από τα κόκκαλά τους την αμαρτία

Είναι που με παίρνει από πίσω ένα κουκάλογο
είμαι ο λαδάς μού λέει όλη την ώρα
είμαι το αίμα του από το κοκκινόχωμα

ύστερα κλαίει όπως σε τρισάγιο

κι ούτε που βγαίνει ως σήμερα από το κατώι μου
κι ας πέρασε μισός αιώνας φονικού
κάτω από τις δυο φτερούγες του δεξιά κι αριστερά

και στη μέση ο Αχέροντας με το πένθος του μισοτιμής

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΟΤΑΝ ΕΒΓΑΖΕ ΤΑ ΓΕΩΜΗΛΑ

Ο πατέρας μου όταν έβγαζε τα γεώμηλα
άφηνε ανάμεσα λίγο χώμα που το φυσούσε από τις
χαραμάδες
κι όπως σήκωνε τον καρπό στα χέρια του
με το άμυλο από μεριές να τρέχει
ξεχνιόταν μέσα στο κλίμα που έριχνε τις ρίζες του
κι ο πατέρας μου που μόλις κρατούσε τους χυμούς
να μη χυθούν από τα εσώρουχά του
γύριζε τον ανοιχτό καρπό

που ήταν πολύτεκνος στα χέρια του

FRANZ KAFKA ΦΟΒΟΥΜΑΙ ΝΑ ΣΕ ΠΑΡΩ
ΑΠΟ ΤΟ ΒΡΕΦΙΚΟ ΣΤΑΘΜΟ

Franz Kafka φοβούμαι να σε πάρω από το βρεφικό σταθμό
όχι πως δε βρίσκω έναν Λάιο για το ανάποδο αίμα σου
είναι εύκαιρο το κορμί μου πίσω από τους ήχους των φιδιών
στην άγρια κλίνη σου

φοβούμαι να σου δώσω τα κλειδιά
κι ας ξέρω πως λερώνω το γάλα της καρύδας
που είναι ο κόσμος

κι άλλοι το λερώνουν

κι ακούω το κλάμα του ασβού
που σε γνώρισε από το περιβραχιόνιο
στη χιονισμένη Kalda

ανάμεσα στα καραβάνια που δε φτάνουν πουθενά

 

 

 

Be the first to comment!
 
Leave a reply »