Βιβλίο
473 views 0 comments

Τρόποι αιωνιότητας

by on Νοέμβριος 24, 2015
Details
 
Editor Rating
Total Score

Hover To Rate
User Rating
User Score

You have rated this

 

Του XΡΗΣΤΟΥ ΒΑΣΜΑΤΖΙΔΗ

Στο διήγημα με τίτλο «Μουσική της αναχώρησης», από τη συλλογή του Νικόλα Σεβαστάκη «Γυναίκα με ποδήλατο»*, ο άρρωστος Σήφης ψάχνει όλο το βράδυ έναν μουσικό δίσκο, το «Sleeps with fishes»**. Ένα κειμήλιο ανάμνησης. «Ο περιστοιχισμένος από καταστροφές και εξαφανίσεις ζητούσε έτσι να διαρκέσει στο χρόνο, έστω και μέσα από τους εξαγνιστικούς ατμούς της μουσικής».

Ο πατέρας έλεγε ότι είμαστε λίγες φράσεις και δύο τρία βλέμματα για να ρίχνουμε στα πράγματα. Μ’ αυτή την φτώχεια πορευόμαστε στην μοίρα των πολλών και αφανών, στην μοίρα της ανωνυμίας. Και στρώνουμε την παράδοση για τους επόμενους, αφού διανθιστεί από τους λαμπερούς ανθούς που φυτρώνουν, ελάχιστοι ανά τους αιώνες, ενός Πλάτωνα ή Γκαίτε, ενός Μπετόβεν ή Καντ. Ανάμεσά τους ήχοι, λέξεις, κύματα επαναστάσεων, ματωμένα λάβαρα ιδεολογιών και πόθοι υπάρξεων, ανακατεμένοι και συντριμμένοι από την ανάγκη της ιστορίας να αφήνει απ’ έξω τις γενικότητες.

Πόθοι σαν του ετοιμοθάνατου Σήφη, να διαρκέσει με κάποιο τρόπο, μέσω ενός άλμπουμ βινυλίου, ενός τραγουδιού. Να διεκδικήσει την εναντίωσή του στην ανωνυμία, με όχημα την μελωδία. Ο καθένας έχει τον δικό του Κώδικα Διάρκειας, τον δικό του Κώδικα Αιωνιότητας.

Ο πατέρας είχε αγαπημένες συνήθειες και συχνά επαναλαμβανόμενες φράσεις, προερχόμενες από το χώρο της τέχνης ή της φιλοσοφίας. Μ’ αυτές περιέφερε την υπόστασή του, στην επίγεια διαδρομή της. Ήταν η παρέα του και ο λόγος για να υπάρχει μετά. Να θυμούνται ότι έλεγε συχνά π.χ. «τι άλλο είναι ο άνθρωπος εκτός από τον σκοπό του»***. Ή να βάζει τα αγαπημένα 45άρια του Enrico Macias, στο παμπάλαιο πικάπ, και να κάνει πως ψιθυρίζει στα γαλλικά το «Oh Guitare». Ακόμη κρατάμε αυτά τα 45άρια. Και οι συλλογές του από βιβλία –προσφορές των εφημερίδων-, όμορφα τακτοποιημένα και αδιάβαστα, σε μια ειδική βιβλιοθήκη. Η αρχιτεκτονική της ταυτότητας. Σαν να θέλει να δώσει σήμα «είμαι και ΕΓΩ εδώ». Στο τέλος βέβαια πάντα φώναζε για τη δουλειά, τα χρήματα που ποτέ δεν ήταν αρκετά και το βλέμμα του γινόταν βλοσυρό σαν σκούρο χειμωνιάτικο απόγευμα.

Φτιάχνουμε σύμβολα, για να γνέψουμε σε ό, τι μας καθορίζει. Ποιήματα, ήχοι, αρμονίες, μία ιστορία, μία αφήγηση, μία μορφή που ανάγεται σε σκοπό, ακόμη και τα ψυχικά τραύματα, βρίσκουν στον κόσμο της ύλης το στερεοτυπικό τους μόρφωμα. Οι τρόποι ζωής μας. Τα ίχνη μας στα μονοπάτια που οδηγούν στην αναγνώριση.

Ο Σήφης, «..σαν να έστελνε το μήνυμα: “άκου καλά φίλε μου, με αυτό εδώ το παράξενο λικέρ δεν πρόκειται να με ξεχάσεις εύκολα”».

Έβαλα το «Searching» από το άλμπουμ. Σκέφτηκα τον Σήφη, σκέφτηκα τις δικές μου συλλογές, μαζεμένες σε μία ντουλάπα. Άρχισα να ψιθυρίζω σαν τον πατέρα, ίσα για να μ’ ακούσει το αυτί του ανέμου, να σταλούν τα σήματα. Άνοιξα τους κώδικες και έβλεπα σημειώσεις από νομικά άρθρα και στίχους, αγκαλιασμένα μαζί. Χάιδεψα μερικές σελίδες. Ναι ήμουν εκεί.

(Από τις Εκδόσεις Πόλις κυκλοφορεί το νέο βιβλίο του Νικόλα Σεβαστάκη «Άνδρας που πέφτει»)

*Νικόλας Σεβαστάκης, «Γυναίκα με ποδήλατο» (μικρά πεζά, διηγήματα και βινιέτες), Εκδόσεις Πόλις, 2014

** «Sleeps with fishes» Άλμπουμ του έτους 1987, απόρροια της συνεργασίας του Ολλανδού Pieter Nooten και του Καναδού μουσικού Michael Brook.

σ2

***«Διάλογοι σε Μοναστήρι», Κωνσταντίνου Τσάτσου, Εκδόσεις Αστρολάβος/Ευθύνη.

 

Be the first to comment!
 
Leave a reply »