Βιβλίο
551 views 0 comments

« Χρονικό ενός τελευταίου καλοκαιριού» : Ένα μυθιστόρημα για την πολυπολιτισμικότητα της Αιγύπτου

by on Ιούνιος 20, 2017
Details
 
Editor Rating
Total Score

Hover To Rate
User Rating
User Score

You have rated this

 

Τη  ρευστή πραγματικότητα που ζει ως κορίτσι, ως έφηβη, ως γυναίκα αποτυπώνει η Αιγύπτια συγγραφέας Yasmine El Rashidi στο συναρπαστικό μυθιστόρημά της « Χρονικό ενός τελευταίου καλοκαιριού», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Κριτική. (Μετάφραση: Μαρία Αγγελίδου).

Ισορροπώντας μεταξύ επιβίωσης και συνενοχής, η συγγραφέας  διηγείται την πορεία μιας γενιάς που μεγάλωσε στη σιωπή και συγχρόνως το πρόσφατο ταραγμένο πολιτικό σκηνικό της γειτονικής Αιγύπτου.

Το βιβλίο:

Κάιρο, 1984, ένα ζεστό καλοκαίρι. Ένα μικρό κορίτσι μεγαλώνει στην οικογενειακή έπαυλη. Παράπονό της η απουσία του Πατέρα και η αποστασιοποιημένη αυστηρότητα της Μητέρας. Οι μέρες της περνούν στη σιωπή: κοιτάζει τον ήρεμο Νείλο από το παράθυρό της, παρακολουθεί χωρίς ήχο τα τρία μη απαγορευμένα κανάλια, πλάθει με τη φαντασία της τις ζωές των άλλων.

Αποσπάσματα

«Κάθε φορά που βλέπω πεινασμένα παιδιά στην τηλεόραση, λέω μια προσευχή. Δεν ξέρω τι προσευχή να πω, αλλά σκύβω το κεφάλι σαν την Κέμπε και κουνάω τα χείλη μου. Μετά λέω Αλλάχου Άκμπαρ, όπως κάνει η Γιαγιά. Το ψιθυρίζω για να μη μ’ ακούσει η Μαμά. Υπάρχουν και στο Κάιρο παιδιά που πεθαίνουν από την πείνα, αλλά δεν τα δείχνουν ποτέ στην τηλεόραση. Τα βλέπω στον δρόμο, όταν πηγαίνω σχολείο. Πουλάνε λεμόνια στα φανάρια. Ξέρω τρία που κοιμούνται σε μια χαρτονένια κούτα κάτω από τη γέφυρα, δίπλα στο σπίτι μας.»

«Κάθε φορά που βλέπω έναν αστυνομικό να μπαίνει σε κτίριο, σκέφτομαι πως κάποιον μπορεί να πάρουν. Στην τάξη γράφω μια ιστορία με τίτλο «Οι άνθρωποι που εξαφανίζονται». Γράφω για τη φυλακή. Γράφω για τους ανθρώπους που παίρνει η αστυνομία. Μόνο τη νύχτα γίνεται αυτό. Η δασκάλα μού βάζει μηδέν στα δέκα και λέει ότι δεν θα ’πρεπε να γράφω τέτοια πράγματα στην ηλικία μου. Στο σπίτι κλαίω και δείχνω στη Μαμά την ιστορία μου. Τη διαβάζει και κάθεται αμίλητη στο κρεβάτι, δίπλα μου. Νομίζω πως έχει θυμώσει. Όταν η Μαμά θυμώνει τρομάζω. Μερικές φορές βάζει τις φωνές όταν θυμώνει. Άλλες φορές, πάλι, μένει αμίλητη. Ο βουβός θυμός είναι πολύ χειρότερος.»

«Ο Ντίντο λέει ότι ο Νάσερ ήταν σπουδαίος άνθρωπος. Ότι όλοι αυτοί που έκαναν την επανάσταση ήταν σπουδαίοι άνθρωποι, αλλά τα παιδιά τους είναι διεφθαρμένα. Ο Νάσερ έκανε σπουδαία πράγματα για την Αίγυπτο. Της Μαμάς δεν της αρέσει. Του Μπαμπά του αρέσει. Ο Ντίντο ελπίζει ότι θα ’χουμε κι άλλον Νάσερ μια μέρα. Γιατί δεν μας λένε ποτέ για τον Νάσερ στο σχολείο; Ο Θείος χτύπησε το χέρι στο γόνατό του. Δεν είχε πιει όλο το νερό. Το ποτήρι ήταν ακουμπισμένο στο μπράτσο του καναπέ. Το έφερε στο στόμα του κι ήπιε το υπόλοιπο. Άπλωσε το χέρι του, πήρα το ποτήρι. Ο Θείος άρχισε να μου λέει για τον Νάσερ. Δεν είχε όραμα. Είχε αυταπάτες. Δεν σκεφτόταν το μέλλον. Πήρε από τους πλούσιους κι έδωσε στους φτωχούς. Αυτό ήταν το χειρότερο απ’ όλα όσα έκανε. Οι φτωχοί πήραν τζάμπα πράγματα κι άρχισαν να τεμπελιάζουν. Πήραν γη και προνόμια, μετά σκέφτηκαν ότι μπορούσαν να μην κάνουν τίποτα και να περιμένουν από τον Νάσερ να τους δίνει συνέχεια κι άλλα. Έκανε επίσης δωρεάν την παιδεία, που ήταν πανάκριβη. Πολύ σύντομα, λοιπόν, δεν είχε λεφτά να την πληρώνει. Και η παιδεία πήγε κατά διαόλου. Οι δάσκαλοι δεν πληρώνονταν όπως έπρεπε κι έτσι δεν έκαναν καμία προσπάθεια. Οι μαθητές αναγκάζονταν να κάνουν ιδιαίτερα. Άρχισαν να παπαγαλίζουν κι έπαψαν να σκέφτονται. Όλοι βούλιαξαν στην τεμπελιά κι έπαψαν να σκέφτονται. Ήταν ένας συνδυασμός θανάσιμος. Σταμάτησε να πάρει ανάσα. Τι θα πει θανάσιμος; Θα πει ότι σκότωσε τη χώρα και το μέλλον της. Ότι κατέστρεψε τις ευκαιρίες των επόμενων γενεών. Ότι πήρε ένα όμορφο ανθισμένο λιβάδι και το σκέπασε με τσιμέντο και μετά περίμενε τα λουλούδια να ξανανθίσουν.»

Έγραψαν για το βιβλίο:

Ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα. Η Ελ Ρασίντι μεταφέρει τις αναταραχές στην πατρίδα της με απίστευτη ζωντάνια. The New York Times

Ένα γοητευτικό μυθιστόρημα για την προσωπική αφύπνιση και τις πολιτικές συνθήκες στο Κάιρο. The Washington Post

Η Ελ Ρασίντι μας προσφέρει ένα οξυδερκές και καλοζυγισμένο πορτρέτο της πολυπολιτισμικότητας της Αιγύπτου. The New York Times Book Review

Η συγγραφέας αναπαριστά με ακρίβεια τον κόσμο μέσα από τα μάτια ενός παιδιού, με την καθαρότητα και τον σουρεαλισμό που απορρέει από μια τέτοια οπτική. Το «Χρονικό ενός τελευταίου καλοκαιριού» δεν σπαταλάει λέξη. Κάθε πρότασή του έχει νόημα. Η οικογένεια και η κοινωνία είναι τελικά αδιαχώριστες. Claire Messud, The New York Review of Books

Yasmine El Rashidi, New York City, 2016

Η Yasmine El Rashidi (Γιασμίν Ελ Ρασίντι) είναι αιγύπτια συγγραφέας. Αρθρογραφεί τακτικά για το The New York Review of Books και είναι επιμελήτρια του τριμηνιαίου περιοδικού Bidoun για τις τέχνες και τα γράμματα της Μέσης Ανατολής. Το πρώτο της βιβλίο με τίτλο The Battle for Egypt εκδόθηκε το 2011, ενώ πολλά δοκίμιά της έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά. Διδάσκει στο Πρίνστον. Είναι μεταφράστρια έργων του Khairallah Ali στα αγγλικά. Μοιράζει τον χρόνο της μεταξύ Καΐρου και Νέας Υόρκης. Το Χρονικό ενός τελευταίου καλοκαιριού είναι υποψήφιο για το Pen Book Award το 2017.

 

 

Be the first to comment!
 
Leave a reply »