Βιβλίο
940 views 0 comments

Όταν η Άλκη και ο Αλέξης συνάντησαν τον Μικρό Πρίγκιπα…

by on Ιούλιος 9, 2015
Details
 
Editor Rating
Total Score

Hover To Rate
User Rating
User Score

You have rated this

 

«Μην είσαι κρεμασμένος από τα χρήματα. Βάζε στόχους, δείξε έγνοια στον διπλανό σου και, κυρίως, αφοσιώσου σ’ αυτό που αγαπάς!».

Επιμέλεια: ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΡΓΑΣ

Λίγα βιβλία έχουν αγαπηθεί τόσο σε αυτόν τον κόσμο όσο ο Μικρός Πρίγκιπας του Αντουάν ντε Σεντ-Εξιπερί. Η τρυφερή ιστορία ενός μικρού αγοριού από άλλο πλανήτη, ενός πρίγκιπα που αισθάνεται τόσο μόνος που αποφασίζει να προσγειωθεί στη Γη και να αναζητήσει φίλους, όχι μόνο ανάμεσα στους ανθρώπους, αλλά και στα ζώα και στα φυτά, μάγεψε μικρούς και μεγάλους αναγνώστες από την πρώτη στιγμή.

Από  τις εκδόσεις «Μεταίχμιο»  παρουσιάζεται η πιο τρυφερή εκδοχή του, σε απόδοση της σπουδαίας Άλκης Ζέη και εικονογράφηση του μοναδικού Αλέξη Κυριτσόπουλου. Μια νέα αριστουργηματική έκδοση του μαγικού διαχρονικού παραμυθιού.

   Επίκαιρο παραμύθι

Πώς είναι να εξημερώνεις ανθρώπους και ζώα και να κάνεις φίλους χωρίς να μιλάς απαραίτητα τη γλώσσα τους; Σε μια εποχή που η φιλία με ανθρώπους που δεν μιλάμε την ίδια γλώσσα έχει γίνει πιο σημαντική από ποτέ, ο Μικρός Πρίγκιπας, αυτό το συμβολικό παραμύθι που «διδάσκει» την ανθρωπιά και τον σεβασμό στη διαφορετικότητα γίνεται επίκαιρο όσο ποτέ πριν.

807691_022[1]

Η τρυφερή γραφή της Άλκης Ζέη, που πρωτοσυνάντησε τον ήρωα του Εξιπερί το καλοκαίρι του 1967, έρχεται να συναντήσει τις υδατογραφίες του Αλέξη Κυριτσόπουλου, εικόνες που μένουν ανεξίτηλες στο μυαλό καθώς η ομορφιά τους συναγωνίζεται την αίσθηση οικειότητας και ηρεμίας που αποπνέουν, αυτή την ανάμνηση και τη σύνδεση με την παιδική ηλικία που αν και αφήσαμε πίσω, πάντα νοσταλγούμε.

Ο Μικρός πρίγκιπας, το γνωστότερο έργο του Γάλλου συγγραφέα και πιλότου Αντουάν ντε Σεντ-Εξιπερί, έχει μεταφραστεί σε πάνω από 250 γλώσσες. Έχει συμπεριληφθεί στη λίστα με τα σημαντικότερα βιβλία του 20ού αιώνα που συνέταξε το 1999 η εφημερίδα Le Monde, ενώ ψηφίστηκε ως το καλύτερο βιβλίο του 20ού αιώνα στη Γαλλία.
Στην πασίγνωστη πλέον ιστορία, ο αφηγητής πέφτει με το αεροπλάνο του –που έχει πάθει βλάβη– στην έρημο. Εκεί συναντά τον μικρό πρίγκιπα, ένα ασυνήθιστο παιδί, γνωρίζονται και γίνονται φίλοι. Ο καινούριος του φίλος σιγά σιγά του διηγείται την επίσκεψή του σε άλλους πλανήτες, όπου υπάρχουν άνθρωποι ματαιόδοξοι, αλλά και κάποιοι περισσότερο «ανθρώπινοι». Μολονότι θεωρείται παιδικό βιβλίο, ο Μικρός πρίγκιπας κάνει ιδεαλιστικές παρατηρήσεις σχετικά με τη ζωή και την ανθρώπινη φύση και πραγματεύεται θέματα που απασχολούν τους ανθρώπους σε κάθε ηλικία, όπως η μοναξιά, η φιλία, η αγάπη και η απώλεια.

«Περιπέτεια κάτω από τ’ άστρα»

807692_033[1]

«Το βιβλίο Ο μικρός πρίγκιπας του Αντουάν ντε Σεντ-Εξιπερί με παρακολουθεί χρόνια τώρα ανάμεσα από τα βιβλία που λαγοκοιμούνται στη βιβλιοθήκη μου. Σχολιάζουν τον κόσμο γύρω τους όσο περιμένουν να τ’ ανοίξω και να τα ξεφυλλίσω για να ξεμουδιάσουν.

  Τώρα ζωγραφίζει, τώρα θα πάει βόλτα, μιλά στο τηλέφωνο…

Με κουτσομπολεύουν.

Ήρθε λοιπόν η ώρα του Μικρού πρίγκιπα να τα πούμε:

  Για πες μου, μικρέ μου, από πού έρχεσαι; Ποιος σε βρήκε; Ή μάλλον εσύ ποιον βρήκες; Πού είναι; Ποιος είναι; Πώς είναι; Τι είπες; Ήταν μήπως ένας ιππότης του ουρανού; Ένας αεροπόρος δηλαδή;

Στη σιέστα ονειρεύτηκα πως πέταξα μ’ ένα μικρό αεροπλάνο ψηλά στον ουρανό και ακόμα ψηλότερα ανάμεσα στους πλανήτες, πως παρουσιάστηκε ένας παράξενος μικρός.

Από πού ήρθες; Πώς ήρθες; Γιατί; Κι ύστερα;

Ύστερα είδα την Αλεπού, το Λουλούδι, το Φίδι, Κόσμο…

Όμως εγώ ονειρεύομαι ζωγραφίζοντας. Κι έτσι άρχισε η δικιά μου περιπέτεια κάτω από τ’ άστρα. Τον μικρό πρίγκιπα πάντως μόλις που τον σχεδίασα. Δεν ήθελα να του χαλάσω την ησυχία. Δεν του ζήτησα να ποζάρει.

Άλλωστε, μοιάζει κάπως μ’ εσένα… και μ’ εσένα… όταν ήσουν πιο μικρός, πιο μοναχούλης και πιο παιχνιδιάρης.¨»

Από τον πρόλογο του Αλέξη Κυριτσόπουλου

807690_011[1]

                    «  Το αστέρι του μικρού πρίγκιπα»

«Τον Μικρό πρίγκιπα τον γνώρισα τον Ιούλιο του 1967 στο Παρίσι όπου είχαμε βρεθεί οικογενειακώς. Δηλαδή ο άντρας μου, Γιώργος Σεβαστίκογλου, και τα δυο παιδιά μας, Ειρήνη και Πέτρος, εννιά και οχτώ χρονών. Δεν είχαμε πάει για τουρισμό, αλλά για να αποφύγουμε τη δικτατορία που είχε εγκατασταθεί στην Ελλάδα. Ο Γιώργος είχε φύγει έναν μήνα πριν από μας και βρήκε κατάλυμα για τις πρώτες μέρες στο ατελιέ ενός ζωγράφου θα έλειπε για λίγο από το Παρίσι και μας το παραχώρησε. Μπήκαμε από μια αυλή στο ατελιέ. Ένα μεγάλο δωμάτιο με τζαμαρία για ταβάνι. Μεγάλο χώρο έπιανε ένα τραπέζι, γεμάτο πινέλα και μπογιές. Σε μια γωνιά ένα διπλό κρεβάτι που θα κοιμόμουνα εγώ με τα παιδιά κι ένα διπλωμένο στρώμα που θα γινότανε το κρεβάτι του Γιώργου. Πριν πέσουμε για ύπνο έψαξα να βρω κάτι να τους διαβάσω. Στη βιβλιοθήκη, καμωμένη από κόκκινα τούβλα και σανίδες, ανακάλυψα τον Μικρό πρίγκιπα. Διάβασα μια σελίδα και κατάλαβα πως είναι ό,τι πρέπει για τα παιδιά. Άρχισα να τους το διαβάζω, δηλαδή να το μεταφράζω κατευθείαν, γιατί εκείνα δεν ξέρανε λέξη γαλλικά. Τρόμαξα να σταματήσω, τόσο τους άρεσε, κι όταν σβήσαμε το φως διακρίναμε μέσα από την τζαμαρία τ’ άστρα κι αναρωτιόνταν τα παιδιά ποιο άραγε να ήταν το αστέρι του μικρού πρίγκιπα. Έτσι, διαβάζοντας κάθε βράδυ, ξεχνούσαν τις δυσκολίες που τους περίμεναν μακριά από τον τόπο τους και τους φίλους τους. Πολύ τους εντυπωσίασε η αλεπού που ήθελε να την εξημερώσει ο μικρός πρίγκιπας για να γίνει φίλη του. Ένα απόγευμα, βγήκε ο Πέτρος στην αυλή και γύρισε αναψοκοκκινισμένος λέγοντας: «Γνώρισα ένα παιδί, τον λένε Μπενουά και τον έκανα φίλο». Απορήσαμε όλοι γιατί δεν ήξερε λέξη γαλλικά για να συνεννοηθεί. «Τον εξημέρωσα» λέει «και έγινε αμέσως φίλος μου». Ο Μπενουά ως σήμερα είναι ο καλύτερός του φίλος.

Με πολλή, λοιπόν, χαρά δέχτηκα όταν μου πρότειναν να μεταφράσω τον Μικρό πρίγκιπα που είχε γλυκάνει τις πρώτες μας μέρες στην ξενιτιά. Τώρα, πώς κατάφεραν οι εκδότες μας και… εξημέρωσαν τον Κυριτσόπουλο, ώστε να κάνει φίλο τον μικρό πρίγκιπα και να τον ζωγραφίσει με τόση αγάπη, δεν το ξέρω. Αν λοιπόν, παιδιά, διαβάσετε αυτό το βιβλίο και θέλετε να γίνω φίλη σας, δεν έχετε παρά να με… εξημερώσετε.»

Από τον πρόλογο της Άλκης Ζέη

saloni_04

                       Χαρακτηριστικό απόσπασμα από το βιβλίο

 – Καληµέρα, του είπε ο µικρός πρίγκιπας. Το τσιγάρο σας έχει σβήσει.

– Τρία συν δύο κάνουν πέντε. Πέντε συν εφτά δώδεκα, συν τρία δεκαπέντε. Καληµέρα. Δεκαπέντε συν εφτά είκοσι δύο. Είκοσι δύο συν έξι είκοσι οχτώ. Δεν προφταίνω να το ξανανάψω. Είκοσι έξι και πέντε µας κάνουν τριάντα ένα. Ουφ! Έχουµε λοιπόν πεντακόσια ένα εκατοµµύρια, εξακόσιες είκοσι δύο χιλιάδες εφτακόσια τριάντα ένα.

– Πεντακόσια εκατοµµύρια τι πράγµα;

– Α! Εδώ είσαι ακόµα; Πεντακόσια ένα εκατοµµύρια… δεν ξέρω κι εγώ τι… έχω τόση δουλειά! Είµαι σοβαρός, δεν περνάω τον καιρό µου µε σαχλαµάρες! Δύο και πέντε ίσον εφτά…

– Πεντακόσια ένα εκατοµµύρια τι πράγµα; ξαναρώτησε ο µικρός πρίγκιπας, που σαν έβαζε µια ερώτηση δεν την άφηνε ποτέ να πάει χαµένη.

Ο επιχειρηµατίας σήκωσε το κεφάλι.

– Εδώ και πενήντα τέσσερα χρόνια που ζω σ’ αυτό τον πλανήτη δε µ’ έχουν ενοχλήσει παρά µόνο τρεις φορές. Την πρώτη φορά ήτανε εδώ και είκοσι δύο χρόνια, όταν ένας χρυσοκάνθαρος ξεφύτρωσε µπροστά µου από το πουθενά. Έκανε τέτοιο σαµατά που έκανα τέσσερα λάθη στην πρόσθεση. Η δεύτερη φορά ήτανε εδώ και έντεκα χρόνια. Είχα κρίση ρευµατισµών, δε γυµνάζοµαι, δεν έχω καιρό για χασοµέρια. Είµαι σοβαρός εγώ. Η τρίτη φορά… αυτή εδώ! Έλεγα λοιπόν, πεντακόσια ένα εκατοµµύρια…

– Τι εκατοµµύρια;

Ο επιχειρηµατίας κατάλαβε πως δεν υπήρχε περίπτωση να τον αφήσουν στην ησυχία του.

– Εκατοµµύρια µικροπράγµατα που τα βλέπουµε πότε πότε στον ουρανό.

– Μύγες;

– Όχι, κάτι µικροπραγµατάκια που λαµπυρίζουν.

– Μέλισσες;

– Όχι… όχι. Κάτι ολόχρυσα πραγµατάκια που κάνουν τους τεµπέληδες να ονειροπολούν. Μα εγώ είµαι σοβαρός άνθρωπος, δεν έχω καιρό για ονειροπολήσεις.

– Α! Θα ’ναι τ’ αστέρια.

– Ναι! Το βρήκες… τ’ αστέρια.

– Και τι κάνεις µε πεντακόσια εκατοµµύρια αστέρια;

– Πεντακόσια ένα εκατοµµύρια εξακόσιες δύο χιλιάδες εφτακόσια τριάντα ένα. Εγώ είµαι σοβαρός και ακριβολόγος.

– Και τι κάνεις όλα αυτά τ’ αστέρια;

– Τι κάνω;

– Ναι.

– Τίποτα. Τα ’χω καταδικά µου.

– Είναι δικά σου τα αστέρια;

– Ναι.

– Μα εγώ γνώρισα έναν βασιλιά που…

– Στους βασιλιάδες δεν ανήκει τίποτα. «Βασιλεύουν» αορίστως. Αυτό είναι πολύ διαφορετικό.

– Κι εσένα σε τι σου χρησιµεύει να σου ανήκουν τ’ αστέρια;

– Με κάνουν να είµαι πλούσιος.

– Και που είσαι πλούσιος τι καταλαβαίνεις;

– Να µπορώ ν’ αγοράσω κι άλλα αστέρια αν κάποιος άλλος τύχει και τα βρει.

«Αυτός» είπε µέσα του ο µικρός πρίγκιπας «σκέφτεται σχεδόν σαν τον µεθύστακά µου».

Δε σταµάτησε όµως να ρωτάει.

– Πώς µπορεί κανείς ν’ αποχτήσει αστέρια;

– Εξαρτάται σε ποιον ανήκουν, απάντησε µουτρωµένα ο επιχειρηµατίας.

– Δεν ξέρω, σε κανέναν.

– Τότε είναι δικά µου γιατί εγώ το σκέφτηκα πρώτος.

– Κι είναι αυτός λόγος;

– Σίγουρα. Όταν βρίσκεις ένα διαµάντι και δεν ανήκει σε κανέναν, τότε είναι δικό σου. Όταν βρίσκεις ένα νησί που δεν το κατοικεί κανένας, είναι δικό σου. Όταν κατεβάζεις πρώτος µια ιδέα, την κατοχυρώνεις: Είναι καταδική σου. Και τ’ αστέρια ανήκουν σ’ εµένα γιατί κανείς πριν δε σκέφτηκε να τα αποχτήσει.

– Αυτό είναι αλήθεια, είπε ο µικρός πρίγκιπας. Τι τα κάνεις όµως;

– Τα βάζω σε τάξη… Τα µετράω και τα ξαναµετράω, είπε ο επιχειρηµατίας. Είναι δύσκολο. Όµως είµαι σοβαρός άνθρωπος εγώ.

Ο µικρός πρίγκιπας πάλι δεν έµεινε ικανοποιηµένος.

– Εγώ, αν έχω ένα κασκόλ, µπορώ να το βάλω στον λαιµό µου και να ’ναι δικό µου. Αν κόψω ένα λουλούδι, µπορώ να το πάρω και να το βάλω στο βάζο. Τ’ αστέρια όµως δε µαζεύονται.

– Γιατί όχι; Μπορώ να τα βάλω στην τράπεζα.

– Τι πάει να πει αυτό;

– Αυτό πάει να πει πως γράφω σ’ ένα χαρτάκι πόσα αστέρια έχω. Ύστερα κλειδώνω το χαρτάκι σ’ ένα συρτάρι.

– Κι αυτό είναι όλο;

– Δε χρειάζεται τίποτ’ άλλο.

«Έχει πλάκα» σκέφτηκε ο µικρός πρίγκιπας. «Αρκετά ποιητικό, όχι όµως και πολύ σοβαρό».

Ο µικρός πρίγκιπας είχε για τα σοβαρά πράγµατα πολύ διαφορετική γνώµη απ’ αυτή που είχαν οι µεγάλοι.

– Εγώ, είπε τελικά, έχω ένα λουλούδι που το ποτίζω κάθε µέρα και τρία ηφαίστεια που τα καθαρίζω από τις κάπνες µια φορά τη βδοµάδα, ακόµα κι εκείνο που είναι σβηστό. Δεν ξέρεις ποτέ τι µπορεί να συµβεί. Κάνει λοιπόν καλό και στο λουλούδι µου και στα ηφαίστεια που µου ανήκουν. Δε βλέπω όµως εσύ τι καλό προσφέρεις στ’ αστέρια.

Ο επιχειρηµατίας άνοιξε το στόµα του, δεν είχε όµως τίποτα να πει…

«Αυτοί οι µεγάλοι είναι τελικά πολύ ιδιόρρυθµοι» συλλογιότανε ο µικρός πρίγκιπας συνεχίζοντας το ταξίδι.

Be the first to comment!
 
Leave a reply »