468 views 0 comments

Εβίβα ρεμπέτες !

by on Σεπτέμβριος 24, 2017
 

της ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΜΑΡΑΓΚΟΖΑΚΗ

Το ρεμπέτικο ήταν το πρόσχημα για να συρρεύσει η προσδοκία μιας αυθεντικής βραδιάς στον μικρό πεζόδρομο του ART Gallery- Café προχθές, ανήμερα της φθινοπωρινής ισημερίας. Για την Αλεξανδρούρούπολη ήταν, ίσως , η κορυφαία εκδήλωση τιμής στο καλοκαίρι πριν βρεθούμε ενώπιος ενωπίω στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού μας με τη θάλασσα να ξεμακραίνει αντίκρυ στην οικόσιτη TV. Μεγαλώνοντας μάθαμε ότι το «μαζί» είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να «περνάμε καλά» και αυτό ακριβώς έγινε πραγματικότητα, εκεί, με τον τρόπο της αγάπης, του γνήσιου ενδιαφέροντος, της ουσιαστικής επικοινωνίας . Οι δημοσιογράφοι Βασίλης Κάργας και Μαρία Παπαδοπούλου, μέσω της ART Press – Παραμεθόριες ματιές στον πολιτισμό, ήταν ο καταλύτης για την εμφάνιση των δύο πασίγνωστων και αγαπημένων μουσικών του ρεμπέτικου, των αδερφών Βασίλη και Πέτρου Τρανού. Μαζί τους ήταν και ο γνωστός κιθαρίστας και ερμηνευτής Βαγγέλης Θεολογίδης. Η ζωγράφος Αθανασία  Πεφτουλίδη συνεπής σε ό,τι προάγει την τέχνη και τον πολιτισμό των ανοιχτών οριζόντων έδωσε ανάσα φιλοξενίας ως οικοδέσποινα και ο Γιάννης Κυριακάκης συνέβαλλε καθοριστικά ώστε να ακουστούν εκ βάθρου και ακόμη πιο ψηλά η μουσική και τα τραγούδια με τη συνδρομή της τεχνολογίας.


Το αδιαχώρητο που δημιουργήθηκε δεν εμπόδισε να τρυπώσει η συγκίνηση και να (μας) καταλάβουν όλους τα χαμόγελα με την επικουρία της νοσταλγίας και του κρασιού. Νότες και ποτό έρρεαν αρμονικά στον καταπιόνα. «Σαν απόκληρος γυρίζω», «Ο καϊξής», «Η Φραγκοσυριανή», «Θεέ μου μεγαλοδύναμε», «Μη μου λες γιατί ξεχνάω» ήταν σαν πολύχρωμοι γλόμποι στο παλκοσένικο μιας άλλης εποχής, που φώτισαν πρόσωπα και μισάνοιξαν χείλη. Ενώθηκαν οι φωνές, οι παλάμες, τα βλέμματα σε ένα σπάνιο σύνολο και έγινε βίωμα το από κοινού μουσικό γεγονός.
«Η άμαξα μες στη βροχή, τράβα αμαξά μη μου βραχεί…» τραγουδούσαν οι αδερφοί Τρανοί διασκεδάζοντας το ψιλόβροχο που άνοιξε ομπρέλες, αγκαλιές και μετακίνησε καρέκλες κάτω από προστατευτικές τέντες. Τσιτσάνης, Μάρκος, Παπαϊωάννου, Μητσάκης και όλοι οι ρεμπέτες του ντουνιά κινούσαν θεατρικά το χέρι του Βασίλη Τρανού, έδιναν αέρα στα μακριά μαλλιά του Πέτρου και απαράμιλλο στυλ στο καπέλο του Βαγγέλη. Μπουζούκι, κιθάρα και μπαγλαμαδάκι χάρη στα χέρια των τριών βιρτουόζων συνομιλούσαν και αμίλλονταν μεταξύ τους.
Ήταν μια γιορτή που (μας) έδωσε την ευκαιρία να βρεθούμε μαζί με τους αδερφούς Τρανούς, οι οποίοι σημειωτέον ότι κλείνουν τριάντα χρόνια θητείας στο ρεμπέτικο τραγούδι και έχουν γράψει με την καλλιτεχνική παρουσία τους, τη δική τους ιστορία στα μουσικά δρώμενα της Αλεξανδρούπολης. Ένα μεστό τρίωρο που κατ’ απαίτηση όλων των παραβρισκόμενων αναμένεται να επαναληφθεί συντόμως. Μια ανάδρομη σαϊτιά στο σπειροειδές του χρόνου. Είθε!

 

Be the first to comment!
 
Leave a reply »