133 views 0 comments

Η Ρένα Ρώσση- Ζαΐρη ταξιδεύει στην Αλεξανδρούπολη με την «Αγαπημένη των θεών»

by on Ιούνιος 18, 2019
 

Γιατί την τύχη μας
την κεντάμε
με τραγούδια
ψυχής

Συνέντευξη στον Βασίλη Κάργα

Ένα κοινωνικό, ηλιόλουστο, παθιασμένο, πλημμυρισμένο πάθος, μυστήριο, έρωτα, ανατροπές και περιπέτειες μυθιστόρημα, είναι το νέο βιβλίο της Ρένας Ρώσση- Ζαΐρη, «Η αγαπημένη των θεών», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Ψυχογιός και θα παρουσιαστεί στην Αλεξανδρούπολη, την Δευτέρα 24 Ιουνίου 2019.
Η συγγραφέας μίλησε στην artpress-παραμεθόριες ματιές στον πολιτισμό, για το νέο της συγγραφικό εγχείρημα «που ξεκίνησε με ένα μεταφυσικό τρόπο», και «παλεύει να ερμηνεύσει την ερωτική απογοήτευση, την απιστία, τις πουλημένες ζωές, τον εκφοβισμό, τη διαφορετικότητα, τους τοξικούς ανθρώπους», για τους ήρωες του βιβλίου της, που την βοήθησαν να καταλάβει ότι «η ζωή βοηθάει τους τολμηρούς» και εύχεται οι αναγνώστες του «να διαβάσουν ευχάριστα ένα μυθιστόρημα που λούζεται από ένα φως εκτυφλωτικό, που βουτάει σε μια θάλασσα που στραφταλίζει».

 

Το νέο σας βιβλίο τι πραγματεύεται; Ποιο ήταν το ερέθισμα, η αφορμή, για να το γράψετε;
«Η αγαπημένη των θεών» ξεκίνησε με ένα μαγικό, μεταφυσικό θα έλεγα τρόπο. Πλησίαζα στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου μου «Αστέρια στην άμμο», που κυκλοφόρησε πέρσι την άνοιξη, βρισκόμουν σε συναισθηματική φόρτιση. Πάλευα να κεντήσω κάθε μου λέξη, να πιάσω σφιχτά τον μίτο της Αριάδνης για να τα καταφέρω να βγω έξω από τον λαβύρινθο των ανατροπών, να φτάσω στη λύτρωση και να αποχαιρετήσω τους ήρωές μου με άπλετη αγάπη. Πάντα είναι δύσκολες και συνάμα τόσο, μα τόσο, μαγευτικές εκείνες οι στιγμές. Ήμουν δοσμένη ολοκληρωτικά στο τέλος του ταξιδιού μου ή τουλάχιστον έτσι πίστευα.
Γιατί, στα ξαφνικά, μια καινούργια ηρωίδα άρχισε να χτυπάει απαιτητικά την πόρτα της καρδιάς μου. Έκανα πως δεν την άκουγα, προσπαθούσα να μην της δώσω καμία σημασία. Άδικα. Δε με άφηνε να ολοκληρώσω αυτό που ήθελα να κάνω, δε με άφηνε να συγκεντρωθώ. Κάποια στιγμή δεν άντεξα άλλο. Αφέθηκα. Και χάθηκα από τον χώρο και τον χρόνο…
Κεραυνοί διαδέχονταν ο ένας τον άλλο χωρίς σταματημό, οι αστραπές με τύφλωναν, οι βροντές έκαναν την καρδιά μου να σπαρταράει. Με κούφαιναν. Ο άνεμος λυσσομανούσε. Και τότε ήταν που «είδα» τη βάρκα. Δεμένη σε μια μικρή, ξύλινη προβλήτα ήταν, κουνιόταν σαν τρελή πάνω στ’ αγριεμένα κύματα. Κάποιος πλησίασε τρικλίζοντας την προβλήτα, τράβηξε το σκοινί της βάρκας. Πήδηξε μέσα. Με χίλια ζόρια. Τα κύματα την σκαμπανέβαζαν, αλλά κατάφερε με τα πολλά να ισορροπήσει. Πέταξε στον πάτο της ένα μωρό.
Ένα ολόγυμνο νεογέννητο μωρό.
Με έναν πήδο βρέθηκε και πάλι στην προβλήτα. Χωρίς να διστάσει σταλιά, έλυσε το σκοινί της βάρκας. Κι ύστερα, για να σιγουρευτεί πως το μωρό θα γινόταν ένα με τα κύματα και θα πνιγόταν μεμιάς, την κλώτσησε γερά. Η κλωτσιά του ήταν δυνατή. Η βάρκα απομακρύνθηκε. Όμορφα ένιωσε.
Και τότε… για πρώτη φορά στη συγγραφική μου καριέρα παράτησα, θέλοντας και μη, το μυθιστόρημα που έφτανε στο τέλος του και βούτηξα στο πρώτο κεφάλαιο της «Αγαπημένης των θεών!»
Το έγραψα μεμιάς. Λες κι ήμουν μπροστά, εκεί όπου διαδραματίστηκαν όλα, λες κι άκουγα τους ήρωες να μου μιλούν…
Μονάχα όταν τελείωσα το κεφάλαιο αυτό, μονάχα τότε ηρέμησε η θάλασσα κι όλα τα στοιχεία της φύσης μαζί, γαλήνεψε και η Άρτεμη, η καινούργια μου ηρωίδα.

Τι διαφορετικό κομίζει σε σχέση με τα προηγούμενα βιβλία σας;
Κάθε φορά που γράφω παλεύω να είναι διαφορετικό το βιβλίο μου. Να διαπραγματεύεται διαφορετικούς στόχους, να ανιχνεύει διαφορετικές προσωπικότητες. Κι εκτός από το μυστήριο της τύχης των ανθρώπων, αυτό το μυθιστόρημα παλεύει να ερμηνεύσει την ερωτική απογοήτευση, την απιστία, τις πουλημένες ζωές, τον εκφοβισμό, τη διαφορετικότητα, τους τοξικούς ανθρώπους αλλά και τους ανθρώπους που αποφασίζουν να παίξουν συνειδητά ή ασυνείδητα, τον ρόλο του θύματος, τη δύναμη της συγνώμης και τα παιδιά που μεγαλώνουν στερημένα από γονική αγάπη.

Γιατί διαλέξατε τη Δήλο ως τόπο που διαδραματίζεται η υπόθεση του βιβλίου σας;
Η Δήλος είναι ένα από τα μικρότερα νησιά του Αιγαίου μας. Το πιο φωτεινό απ’ όλα, το πιο διάσημο ανά τους αιώνες με τον σημαντικότερο ίσως αρχαιολογικό χώρο στην Ελλάδα.
Ελλάδα. Αιγαίο Πέλαγος. Φως Απολλώνιο. Φως Εκτυφλωτικό.
Αυτές οι επτά λέξεις που βρίσκονται σε όλους τους τουριστικούς οδηγούς οι οποίοι αναφέρονται στη Δήλο, θα μπορούσαν από μόνες τους να χαρακτηρίσουν αυτό το βιβλίο. Αυτός είναι και ο λόγος που διάλεξα να διαδραματιστεί ένα μεγάλο μέρος της υπόθεσης εκεί.

Υπάρχουν στο βιβλίο σας πραγματικά και μυθοπλαστικά στοιχεία;
«Η αγαπημένη των θεών» είναι προϊόν μυθοπλασίας. Σε κάθε βιβλίο μου όμως οι ήρωές του έχουν κάτι από τον καθένα μας. Μπερδεύονται όλα όσα έχω ζήσει, ακούσει, αφουγκραστεί, γίνεται ένα η αλήθεια με τη φαντασία. Ρέει η γραφή από μέσα μου. Γράφω παίζοντας και παίζω γράφοντας. Προσπαθώ να «εκτίθεμαι» στους αναγνώστες μου, να είμαι αληθινή, να κάνω πολλές ανατροπές. Και καταθέτω, θέλοντας και μη, πολλές προσωπικές μου εμπειρίες. Δε γίνεται αλλιώς. Δεν υπάρχει μυθιστόρημα που έχω γράψει που να μην περιέχει κομμάτια της ζωής μου, λόγια ανθρώπων που αγαπώ, πράξεις κι ακούσματα που πίστευα πως έχω ξεχάσει στο διάβα της ζωής. Κι όλα αυτά μαζί ανακατεμένα με τη φαντασία κι όλα αυτά μαζί, ένα με μένα.

Οι ήρωες του βιβλίου σας, κυρίως η Άρτεμη και ο Κρίστοφερ, από ποια πλευρά της ζωής είναι βγαλμένοι; Και πως προέκυψε ο τίτλος του; Τι σηματοδοτεί;
Η Άρτεμη, αχ, η Άρτεμη πήρε μεμιάς σάρκα κι οστά μέσα μου. Διάλεξε να είναι ψιλόλιγνη με μακριά, ίσια καστανά μαλλιά και μάτια ανοιχτά γαλάζια γεμάτα αθωότητα και σοφία μαζί. Διάλεξε να φαντάζει βγαλμένη μέσα από βιβλίο μυθολογίας, σμιλεμένη από καλλιτέχνη με ταλέντο θεϊκό, διάλεξε να την αγαπούν οι θεοί, κάτι που με βοήθησε να ανακαλύψω αμέσως τον τίτλο του βιβλίου.
Μεγάλο μυστήριο ήταν πάντοτε για μένα οι τυχεροί άνθρωποι. Οι άνθρωποι που λες και τους αγαπούν περισσότερο οι θεοί. Πολλοί προσπάθησαν να διερευνήσουν την τύχη τους, να εξακριβώσουν τι είναι αυτό που τους κάνει τυχερούς. Έχουν κληρονομήσει άραγε κάποιες ανώτερες δυνάμεις; Είναι οι αισιόδοξοι, αυτοί που αναλαμβάνουν στόχους δύσκολους και κυνηγούν αυτό που θέλουν;
Η Άρτεμη με βοήθησε να καταλάβω πως η τύχη είναι απλά τρόπος ζωής. Η «αγάπη των θεών» είναι θέμα συμπεριφοράς, θέμα συνήθειας. Πίστη στον εαυτό μας είναι. Πίστη στο ότι η ζωή ευνοεί τους τολμηρούς. Οι τυχεροί άνθρωποι, όπως η ηρωίδα μου, έχουν μια ήρεμη στάση απέναντι στην καθημερινότητα. Η Άρτεμη είναι ανοιχτή σε νέες εμπειρίες, τολμάει. Υπακούει στη διαίσθησή της. Και το κυριότερο, δεν αφήνει τις αρνητικές σκέψεις να καθορίσουν το μέλλον της. Ακόμα και τα άσχημα δεν τα θεωρεί αποτυχία. Μέσα σε κάθε τι κακό, ανακαλύπτει το καλό. Αρνείται να βαλτώσει και τελικά μετατρέπει την κακή της τύχη σε καλή. Χαμογελάει αληθινά και συχνά, είναι κοινωνική, ακούει με προσοχή τους άλλους, ενδιαφέρεται πραγματικά, τους εμπιστεύεται. Μοιάζει μαγνήτης που προσελκύει τους ανθρώπους γύρω της. Παλεύει, αποτυγχάνει, ξανασηκώνεται, παλεύει ξανά. Πρώτα από όλα και πάνω απ’ όλα, η ματιά της είναι γεμάτη αισιοδοξία.
Και ξαφνικά, από το πουθενά, η ζωή της πλημμυρίζει με το λαμπερό φως της αγάπης.
Έπαιξα με το φως και το σκοτάδι σε αυτό το βιβλίο.
Με το φως της Ελλάδας. Και τη σκοτεινιά της Αγγλίας. Μα και την άγρια ομορφιά, τα απόκρημνα βράχια, τις ομιχλώδεις ακτές, και τα γραφικά ψαροχώρια της Κορνουάλης.
Άνυδρα ελληνικά νησιά, καταπράσινα εγγλέζικα βοσκοτόπια, η αντίθεση της ζωής στο κάθε τι, ακόμα και στους ήρωες. Όπως στον Κρίστοφερ, που είναι Άγγλος κι Έλληνας μαζί. Τον αριστοκρατικό, σκοτεινό και συνάμα μυστηριώδη άντρα με τα ζαφειρένια μελαγχολικά μάτια και το παιδικό χαμόγελο.

Είστε από τους συγγραφείς που αγαπούν τους ήρωες των βιβλίων τους, που ταυτίζονται μαζί τους ή από αυτούς που κρατάνε αποστάσεις;
Οι ήρωές μου, όλοι οι ήρωες, με στοιχειώνουν. Γίνονται ένα μαζί μου. Ζω παρέα τους έναν ολόκληρο χρόνο, κατοικούν στην καρδιά και στο μυαλό μου. Έχουν κάτι από μένα ή είναι ακριβώς αντίθετοι. Είναι καθημερινοί άνθρωποι, ήρωες της διπλανής πόρτας, είναι τα προβλήματά τους που παλεύω να λύσω, οι αγωνίες, τα άγχη, τα λάθη και τα πάθη τους, που προσπαθώ να ερμηνεύσω.
Για να τους καταλάβω, ξεκινάω την ιστορία της ζωής τους από τη μικρή ηλικία. Γιατί εκεί στηρίζονται όλα. Γίνομαι ήρωας εγώ στη θέση τους και προσπαθώ να τους νιώσω. Με έχει βοηθήσει πολύ η παιδική ψυχολογία που έχω σπουδάσει, με έχει βοηθήσει και με βοηθάει αφάνταστα η συχνή επαφή μου με τα παιδιά. Είναι τόσο εύκολο να «σπουδάσεις» τη ζωή, μέσα από τα παιδιά. Αν δεις για παράδειγμα ένα παιδί που δεν παίρνει την απαιτούμενη αγάπη και στοργή από τους γονείς του, ξέρεις πως όταν μεγαλώσει θα έχει έντονο πρόβλημα στις διαπροσωπικές του σχέσεις.
Σε κάθε μυθιστόρημά μου παλεύω να ξεσκεπάσω την ψυχή των ηρώων μου, να καταλάβω γιατί αντιδρούν έτσι. Είμαι αυστηρή μαζί τους και ταυτόχρονα τους δικαιολογώ, γιατί ξέρω πως τα ελαττώματά τους, οι τρύπες της ψυχής τους δεν έχουν επουλωθεί. Και μαζί με τους αναγνώστες μου προσπαθώ να καταλάβω και να κατανοήσω τις πληγές τους. Ίσως και να συγχωρήσω τα λάθη τους.
Στο τέλος κάθε μου βιβλίου επιδιώκω να φτάνω πάντοτε στη λύτρωση, λυτρώνομαι εγώ, οι χαρακτήρες, οι αναγνώστες μου, προσπαθώ, παλεύω να χαρίσω ελπίδα και φως…

Από πού αντλείτε τα «υλικά» για να συνθέσετε τα μυθιστορήματα σας;
Η ίδια η καθημερινότητά μας είναι που με εμπνέει, οι ανάγκες της, η εποχή που ζω, η κρίση, αυτά τα δύσκολα για όλους χρόνια. Με εμπνέουν οι καθημερινοί άνθρωποι, οι άνθρωποι γύρω μου. Προσπαθώ να χαρτογραφήσω την ψυχή τους. Τα μυθιστορήματά μου είναι πλημμυρισμένα χαρές και λύπες, όπως η ίδια η ζωή.
Με στοιχειώνει και ταυτόχρονα με εμπνέει η εποχή που ζω. Όσο κι αν λένε πως είναι στείρα, σκοτεινή, πως είναι άγευστη πνευματικά και καθόλου ρομαντική. Κι όμως για μένα ισχύει το αντίθετο. Έχω ανακαλύψει τους ήρωές μου, τους πραγματικούς ήρωές μου, που είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, οι Έλληνες και οι Ελληνίδες της σημερινής εποχής. Αυτοί με εμπνέουν ακατάπαυστα, τα όσα ζουν και βιώνουν. Είναι στ’ αλήθεια ήρωες γιατί καταφέρνουν και επιβιώνουν κόντρα στην οικονομική κρίση της εποχής μας, κόντρα σε όλες τις δυσκολίες. Και δεν κατεβάζουν το κεφάλι τους και χαμογελούν και αισιοδοξούν. Ένα χαμόγελο καρδιάς προσπαθώ κι εγώ να τους χαρίσω με κάθε μυθιστόρημά μου.

Θεωρείτε ότι το μυθιστόρημα είναι το πιο δύσκολο λογοτεχνικό είδος;
Θεωρώ πως το παιδικό βιβλίο είναι το πιο δύσκολο από όλα τα λογοτεχνικά είδη. Έχω γράψει πολλά παιδικά βιβλία και το γνωρίζω καλά. Τα παιδιά είναι οι πιο «δύσκολοι» αναγνώστες. Γιατί είναι αθώα, γιατί ζουν μέσα στην αλήθεια. Δεν ξέρουν να προσποιούνται, όπως οι μεγάλοι. Είναι απαιτητικοί αναγνώστες όταν διαβάζουν μόνα τους, αλλά και όταν τους διαβάζει κάποιος ενήλικας. Αν το παραμύθι δεν κινήσει το ενδιαφέρον τους μέσα στα πρώτα λεπτά, χασμουριούνται, στρέφουν κάπου αλλού την προσοχή τους, ασχολούνται με κάτι άλλο. Αν όμως παρασυρθούν από τη μαγεία, τότε συμμετέχουν αυθόρμητα, εγκαταλείποντας ακόμα και τα αγαπημένα τους παιχνίδια.
Είναι υπέροχο, πολύτιμο, συναρπαστικό, να γράφει κάποιος για παιδιά. Κάθε παιδικό βιβλίο οφείλει να γεννιέται μέσα από τις επιθυμίες και τα θέλω τους. Κι ο συγγραφέας πρέπει να είναι παιδαγωγός, να μιλάει τη γλώσσα των παιδιών, να γίνεται ένα μαζί τους και να γράφει το κατάλληλο βιβλίο για την κατάλληλη ηλικία.

Γιατί να διαβάσει ο αναγνώστης το βιβλίο αυτό;
«Η αγαπημένη των θεών» είναι ένα μυθιστόρημα που το είχα τόσο ανάγκη. Δροσερό νερό ήταν σε αυτά τα χρόνια τ’ άνυδρα, που νιώθουμε πως πεθαίνουν τα όνειρά μας. Εύχομαι κι ελπίζω να το «έχουν ανάγκη» και οι αναγνώστες μου, να εστιάσουν σε όλα όσα μπορεί να ανακαλύψουν μέσα του, να πάρουν κουράγιο και να σηκώσουν ψηλά το κεφάλι, να μάθουν λίγο καλύτερα τον εαυτό τους.
Είναι δύσκολη, τόσο δύσκολη και τόσο παράξενη η εποχή που ζούμε. Αντιμετωπίζουμε το κάθε τι γεμάτοι καχυποψία και κατήφεια, μελαγχολούμε, χάνουμε το κουράγιο μας, παρατούμε τις προσπάθειες. Τα βλέπουμε όλα μαύρα και θλιβερά, ακόμα κι αν δεν είναι. Ζούμε σε μια εποχή πλημμυρισμένη άγχος. Τα πάντα γύρω μας, παράλογα ή μη, επιδρούν ραγδαία στη συναισθηματική μας κατάσταση. Κι όμως είναι στο χέρι μας να ερωτευτούμε τη ζωή, να νιώσουμε στ’ αλήθεια τυχεροί. Γιατί είμαστε. Κι η αισιοδοξία, επιλογή μας είναι.
Πολυδιάστατη είναι η προσωπικότητα του ανθρώπου κι η καρδιά του, ένα κουβάρι κάμπιες. «Η αγαπημένη των θεών» παλεύει να αποδείξει πως με μια θαρραλέα ματιά απέναντι στη ζωή, αυτές οι κάμπιες μπορεί και να μεταμορφωθούν σε πεταλούδες.
Εύχομαι οι αναγνώστες μου να διαβάσουν ευχάριστα ένα μυθιστόρημα που λούζεται από ένα φως εκτυφλωτικό, που βουτάει σε μια θάλασσα που στραφταλίζει, Εύχομαι να μαγευτούν αντικρίζοντας νησιά πλημμυρισμένα κατακίτρινες άγριες μαργαρίτες, αρωματικές μοβ λεβάντες, να ανασάνουν έναν αέρα που μπλέκεται με την αλμύρα της θάλασσας και μοσχοβολάει ρίγανη, θυμάρι και φασκόμηλο…

Βιογραφικό:

Η ΡΕΝΑ ΡΩΣΣΗ-ΖΑΪΡΗ γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι κόρη του Νικόλαου Ρώσση, των φερώνυμων εκδόσεων, ενώ παππούς της ήταν ο φιλόλογος και συγγραφέας Ιωάννης Θ. Ρώσσης. Αποφοίτησε από το Αμερικανικό Κολέγιο Θηλέων, τη Σχολή Νηπιαγωγών Αθηνών και το Lοndon Montessori Centre. Εργάστηκε ως νηπιαγωγός, αλλά και ως υπεύθυνη εκδόσεων. Έχει γράψει 15 βιβλία για ενηλίκους και πάνω από 150 παιδικά βιβλία. Το 2015 της απονεμήθηκε το Βραβείο Λογοτεχνίας από τον Όμιλο Γυναικών Πειραιά «Εξάλειπτρον» για το συγγραφικό της έργο, σε συνδυασμό με τη μεγάλη απήχησή του και τη διαδραστική της σχέση με τους αναγνώστες της, καθώς και το βραβείο κοινού των βιβλιοπωλείων PUBLIC, στην κατηγορία «Ο πιο ερωτικός χαρακτήρας», για το μυθιστόρημά της ΔΙΔΥΜΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ, το οποίο μεταφέρθηκε και στην τηλεόραση. Όλα τα μυθιστορήματά της κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ. Είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά.

INFO:
Παρουσίαση του βιβλίου «Η αγαπημένη των θεών», της Ρένας Ρώσση Ζαίρη.
Αυλή της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Αλεξανδρούπολης (Αίνου 46),
Δευτέρα 24 Ιουνίου 2019 στις 20:00.
Τη συγγραφέα θα προλογίσει η συγγραφέας Ελένη Συράκη.
Η συγγραφέας θα συνομιλήσει με το κοινό και θα υπογράψει αντίτυπα του βιβλίου της.
Διοργάνωση:
Βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκης – Φωτεινή Σκαρλακίδου
Εκδόσεις Ψυχογιός

Be the first to comment!
 
Leave a reply »