1365 views 0 comments

Κική Δημουλά: «Με εμπνέει το ενδεχόμενο να ξαναδώ την Αλεξανδρούπολη και το βιότοπο της γεμάτο ωδικά πρόσωπα»

by on Μάρτιος 21, 2018
 

«Όλα τα ποιήματά μου για την άνοιξη
ατέλειωτα μένουν.
Φταίει που πάντα βιάζεται η άνοιξη,
φταίει που πάντα αργεί η διάθεσή μου.
Γι’ αυτό αναγκάζομαι
κάθε σχεδόν ποίημά μου για την άνοιξη
με μια εποχή φθινοπώρου
ν’ αποτελειώνω.»

Συνέντευξη στον ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΡΓΑ

Έχουμε ερωτευθεί με τα ποιήματα της και έχουμε αφιερώσει στίχους της στα πρόσωπα που αγαπήσαμε και αγαπάμε… «Έρεβος», «Ερήμην», «Επί τα ίχνη», «Το λίγο του κόσμου», «Το τελευταίο σώμα μου», «Χαίρε ποτέ», «Η εφηβεία της λήθης».Τίτλοι ποιητικών συλλογών της Κικής Δημουλά, που θα μπορούσαν κι από μόνοι τους να φτιάξουν ένα ποίημα.
Μια ζωή γράφει ποίηση και δεν κυνήγησε ποτέ τη δημοσιότητα. «Κυνηγάω μόνο λέξεις και φαντάσματα¨, δηλώνει και γράφει, όπως λέει, για να «περιορίσω τη θνησιμότητα των διαττόντων».
Τι προκάλεσε μια συζήτηση με τη μεγάλη Ελληνίδα ποιήτρια; Η συνάντηση των Βαλκάνιων συγγραφέων και μεταφραστών στην Αλεξανδρούπολη, όπου «ένα μικρό κομμάτι από τα σύνορα έπεσε, ευρύχωρο, αρκετό πάντως για να χωρέσει μια θερμή χειραψία κι ένα φθινόπωρο». Σαν αυτό που «έστεκε στα δέντρα» εκείνη τη νύχτα στην αυλή της ταβέρνας της κυρά-Δήμητρας δίπλα στον σταθμό των τρένων… Από την αρχική «γοητεία του δισταγμού» σ’ ένα ταξίδι λέξεων και αισθημάτων.
Αυτά που μας είπε η Κική Δημουλά δε «θέλουν κορνίζα, για να δείξουν». Κι αν γράφτηκε αυτός ο πρόλογος, ήταν έτσι, ίσα-ίσα, για να βάλουμε ένα τίτλο», σ’ αυτή τη συζήτηση.
Γιατί γράφετε κ. Δημουλά;
Δεν ξέρω. Ίσως για να περιορίσω τη θνησιμότητα των διαττόντων. Τελικά το μόνο που καταφέρνω είναι να βιογραφώ τη φωτεινή εξάτμισή τους και να κλείνω κάθε φορά το φάκελο, χωρίς να έχω εξακριβώσει αν πρόκειται για αυτοκτονία ή δολοφονία.
Τι είναι για σας το γράψιμο;
Μια ακόμα λιπαντική ουσία από τις πολλές που χρησιμοποιώ, για να λαδώνω τις αρθρώσεις της τυχαιότητας και του άδηλου, ώστε να μην τρίζουν κατά την περιστροφή τους.
Λένε ότι ο ποιητής είναι ο πιο ελεύθερος άνθρωπος, αλλά ότι η πορεία του είναι μοναχική.
Ελεύθερος ο ποιητής; Ουδείς θνητός ελεύθερος. Όπως ουδείς θνητός πορεύεται συντροφευμένος. Άρα, μοναχική και η πορεία του ποιητή.
Πως ξεχωρίζετε ένα καλό ποίημα;
Επιπόλαια: από το ότι το νιώθω. Αναγνωρίζω αμέσως την ομοιότητά του με την επιθυμία μου να το είχα γράψει εγώ.
Διαβάζει ο κόσμος σήμερα ποίηση;
Δεν ξέρω για την ποίηση ειδικά. Ξέρω όμως ότι μέσα στις πρώτες προμήθειες που ετοιμάζει για την όση μοναχική πορεία του είναι το βιβλίο. Είναι φαίνεται ένας συνοδός που δεν κουράζεται, δε σ’ εγκαταλείπει.


Σας ενδιαφέρει η δημοσιότητα; Κυνηγάτε το μεγάλο κοινό;
Κυνηγάω μόνο λέξεις και φαντάσματα. Ήρεμα πετούμενα και οι μεν και τα δε. Αλλά, όταν τα συνδυάσεις, ξεσκίζονται.
Τι είναι στη ζωή σας ο έρωτας;
Βροχοποιός. Ακόμα μια εκκεντρική ευδαιμονία που αρχίζει από το τέλος της. Μια πολυάσχολη υπερκινητική αστάθεια, τόσο, που ανάγκασε το θάνατο να της χαρίσει ένα κινητό τηλέφωνο, για να μπορεί να την εντοπίσει.
Τι σας ενοχλεί, τι σας πληγώνει περισσότερο στον εαυτό σας και στους άλλους;
Με στενοχωρεί ο εαυτός μου, γιατί εδώ και χρόνια όλο και συχνότερα ανοίγει την πόρτα και φεύγει, χωρίς να μου πει που πάει. Όλο και περισσότερο αργεί να επιστρέψει και κάθε φορά όλο και πιο αλλαγμένος, έτοιμος να μου φανεί ξένος. Μ’ εξοργίζει δε ο χρόνος και η άθλια ανάγωγη συμμορία του. Έχω την υποψία ότι αυτόν συναντάει έξω ο εαυτός μου, ότι έγινε «βαποράκι» αυτής της τρομοκρατικής παρέας.
-Τι γίνονται τα πρόσωπα που αγαπήσαμε;
Τα πρόσωπα που αγαπήσαμε; Ε, μα τεμπελιάζουν φυσικά! Ας είναι καλά το ταμείο ανεργίας, η μνήμη. Να δούμε ως πότε. Κάνει άγριες περικοπές η λήθη.
Κυρία Δημουλά, ταξιδεύουν σήμερα οι άνθρωποι;
Αν ταξίδι εννοείτε την ελπίδα ή την πλάνη, ναι, ταξιδεύουν οι πάντες. Όλοι μας θέλουμε να αναπνεύσουμε μια τεχνητή μοίρα. Το ζήτημα είναι αν θα επαρκέσει ως το τέλος του ταξιδιού η βενζίνη. Αλλά, ε, όλο και κάποιο άλλο μεταφορικό λάθος θα τύχει να περάσει, που θα προθυμοποιεί να μας μεταφέρει ως εκεί τουλάχιστον, που είναι ο δικός του προορισμός.
Τι σας εμπνέει;
Τα κίτρινα φύλλα κάποιου βροχερού δέντρου. Κάτι αντίκες πράσινα πουλιά, που βρίσκω στα παλαιοπωλεία του ουρανού. Ο φόβος μου, η δυσκολία μου να πηδήξω ένα μικρό εμπόδιο, ενώ υπερπηδώντας μεγάλα εμπόδια έφτασα στις ανώτατες βαθμίδες του χρόνου. Επίσης, το παζάρι των ανησυχιών μου, που στήνει κάθε τόσο τους πάγκους του εαυτού μου. Ότι, ενώ πηγαίνω πρωί πρωί, πριν επιπέσει ο κόσμος, δε βρίσκω παρά μόνο εσώρουχα για μεγάλες απορίες. Τελικά αγοράζω κάθε φορά ένα τρίφτη για σκληρή αντοχή. Το ενδεχόμενο να ξαναδώ την Αλεξανδρούπολη και το βιότοπο της γεμάτο ωδικά πρόσωπα.
Μπορούμε μέσα από την τέχνη να απελευθερώσουμε τα συναισθήματα μας, να λυτρωθούμε;
Με την τέχνη μεγαλοποιούμε τα συναισθήματα, για να μην πω ότι τα αποθηριώνουμε. Για να τα απελευθερώσουμε, ή κλαίμε ή τα καταργούμε θάβοντας τα κάτω από καινούργια σφοδρότερα.

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Αγγελιοφόρος, 14 Σεπτεμβρίου 1998)

Be the first to comment!
 
Leave a reply »