87 views 0 comments

«Λεωφορείο. 19 στάσεις»: Ένα προσωπικό, απρόβλεπτο δρομολόγιο του Γιώργου Σκαμπαρδώνη

by on Μάιος 24, 2018
 

Επιμέλεια: Βασίλης Κάργας

Μια ελλειπτική βιογραφο-μυθολογία που διασχίζει την πόλη της Θεσσαλονίκης αποσπασματικά, θαυμαστικά, και κάποτε ειρωνικά είναι το νέο βιβλίο του βορειοελλαδίτη συγγραφέα Γιώργου Σκαμπαρδώνη με τίτλο « Λεωφορείο. 19 στάσεις», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.
Ο συγγραφέας παίρνει (υποτίθεται) το λεωφορείο Χαριλάου-Νέος Σιδηροδρομικός Σταθμός (νούμερο «10») της Θεσσαλονίκης και γράφει από κάθε στάση τι θυμάται, ξεκινώντας απ’ την αφετηρία ως το Τέρμα. «Όσο θυμάμαι ακόμα, πριν προκύψει κανένα «silver alert» ή πριν μου κάνει ο Θεός την αναπάντητη. Οι «στάσεις» είναι δημοσιευμένες σε μια περίοδο τριών χρόνων περίπου. Ξεκίνησα να τις γράφω μία μία σε συνέχειες για το εξαιρετικό περιοδικό μικροϊστορίας της Θεσσαλονίκης, το Θεσσαλονικέων Πόλις.» γράφει ο συγγραφέας στο πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου με τίτλο «Κόβοντας εισιτήριο».
Δεκαεννιά στάσεις. Πρόκειται για μια διαδρομή-αναδρομή εμπειριών, φαντασιώσεων και επινοήσεων. «Γράφοντας καταλαβαίνω πως το μυαλό είναι ένα ανοιχτό στρατόπεδο αιχμαλώτων. Ή, ένα πριονιστήριο γεμάτο ακρωτηριασμένες, λειψές μνήμες, επινοήσεις, φαντασιώσεις κι εμπειρίες που διαρκώς αλλάζουν νόημα, χάνονται, επανέρχονται, διασταυρώνονται και πάλι διαφεύγουν. Ίσως μερικά γεγονότα που λέω ότι συνέβησαν σε μένα να τα έζησαν άλλοι και ασυναίσθητα (ή όχι) να έχω οικειοποιηθεί τη μνήμη τους ή μέρος της, συν την αλλοιωμένη δική μου. Ή να είναι κάτι ενδιάμεσο: συμβάν και επινόηση μαζί, ή ερμηνεία και διαστροφή του συμβάντος. Μήπως είμαι ψευδομάρτυρας του εαυτού μου; Δεν ξέρω – σε κάποιο βαθμό σίγουρα. Ποτέ δύο άτομα που έζησαν το ίδιο γεγονός, δεν το θυμούνται με τον ίδιο τρόπο· αλλά ίσως και να υπάρχουν κοινοί τόποι, κάποιος σπινθηρισμός, κάτι διασταυρούμενο στις δύο αφηγήσεις, που κι αυτές αλλάζουν μέσα στον χρόνο.» εξηγεί ο συγγραφέας και προσθέτει: « Η πόλη στο κείμενο, η Θεσσαλονίκη, δεν υφίσταται παρά ως λειψή, διαθλώμενη, υποκειμενική πρόσληψη, αποσπασματική. Δεν κοπαδιάζουν οι λαγοί, απλώς εδώ συνημμένως ψάλλονται. Και δεν αναζητώ κανέναν ρεαλισμό, παρά αντανακλάσεις, σπασμένες σκηνές, ίσως αναξιόπιστες, συνδυασμένα θρύψαλα κι υπάρχοντας εντός του εαυτού του· αν και αυτό, επίσης, είναι αμφίβολο, διότι τι ακριβώς θα πει «πραγματικότητα»; Τι μπορούμε να επαληθεύσουμε σε σχέση με το λεγόμενο υπάρχον ή με αυτό που όντως υπήρξε και με ποια κριτήρια; Τι θυμούνται τα γά-ντια του τερματοφύλακα; Άρα: Το δρομολόγιο αυτό είναι μια πρόσθεση από αφαιρέσεις. Μέσα του ενυπάρχω κι εγώ ως μια ρευστή έλλειψη και συνεπιβάτης του διαφεύγοντος εαυτού μου. Αυτοσυνοδευόμενος. Και για να το ξεκαθαρίσω: Αν ήμουν τετράποδος, οι λέξεις μου θα έπρεπε να λογαριαστούν ως ίχνη μιας πέμπτης οπλής.»

Βιογραφικό:

Ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης γεννήθηκε το 1953 στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε Γαλλική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Έχει γράψει τα βιβλία Μάτι φώσφορο,κουμάντο γερό, Η ψίχα της μεταλαβιάς. Η Στενωπός των Υφασμάτων, Ακριανή λωρίδα, Πάλι κεντάει ο στρατηγός, Σάββατο απόγευμα, Γερνάω επιτυχώς, Ουζερί Τσιτσάνης, Επί ψύλλου κρεμάμενος, Πολύ βούτυρο στο τομάρι του σκύλου, Όλα βαίνουν καλώς εναντίον μας Μεταξύ σφύρας και Αλιάκμονος , Ουζερί Τσιτσάνης, Υπουργός Νύχτας, Ντεπό. Το βιβλίο του Η Στενωπός των Υφασμάτων τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος 1993 και το Επί ψύλλου κρεμάμενος με το βραβείο του περιοδικού Διαβάζω 2004. Το μυθιστόρημά του Γερνάω επιτυχώς και Ουζερί Τσιτσάνης ανέβηκαν θεατροποιημένα στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη, όπως και το “Με τα παιδιά της πιάτσας” (ένα παίγνιο με τον Νίκο Τσιφόρο), σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη. Έγραψε το σενάριο της ταινίας του Παντελή Βούλγαρη “Όλα είναι δρόμος”, σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη, και τα κείμενα της μουσικοθεατρικής παράστασης “Σαν τραγούδι μαγεμένο” που ανέβηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη. Διετέλεσε πρόεδρος του Δ. Σ της ΕΡΤ3, διηύθυνε την εφημερίδα Θεσσαλονίκη και τα περιοδικά Θ-97 (τιμήθηκε με το βραβείο “Ιπεκτσί”), Τάμαριξ, Χίλια δέντρα, Πανσέληνος (έλαβε το ευρωπαϊκό βραβείο “European Newspaperdesign Awards 2000”) και επιλογές της Κυριακάτικης Μακεδονίας. Συνεργάστηκε επί δύο χρόνια με την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία. Το 2010 τιμήθηκε με το βραβείο του Ιδρύματος Μπότση. Το 2012 έλαβε το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών “Πέτρος Χάρης” για το βιβλίο του Περιπολών περί πολλών τυρβάζω (Εκδόσεις Πατάκη).

Be the first to comment!
 
Leave a reply »