151 views 0 comments

Μάνια Παπαδημητρίου : «Μιζέρια για μένα είναι ο άκρατος νεοπλουτισμός, ο ναρκισσισμός και η συνεχής αυτοαναφορικότητα»

by on Ιανουάριος 14, 2019
 

της  ΜΑΡΙΑΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Με τη «Φθινοπωρινή Ιστορία» του Αλεξέι Αρμπούζωφ σε μετάφραση της Παυλίνας Γαλανοπούλου, το «Θέατρο Κνωσός» γιορτάζει τα 40 χρόνια του στα πολιτιστικά δρώμενα της χώρας.
Με μια ιστορία τρυφερή, γεμάτη χιούμορ και ανατροπές που δείχνει πώς ο έρωτας και η ανάγκη για ζωή μπορεί να νικήσει το χρόνο και το βάρος του και να μας γεμίσει αισιοδοξία και κουράγιο.
Η Άννα Γεραλή και ο Λάμπρος Τσάγκας συναντώνται για πρώτη φορά στην ίδια θεατρική σκηνή, μετά από χρόνια παράλληλης θεατρικής πορείας, συμφοιτητές ακόμα από τη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, ενσαρκώνοντας τους ήρωες του έργου με τρυφερότητα και χιούμορ.
Ο Σταμάτης Κραουνάκης υπογράφει με το δικό του ξεχωριστό τρόπο και μοναδικό ταλέντο, τη μουσική στο έργο του Αρμπούζωφ, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που δεν θα αφήσει κανένα ασυγκίνητο.
Τη σκηνοθετική μπαγκέτα της παράστασης με την ευαίσθητη και σύγχρονη ματιά της κρατά η Μάνια Παπαδημητρίου, η οποία μοιράστηκε μαζί μας σκέψεις της και συναισθήματα για το έργο, τη συνεργασία, το θέατρο, τον πολιτισμό αλλά και τη γενικότερη κοινωνική και πολιτική κατάσταση της χώρας μας.

Πως θα χαρακτηρίζατε το έργο του Αλεξέι Αρμπούζωφ, που σκηνοθετείτε; Τι σας γοήτευσε σ’ αυτό;

M’ αρέσει πολύ ο υπότιτλος που ο ίδιος ο συγγραφέας δίνει , μια «παλιομοδίτικη κωμωδία» .Υπήρχε ένα είδος χιούμορ στους παλιότερους ανθρώπους που τώρα εκλείπει σιγά σιγά και αντικαθίσταται από κάτι πιo βάρβαρο και μαύρο. Αυτό το είδος χιούμορ ,που αρχικά φαίνεται αφελές στην πραγματικότητα αγγίζει την ψυχή πολύ πιo βαθειά και χαλαρώνει την διάθεση αν του παραδοθείς.
Ο άνθρωπος στην πραγματικότητα μέσα στους αιώνες δεν έχει αλλάξει και πολύ. Νιώθει το ίδιο, ερωτεύεται το ίδιο, πονάει με τα ίδια πράγματα. Κι όταν θυμώνει ερωτευμένος, μοιάζει με μικρό παιδί. Αυτό είναι αστείο και βαθειά τρυφερό .
Και το έργο παίζει πολύ μ’ αυτό το στοιχείο.

Πως προέκυψε η ιδέα να το σκηνοθετήσετε;

Μου το πρότεινε η Άννα Γεραλή και δέχθηκα αμέσως γιατί αγαπώ πολύ το έργο από τότε που το είχα δει σαν έφηβη με την Λαμπέτη και τον Κατράκη. Είχα νιώσει ότι μου έκανε καλό στην ψυχή μου όπως ακριβώς νιώθω και τώρα.
Και αγαπώ και εκτιμώ πολύ και τον Λάμπρο και την Άννα και νομίζω πως αυτό το έργο τους ταιριάζει πολύ.
Επίσης αγαπώ πολύ το θέατρο Κνωσός γιατί εκεί μέσα έπαιξα τον πρώτο μου πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια παράσταση που είχε αφήσει εποχή. Σε σκηνοθεσία του Βασίλη Παπαβασιλείου το «Ζουβέ Ελβίρα».
Επίσης ξαναδούλεψα εκεί πριν χρόνια σε μια παράσταση που σκηνοθέτησα εγώ το «Η Γάζα είναι μαθήματα επιβίωσης» και χάρηκα πολύ που μου δίνεται η ευκαιρία να δουλέψω πάλι εκεί.

Το έργο έχει ανέβει ήδη κάποιες φορές στο ελληνικό θέατρο με μεγάλη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία. Εσείς ποια στοιχεία θέλετε να αναδείξετε μέσα από την σκηνοθετική σας ματιά ;

Δεν φιλοδοξώ να κάνω κάτι ξεχωριστό ή που δεν έχει ξαναγίνει. Απλά θέλω να είναι μια παράσταση που οι ηθοποιοί θα την ευχαριστηθούν και θα νιώσει το κοινό την γλύκα που ένιωθα κι εγώ όταν τους έβλεπα. Νομίζω όλοι δουλέψαμε μ’ αυτό το σκοπό.
Το θέατρο Κνωσός ήταν παλιά και κινηματογράφος. Σκεφτήκαμε λοιπόν- κι αυτό ήταν μια ιδέα του Λάμπρου Τσάγκα- να δουλέψουμε με το στοιχείο αυτό και να δημιουργήσουμε ένα χώρο ψηφιακό σαν σινεμά σε κάθε ξεχωριστή εικόνα. Σ αυτό δούλεψε εξαιρετικά η Χριστίνα Οικονόμου, που νομίζω πως έκανε μια πολύ προσεγμένη, ευφάνταστη και υψηλή καλλιτεχνικά δουλειά στην εικόνα, παρά τα πενιχρά μέσα που διαθέταμε .
Η παράσταση όμως στήθηκε αρχικά με άξονα τον ήχο. Δουλέψαμε με ατμόσφαιρες μουσικές που έφτιαξε ο Σταμάτης Κραουνάκης και οι οποίες ουσιαστικά δίνουν τον τόνο των συναισθημάτων που οι ήρωες μας δεν θέλουν να φανερώσουν ούτε στον εαυτό τους. Αυτές οι μουσικές έδεσαν μετά με τις εικόνες της Χριστίνας πάνω σ’ ένα σενάριο δράσης που είχαμε φτιάξει με την βοηθό σκηνοθέτη Δανάη Καλοχώρα καθ’ όλη την διάρκεια των προβών με τους ηθοποιούς, που βέβαια είναι η βάση για την παράσταση. Είναι ένα έργο ηθοποιών και οι Άννα Γεραλή και Λάμπρος Τσάγκας είναι απίθανοι. Έχουν και πείρα αλλά και διάθεση να ανοιχτούν σε καινούριους γι αυτούς δρόμους. Τους αρέσει να γίνονται παιδιά κι αυτό μ αρέσει πιο πολύ πάνω τους. Η παιδικότητα που δεν έχουν χάσει. Και οι δυο τους.

Τι σας συγκινεί περισσότερο στους δυο χαρακτήρες του;
Ο τρόπος που πλησιάζονται και κερδίζουν χώρο ο ένας από τον άλλον ενώ συνέχεια μαλώνουν.

Το έργο πραγματεύεται την έλλειψη συντροφικότητας και τη μοναξιά. Πόση μοναξιά μπορεί να χωρέσει η ζωή ενός ανθρώπου; Ποιο δρόμο πρέπει να πάρει κανείς για να συναντήσει έναν άλλον άνθρωπο;
Η μοναξιά είναι άπειρη, δεν μετριέται. Μπορείς να είσαι μέσα στο πλήθος και να νιώθεις μόνος και μπορεί να είσαι χρόνια μόνος και να μην νιώθεις τη μοναξιά.
Οι ήρωες του έργου είναι εγκλωβισμένοι σ’ ένα ψέμα ο καθένας. Η γυναίκα νομίζει πως είναι χαρούμενη ενώ είναι βαθύτατα θλιμμένη και ο άντρας νομίζει πως είναι ισχυρός και σκληρός ενώ είναι αδύναμος και χρειάζεται συντροφιά και τρυφερότητα. Αυτές οι λάθος πανοπλίες των ηρώων στο τέλος γίνονται κομμάτια κι αυτό είναι το ωραίο. Γιατί ενώ ο θεατής το ‘χει καταλάβει από την αρχή πως θα ερωτευθούν εκείνοι συνεχίζουν να διαφωνούν για όλα. Κι ενώ ο θεατής θέλει να αγγιχτούν εκείνοι παίζουν με τις μάσκες του καθωσπρεπισμού και της ισχυρογνωμοσύνης. Αυτό συμβαίνει γιατί η μοναξιά έχει εγκατασταθεί μέσα τους και θέλει πολύ κόπο για να φύγει.
Γι αυτό υπάρχει η Δανάη Καλοχώρα, που ως νέα ύπαρξη στην παράσταση μας , προσπαθεί να τους βοηθήσει να συναντηθούν. Γιατί εκείνοι από μόνοι τους τα κάνουν πάντα θάλασσα.

Νικιέται τελικά ο χρόνος;
Όχι, αλλά μπορεί μέσα απ’ τον έρωτα να νομίσεις πως νικιέται κι αυτό δίνει τεράστια χαρά και κέφι που το ‘χουμε όλοι ανάγκη. Και εκείνοι που το ζουν και οι γύρω τους. Γι αυτό μ’ αρέσει αυτό το έργο. Γιατί οι ήρωες ξανανιώνουν μπρος στα μάτια μας.
Κι αυτό είναι βαθειά αισιόδοξο το να το βλέπεις.

Σας έχει απασχολήσει αυτό που λέμε φθορά, γηρατειά, θάνατος; Πώς το αντιμετωπίζετε;
Ωχ,ωχ,ωχ! …Ωχ,ωχ…. Δύσκολα τα πράγματα !!!! Φυσικά και μ’ έχει απασχολήσει και φυσικά δεν μπορώ να το αντιμετωπίσω με ψυχραιμία αν και προσπαθώ.

Είστε αισιόδοξη για το σήμερα;
Δεν είμαι αισιόδοξη ή όχι αισιόδοξη. Προσπαθώ να ζω την κάθε στιγμή με ένταση. Αυτό μου χρειάζεται πολύ και στο δημιουργικό κομμάτι της δουλειάς μου Όταν κάτι λειτουργεί νιώθω αισιοδοξία. Όταν δεν λειτουργεί απογοητεύομαι.
Ως προς τα γενικότερα πολιτικά και κοινωνικά κλπ. όχι, δεν είμαι αισιόδοξη. Νιώθω ότι ζούμε μια περίοδο οδύνης κοινωνικής που θα κρατήσει τόσο πολύ ώστε δεν θα προλάβει η γενιά μας να δει αυτό που λένε «άσπρη μέρα». Πρέπει να το πάρουμε απόφαση και να ζήσουμε μ’ αυτό. Υπάρχει ζωή και μέσα στους μεσαίωνες. Το θέμα είναι τι κάνει ο καθένας για να αντέξει.

Πώς βλέπετε τα τελευταία χρόνια την άσκηση πολιτικής στο Υπουργείο Πολιτισμού;
Και στο θέατρο και σε ολόκληρη την τέχνη βλέπω πως ακολουθεί την λογική του μεσαίωνα που είπα πριν. Υπάρχουν σημάδια κάποιας αναγέννησης αλλά δεν είναι εύκολο κανείς να τα διακρίνει μέσα στο γενικότερο χάος.
Νιώθω ότι το καινούριο θα γεννηθεί όταν λειτουργήσει και πάλι η έννοια της ομάδας και του συνόλου κόντρα στα πρωταγωνιστικλίκια και τον ατομισμό- τόσο στο επίπεδο του επαγγελματικού θεάτρου όσο και στην εκπαίδευση των καλλιτεχνών και βέβαια στο ερασιτεχνικό. Είναι τρία διαφορετικά πεδία που όταν πάσχουν πάσχουν όλα μαζί. Κι όταν ανθίζουν, ανθίζουν και τα τρία γιατί οι άνθρωποι ελευθερώνονται και δημιουργούν και αγαπιούνται.

Στην εποχή της κρίσης και της αγωνίας για επιβίωση πως πιστεύετε ότι πρέπει να λειτουργεί ο καθένας μας;

Δεν ξέρω πραγματικά πως πρέπει. Νιώθω όμως ότι όλα λειτουργούν καλύτερα όταν έχουν υπομονή αλλά όχι παραπάνω απ’ όσο επιτρέπεται για να προχωρήσουν τα πράγματα. Κι αυτό είναι το δύσκολο να διακρίνω. Τη στιγμή που οφείλω να δράσω από την στιγμή που πρέπει να περιμένω. Συχνά δρούμε νωρίτερα απ’ ότι πρέπει ή δεν δρούμε όταν είναι απαραίτητο. Και μετά αυτό το λάθος μας καταδυναστεύει.
Αυτό που προσπαθώ είναι να κάνω ό,τι θα με κάνει να ελαχιστοποιήσω τις στιγμές που καταδυναστεύομαι απ’ αυτό το αίσθημα , ένα αίσθημα που δεν βοηθάει σε τίποτα. Κυρίως σε καιρούς κρίσης Δεν είναι εύκολο τίποτα. Όλα γύρω γίνονται όλο και πιο δύσκολα για τους φτωχούς. Και βέβαια οι καλλιτέχνες ανήκουν σ αυτήν την κατηγορία. Τουλάχιστον στη χώρα μας. Όμως η φτώχια δεν είναι ούτε ντροπή, ούτε λόγος για κατάθλιψη. Αντίθετα σε προκαλεί να βάλεις το μυαλό σου να δουλέψει για να βρει τρόπους να ξεφύγει από την μιζέρια. Και μιζέρια δεν είναι για μένα η εικόνα της φτώχιας, αλλά ο άκρατος νεοπλουτισμός, ο ναρκισσισμός και η συνεχής αυτοαναφορικότητα. Αυτά με μιζεριάζουν γιατί βαριέμαι. Αναγνωρίζω την πρόθεση και θέλω να φύγω. Όταν αυτά τα ελαττώματα εξαφανίζονται και οι άνθρωποι ανταλλάσσουν ιδέες, κόπο, χαρά ή θυμό, χιούμορ και φαντασία, ακόμα και φόβους και αδυναμίες , τότε κάτι κουνιέται μέσα στην ψυχή μου και νιώθω ότι υπάρχει ζωή άρα και θέατρο.
Σ’ αυτή τη δουλειά ένιωσα ότι όλοι κάναμε ένα βήμα πίσω από τα ελαττώματα όταν χρειάστηκε. Και θέλω να πιστεύω ότι αυτό έβγαλε κάτι καλό.

 

Η ταυτότητα της παράστασης

«Φθινοπωρινή Ιστορία»
του Αλεξέι Αρμπούζωφ

 

Συντελεστές
Μετάφραση: Παυλίνα Γαλανοπούλου
Σκηνοθεσία: Μάνια Παπαδημητρίου
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Βοηθός Σκηνοθέτη : Δανάη Καλαχώρα
Σκηνογραφία & video art : Χριστίνα Οικονόμου
Κοστούμια: Κώστας Κουβάτσος
Φωτισμοί : Δημήτρης Παπαδόπουλος
Προβολή & Επικοινωνία: Δέσποινα Κραουνάκη

Παίζουν
Άννα Γεραλή – Λάμπρος Τσάγκας

Παραστάσεις
Σάββατο 20:00μ.μ.
Κυριακή 19:30μ.μ.
Εισιτήρια: 15€ Γενική είσοδος
10€ Άνω των 65- πολύτεκνοι-ΑΜΕΑ
5€ Ατέλεια
Προπώληση Εισιτηρίων: Viva .gr – Ταμείο Θεάτρου

Πληροφορίες
Θέατρο Κνωσός
Τηλέφωνα 210 8677070 FAX 2168001912
Email latsagas@otenet.gr
www.theatroknossos.gr

Be the first to comment!
 
Leave a reply »