ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
1072 views 0 comments

Ελένη Ερήμου: «Δεν έχει παρέλθει η εποχή της πλασματικής καλοπέρασης και του καναπέ»

by on Δεκέμβριος 7, 2013
Details
 
Editor Rating
Total Score

Hover To Rate
User Rating
User Score

You have rated this

 

στην ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΠΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ

 Ένα θεατρικό μάθημα για τη σημασία της προσωπικής ευθύνης και της ανάδειξης θετικών προτύπων που οδηγούν τους νέους σε ορθές σκέψεις και πράξεις διά στόματος Αλέξανδρου Παναγούλη, μέσα από έναν εξομολογητικό μονόλογο της Ελένης Ερήμου, με μουσικές και προβολές. Η Αθήνα υποκλίθηκε στην «Ωδή στον Αλέξανδρο Παναγούλη» και το ραντεβού ανανεώνεται για Δευτέρα βράδυ στη Θεσσαλονίκη.

«Έπαιζα πριν από δύο χρόνια στο θέατρο “Τζένη Καρέζη” που είναι δίπλα στη Βουλή και συναντούσα πορείες, διαδηλώσεις, κλούβες, απεργίες, φασαρίες, αγανακτισμένους. Τελείωνε η παράσταση και βρισκόμουνα σε μια Αθήνα άδεια, άσχημη, νεκρή, κατεστραμμένη, αγνώριστη. Πλημμύριζα με συναισθήματα αγανάκτησης, θυμού, απογοήτευσης, σκέψεις και προβληματισμούς για το τι συμβαίνει. Ποιος φταίει; Πού πάμε; Τι οφείλω να κάνω; Η διαδρομή από το θέατρο στο σπίτι μου ζωντάνευε μνήμες μιας άλλης ταραγμένης εποχής. Ξεπήδησαν από μέσα μου πρόσωπα, γεγονότα, συγκεντρώσεις, ομιλίες σε μεγάφωνα, πορείες, συγκρούσεις, συνθήματα “1-1-4”, συλλήψεις, δολοφονίες και ένωνα τη φωνή μου με το πλήθος. Μέσα σε αυτό το σκηνικό των αναμνήσεων, με πρωταγωνιστές ατάλαντους κομπάρσους και με αποτέλεσμα τη διδακτορία, ήρθαν στη σκέψη μου πρόσωπα λησμονημένα, όπως ο Σάκης Καράγιωργας καθηγητής μου στο Πάντειο, ο ταγματάρχης Σπύρος Μουστακλής, ο Τάσος Μίνης και, βέβαια, ο ήρωας-σύμβολο αντίστασης κατά της Χούντας Αλέξανδρος Παναγούλης. Ο καλλιτέχνης οφείλει να κάνει την τέχνη του όπλο, οφείλει να πάρει θέση με το έργο του, να φωνάξει, να διαμαρτυρηθεί, να αφυπνίσει ψυχές και συνειδήσεις».

Γιατί μια παράσταση για τον Παναγούλη σήμερα;

Ο Αλέκος είναι μία πραγματικότητα και η παράσταση αποτελεί μια υπενθύμιση για το πόσο εύθραυστη είναι η δημοκρατία. Έσωσε με τη στάση του την τιμή και την αξιοπρέπεια όλων των Ελλήνων. Θεωρούσε ως ύψιστο αγαθό την ελευθερία γιατί συναρτάται με την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, ως ανθρώπου. Είναι, επίσης, ο «περίεργος» και απροσδόκητος θάνατός του που με συγκλόνισε την 1η Μάη του ’76, που πάγωσε όλη την Ελλάδα και όλον το κόσμο. Το χρώσταγα στον εαυτό μου, στον πνευματικό άνθρωπο Αλέξανδρο Παναγούλη, που πήρε μια πολιτική, κοινωνική και ιδεολογική στάση απέναντι στα προβλήματα της γενιάς του.

Έπειτα από τις περσινές παραστάσεις σας ποιες είναι οι αντιδράσεις του κοινού;

Ένιωσα την αίθουσα να γεμίζει από συγκίνηση και συναισθήματα για τη δράση, τα έργα και τα ιδεώδη του σπάνιου αυτού ανθρώπου αλλά και της Ελληνίδας μητέρας του, της Αθηνάς. Συγκίνηση και συναισθήματα τόσο από αυτούς που γνώριζαν τα γεγονότα αλλά και από τους νεότερους που δεν γνώριζαν τίποτε. Είναι μια πρωτόγνωρη εμπειρία για εμένα, γιατί νιώθω την ανάσα μου να ενώνεται με την ανάσα του κοινού και αυτό είναι το ζητούμενο στην τέχνη μας, και όταν συμβαίνει είναι μεγάλη ευτυχία.

Αναγνωρίζετε δίψα του κοινού για μια καλή παράσταση παρ’ όλη την οικονομική δυσκολία της εποχής;

Ναι, αλλά όχι τόσο όσο θα έπρεπε. Η εποχή της πλασματικής καλοπέρασης και του αναπαυτικού καναπέ δεν έχει παρέλθει ακόμη και το πλαστό πολιτικό και κοινωνικό κατασκεύασμα που πλάσαμε μας ακολουθεί. Η αφύπνιση και η εγρήγορση που χρειαζόμαστε πρέπει να υπάρξει μέσα και από την Τέχνη. Πρέπει όλοι μας, ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί, να προβληματιστούμε για τη χώρα μας. Για το τι πρέπει εμείς πρώτα να κάνουμε, με σκοπό να την ανορθώσουμε και πάλι. Να κάνουμε το χρέος μας σαν άνθρωποι και σαν πολίτες.

maxresdefault

Η κρίση συγκρατεί τα όνειρά σας;

Η κρίση ανακινεί ερωτήματα, σε κάνει να αφυπνίζεσαι, σε κάνει να αναζητάς λύσεις και σε κάνει προπάντων να ονειρεύεσαι. Η κρίση σε ωθεί πολύ περισσότερο από πριν να κάνεις όνειρα και να παλεύεις όσο περνά από το χέρι σου να τα κάνεις πραγματικότητα. Αυτή είναι η καλή πλευρά της κρίσης.

Ποια φράση του Αλέξανδρου Παναγούλη κρατάτε;

Κρατώ πολλές, πάρα πολλές. Μία από αυτές είναι «η ελευθερία και η δημοκρατία είναι πρώτα καθήκον και μετά δικαίωμα…». Και επειδή ο Αλέκος έγραφε ποιήματα μέσα από το κελί του είχε γράψει προφητικά «…Μην κλαις για μένα, ας ξέρεις πως πεθαίνω να με βοηθήσεις δεν μπορείς. Μα δες εκείνο το λουλούδι, για κείνο που μαραίνεται σου λέω. Να το ποτίσεις…».

info

«Ωδή στον Αλέξανδρο Παναγούλη» με την Ελένη Ερήμου. Δευτέρα 9 Δεκεμβρίου στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. Τα τραγούδια της παράστασης με τη φωνή του Παντελή Θαλασσινού. Παράσταση σε κείμενο του Δήμου Αβδελιώδη βασισμένο στο βιβλίο του Κώστα Μαρδά «Αλέξανδρος Παναγούλης, Πρόβες Θανάτου».

 

 

-Αναδημοσίευση από εφημερίδα ΕΛΛΑΔΑ αύριο

Be the first to comment!
 
Leave a reply »