ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
1147 views 0 comments

Μανούσος Μανουσάκης «Πάψαμε να ονειρευόμαστε, να ερωτευόμαστε, να φαντασιώνουμε στα ελληνικά»

by on Ιανουάριος 18, 2014
 

στην ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΠΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ

Έχει διανύσει πολλά χιλιόμετρα δημιουργίας σε τηλεόραση και θέατρο, επιστρέφει στο σανίδι με την «Ποντικοπαγίδα» και εξομολογείται τη σχέση σεβασμού και εκτίμησης που έχει με την καλλιέργεια της γης

 

Έσπασε ταμεία και μηχανάκια της AGB με σίριαλ που πάντα είχαν να κάνουν με κοινωνικούς προβληματισμούς, όπως η σειρά για τους οικονομικούς μετανάστες «Η αγάπη ήρθε από μακριά», για τις μειονότητες «Ψίθυροι καρδιάς», «Μη μου λες αντίο», για την ορθοδοξία και την κατάρρευση των αξιών «Άγγιγμα Ψυχής». Ο Μανούσος Μανουσάκης στήνει γι’ αυτήν τη σεζόν μια «Ποντικοπαγίδα». Είναι 15 χρόνια αγρότης και ετοιμάζει το επόμενο (τηλεοπτικό;) βήμα του.

«Με την Αγκάθα Κρίστι είχαμε ξανασυναντηθεί πριν από είκοσι χρόνια. Εγώ τη βρήκα. Αυτή δεν με γνώριζε τότε. Επί τρία χρόνια κάναμε καλή παρέα και όταν η κυρία Λεμπέση μου πρότεινε να ξανασυναντηθούμε στο Θέατρο Βεάκη, δέχτηκα με χαρά. Η “Ποντικοπαγίδα” είναι ένα πανέξυπνο έργο μυστηρίου, αγωνίας, σαρκασμού και γέλιου. Είναι ένα ιδανικό διάλειμμα για την εποχή που βιώνουμε, μια στιγμή ξεγνοιασιάς, μια στιγμή η οποία διαρκεί δύο υπέροχες ώρες. Όταν κλείνουν οι πόρτες του θεάτρου κλείνονται απ’ έξω, όλα όσα μας απασχολούν και μας ταλανίζουν αυτή τη σεζόν. Είναι ένα διάλειμμα που το δικαιούμαστε».

Ποιοι είναι οι ήρωές σας επί σκηνής;

Ένα ερωτευμένο νιόπαντρο ζευγάρι που ύστερα από τη λαίλαπα του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου στην Αγγλία αποφασίζουν να φτιάξουν τη ζωή τους και μετατρέπουν το παλιό σπίτι της οικογένειας σε πανσιόν. Οι πελάτες έρχονται και το πανδοχείο έχει αποκλειστεί από το χιόνι, όταν εμφανίζεται ένας υπαστυνόμος για να τους προειδοποιήσει ότι ανάμεσά τους κυκλοφορεί ένας δολοφόνος. Κανείς δεν μπορεί να φύγει ή να έρθει. Ποιος είναι ο δολοφόνος; Ποιο το θύμα του;

Η τέχνη του θεάτρου μπορεί να γίνει με ταλέντο και της τηλεόρασης με χρήματα. Συμφωνείτε;

Τίποτα δεν μπορεί να γίνει χωρίς ταλέντο και χωρίς χρήματα. Πολλά μπορούν να γίνουν μόνο με χρήματα και επίσης πολλά μπορούν να γίνουν μόνο με ταλέντο. Αν υπάρχουν και τα δύο είναι ιδανικό.

Σας λείπει η τηλεόραση ή της λείπετε;

Η τηλεόραση είναι ένα μεγάλο μέρος του επαγγελματικού χώρου μου: Το σπίτι μου για πάνω από τριανταπέντε χρόνια και ασφαλώς μου έχει λείψει. Θα ήταν όμως υπερφίαλο να πω ότι της έλειψα και εγώ. Αυτό θα το έλεγαν, εάν το νομίζουν, οι θεατές. Ελπίζω πάντως το σύνδρομο της στέρησης να είναι αμφίδρομο. Μέσα στα 40 χρόνια που σκηνοθετώ, έχω κάνει έξι ταινίες και δώδεκα θεατρικά έργα εξίσου γοητευτικά για εμένα, όπως και η τηλεόραση.

Ποιος ευθύνεται για τη σημερινή εικόνα της ελληνικής τηλεόρασης;

Ασφαλώς και όχι τα τουρκικά σίριαλ. Εάν δεν είχαν θεατές, δεν θα τα πρόβαλαν οι τηλεοπτικοί σταθμοί. Για την εικόνα της ελληνικής τηλεόρασης ευθυνόμαστε όλοι όσοι συμμετέχουμε, είτε σαν πομποί είτε σαν δέκτες. Και βέβαια πρέπει να υπάρχει ξένο πρόγραμμα στην τηλεόραση, αλλά ο αντίποδας του ελληνικού έργου, της ελληνικής δραματοποιημένης σειράς, της ελληνικής μυθοπλασίας είναι απαραίτητος. Η απουσία ελληνικής μυθοπλασίας από το κατ’ εξοχήν λαϊκό και μαζικό μέσο επικοινωνίας,την τηλεόραση, είναι μια έλλειψη που τα επικείμενά της είναι πάρα πολύ σοβαρά. Αφελληνιζόμαστε με ταχείς ρυθμούς. Χάνουμε τον εγωισμό μας, την αυτοεκτίμησή μας, και κατά κύριο λόγο τη γλώσσα μας. Μια ολόκληρη γενιά μεγαλώνει με προσλαμβάνουσες παραστάσεις μη ελληνικές. Πάψαμε να ονειρευόμαστε, να ερωτευόμαστε, να φαντασιώνουμε στα ελληνικά. Την ελληνική γλώσσα την ακούμε μόνο στις κακές ειδήσεις, στα πολιτικά προγράμματα λόγου, στα προγράμματα μαγειρικής και κουτσομπολιού και όχι στη μυθοπλασία που είναι το γενεσιουργό λίκνο της γλώσσας. Είναι μοναδικό αυτό το οποίο συμβαίνει. Δεν νομίζω να έχει επαναληφθεί σε κάποια άλλη εποχή αν και δεν είναι η πρώτη φορά που η χώρα μας βρίσκεται σε δεινή οικονομική κατάσταση. Ποτέ άλλοτε δεν απαξιωθήκαμε τόσο πολύ, ποτέ άλλοτε δεν απαξιώσαμε τόσο πολύ το καθετί ελληνικό, ποτέ άλλοτε δεν κινδυνεύσαμε να χάσουμε τον πολιτισμό μας, την παιδεία μας, την αυτοεκτίμησή μας, την κλίμακα των αξιών μας.

Τι σας προκαλεί όλο αυτό που βιώνουμε; Ανεργία, άστεγοι, αυτοκτονίες, σπίτια χωρίς ρεύμα; Μη βίαιη αντίδραση υπάρχει;

Όχι μόνο με ανησυχεί. Με θλίβει και με εξοργίζει το ότι σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, με τον πλούτο της, την ικανότητα των κατοίκων της, συρθήκαμε σε αυτήν την εξαθλίωση. Ένας υπερήφανος λαός οδηγείται να χάσει την αξιοπρέπειά του, την αυτοεκτίμησή του, την αυτονομία του. Αυτή είναι η πηγή της ανησυχίας και της οργής μου. Με ανησυχεί η κοινωνία που θα προκύψει από τον κλυδωνισμό τον οποίο βιώνουμε. Με ανησυχεί η πιθανότητα να καταρρεύσει ο πολιτισμός της καθημερινότητας. Με ανησυχεί η κατάρρευση των αξιών στη μετά την κρίση εποχή. Με ανησυχεί η προοπτική να προκύψει μια ανθρωποφάγος κοινωνία, πιο άπληστη από αυτήν που δημιούργησε την κρίση. Η διατήρηση του πολιτισμού μας, η ενδυνάμωση του κοινωνικού ιστού, η εμμονή στις αξίες μας, η γνώση που αποκτήσαμε για τις αιτίες των δεινών μας είναι η μη βίαιη αντίδραση η οποία θα μας οδηγήσει με επιτυχία στη δημιουργία μιας ευνομούμενης κοινωνίας που θα προκύψει μετά την κρίση.

Αν σκηνοθετούσατε το 2014 ποια στοιχεία θα είχε;

Δύσκολη ερώτηση. Πάντα στα έργα μου εισήγαγα νέα πρόσωπα, άγνωστα και αυτό είναι μια παράμετρος της επιτυχίας. Το ίδιο πιστεύω και για το 2014. Οι πρωταγωνιστές πρέπει να είναι καινούργια πρόσωπα, άγνωστα. Μόνο αυτοί μπορούν να κάνουν την έκπληξη. Μόνο αυτά τα άγνωστα πρόσωπα θα εμπιστευόμουν να γράψουν το σενάριο, να το «γυρίσουν» και να το προβάλλουν. Αυτά τα άγνωστα, καινούργια πρόσωπα είμαστε όλοι εμείς, όλοι οι Έλληνες.

 

Η επαγγελματική ενασχόλησή του με την προώθηση ελαιολάδου

«Εδώ και δεκαπέντε χρόνια ασχολούμεθα στη Σελλασία της Λακωνίας και στο Χιλιομόδι της Κορινθίας, η Μαρία, ο Μανώλης -ο γιος μας- και εγώ με τη βιολογική καλλιέργεια ελιάς, και όχι μόνο. Όταν περπατάς μέσα στο κτήμα κατανοείς το πραγματικό μέτρο και μέγεθος των πραγμάτων. Κατανοείς το πραγματικό μέγεθός σου μέσα στο κόσμο. Εξαρτάσαι από τη βροχή, τον πάγο, τον καύσωνα, τον Θεό. Όταν περπατάς στην πόλη νομίζεις ότι είσαι ο άρχων των πάντων, κατέχεσαι από αμετροέπεια και έπαρση. Στο κτήμα, όπου το «μαγαζί» σου δεν έχει σκεπή, αποκτάς αυτογνωσία, μέτρο, σεμνότητα. Δεν είναι εύκολο αλλά είναι πολύτιμο και μοναδικό μάθημα. Όταν μαζεύεις ελιές και ένα «σπυρί» ελιάς κυλίσει έξω από το δίχτυ, χώνεις το χέρι σου μέσα στα βάτα και τις τσουκνίδες για να το πιάσεις. Τι είναι ένα σπυρί ελιάς; Μερικά εκατομμυριοστά του γραμμαρίου ελαιόλαδο. Και όμως αποκτά μυθική αξία, την πραγματική αξία του όπως όλα τα πράγματα μέσα στο κτήμα: Ο άνθρωπος, το προϊόν, ο κόπος. Το κτήμα είναι σχολείο, δύσκολο σχολείο, σκληρό αλλά αληθινό – πραγματικό».

Δραστηριοποιήστε και στην προώθηση του λαδιού ανά τον κόσμο; Γίνονται βήματα από τους Έλληνες παραγωγούς;

Δραστηριοποιούμαι εδώ και δέκα χρόνια στην προώθηση του ελαιολάδου, αλλά και όλων των ελληνικών αγροκτηνοτροφικών προϊόντων στην Ελλάδα. Προσπαθούμε να πείσουμε για το αυτονόητο. Να καταναλώνουν οι Έλληνες ελληνικά προϊόντα. Αν το καταφέρουμε αυτό ένα πολύ μεγάλο μέρος της οικονομικής κρίσης θα το έχουμε απορροφήσει μόνοι μας, με τις δικές μας δυνάμεις. Όταν ξεκινήσαμε την προσπάθειά μας δεν φαινόταν στον ορίζοντα καμία κρίση, όλα έδειχναν ομαλά και αισιόδοξα. Δεν μπορούσα όμως να ανεχτώ σε ξενοδοχείο του Γυθείου ή του Πύργου, όπου πετάνε τα πορτοκάλια -που λέει ο λόγος-, να με σερβίρουν γερμανική πορτοκαλάδα στο πρωινό μου και σε ορεινούς ξενώνες του Πάρνωνα όπου ανθεί η κτηνοτροφία να τρώω ολλανδικά τυριά και κινέζικες μαρμελάδες. Στη Θάσο και στο Αγκίστρι αντί για ελληνικό μέλι να με σερβίρουν ένα παχύρευστο εισαγόμενο σιρόπι με γεύση μελιού. Τα εστιατόριά μας να μη χρησιμοποιούν ελληνικό ελαιόλαδο αλλά εισαγόμενο σπορέλαιο. Ντροπή! Είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

Απορούμε γιατί το ιταλικό ελαιόλαδο έχει κατακτήσει τη διεθνή αγορά, μα είναι απλό: Οι Ιταλοί είναι περήφανοι για το προϊόν τους, το προωθούν στη χώρα τους σε κάθε τουρίστα που περνάει. Εδώ μόνο σε εξαιρέσεις ο επισκέπτης της χώρας μας θα γευτεί ελληνικά προϊόντα. Από τον κανόνα εξαιρώ την Κρήτη όπου όλοι έχουν συνειδητοποιήσει ότι ο καθένας είναι πρέσβης της χώρας μας και τα αποτελέσματα είναι φανερά και γνωστά σε όλους μας. Ευτυχώς τον τελευταίο καιρό αυτή η εικόνα αλλάζει. Μένει όμως να κατακτήσουμε και τη χώρα μας.

 

Σειρά-αφιέρωμα στον Βασίλη Τσιτσάνη

 Η Δημόσια Τηλεόραση εκπέμπει, ποια η τύχη τού «Ουζερί Τσιτσάνης» που θα βλέπαμε από τη ΝΕΤ;

Το «Ουζερί Τσιτσάνης» βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Γιώργου Σκαμπαρδώνη. Το 1942 ο Τσιτσάνης και ο κουνιάδος του άνοιξαν ένα ουζερί στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Θεσσαλονίκη. Ο Τσιτσάνης τότε ήταν 26 χρόνων και την περίοδο αυτή έγραψε πολλά από τα σημαντικότερα έργα του. Το μικρό μαγαζί έγινε σύντομα το ψηφιδωτό της κοινωνίας της πόλης. Όλοι σύχναζαν ή πέρασαν από εκεί. Από τον αντιστασιακό μέχρι τον δοσίλογο, τον εκατομμυριούχο και τον χαμάλη, τον αρχηγό της Αστυνομίας, που ήταν και κουμπάρος του Τσιτσάνη και τον μαυραγορίτη. Σε αυτό το σκηνικό εξελίσσεται η ιστορία μας, που κέντρο της είναι ο έρωτας του κουνιάδου του Τσιτσάνη με μια Εβραιοπούλα. Μέσα από αυτήν τη σχέση θα γνωρίσουμε την εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης της εποχής και την εξόντωσή της από τους Ναζί. Το «Ουζερί Τσιτσάνης» θα συνεχίσει να προσπαθεί να βρει τον δρόμο του για να υλοποιηθεί, γιατί αφορά το σήμερα και ελπίζω ότι η Δημόσια Τηλεόραση έχει υποχρέωση να κάνει μια αντιπρόταση ψυχαγωγίας στον τηλεθεατή, φέρνοντάς τον σε επαφή με τους Έλληνες δημιουργούς και τη σύγχρονη Ελληνική δημιουργία.

 

info

untitled

Η «Ποντικοπαγίδα» της Αγκάθα Κρίστι, το μακροβιότερο θεατρικό έργο στην ιστορία του παγκόσμιου θεάτρου, παρουσιάζεται στη σκηνή του Θεάτρου Βεάκη σε σκηνοθεσία του Μανούσου Μανουσάκη. Την πρωτότυπη μουσική έχει γράψει ο Μανώλης Μανουσάκης.Τους ρόλους ερμηνεύουν οι Μαριάννα Τουμασάτου, Γιάννης Αϊβάζης, Κάτια Νικολαΐδου, Λευτέρης Δημηρόπουλος, Θοδωρής Αντωνιάδης. Μαζί τους οι Όλγα Πολίτου, Γιώργος Ματαράγκας και Πέτρος Ξεκούκης.

 

 

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα ΕΛΛΑΔΑ

 

 

Be the first to comment!
 
Leave a reply »