320 views 0 comments

«Οι δρόμοι της βροχής»: Ένα μυθιστόρημα για τους Ανατολικοθρακιώτες πρόσφυγες

by on Νοέμβριος 19, 2017
 

Επιμέλεια ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΡΓΑΣ

Ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα «που πατάει με το ένα πόδι στα ιστορικά γεγονότα και με το άλλο σε προσωπικές ιστορίες απόγνωσης, πόνου και δυστυχίας που έζησαν οι Θρακιώτες πρόσφυγες και όλοι όσοι αναγκάστηκαν να ακολουθήσουν τους δρόμους της προσφυγιάς», αποτελεί το βιβλίο της Ελευθερίας Χατζοπούλου με τίτλο «Οι δρόμοι της βροχής», που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Ψυχογιός».
Ένα μυθιστόρημα όπου τα γεγονότα και οι καταστάσεις ανατρέπουν τις ζωές των ηρώων, δημιουργούν όμως ευκαιρίες και διεξόδους για να βγουν από τη δίνη όπου τους έριξαν.
Κι ένα ταξίδι γεμάτο τραύματα και μυστικά, αγάπες, έρωτες και απουσίες, συναντήσεις που καθορίζονται από την Ιστορία και τη μοίρα.
«Οι δρόμοι της βροχής είναι το πρώτο μου μυθιστόρημα και προέκυψε από την επιθυμία μου να γράψω για τους Ανατολικοθρακιώτες, τον ξεριζωμό τους και τις κακουχίες που έζησαν», σημειώνει στον πρόλογο της η συγγραφέας.
Το χωριό όπου γεννήθηκε η συγγραφέας και πέρασε τα παιδικά της χρόνια «στήθηκε» μετά το 1922 για τους πρόσφυγες και από τους πρόσφυγες της Ανατολικής Θράκης. « Τα πρώτα μου ακούσματα ήταν η βαριά θρακιώτικη προφορά των συγχωριανών μου, η μουσική και τα τραγούδια τους. Εκείνο που άγγιξε όμως την ψυχή μου, που τη σφράγισε πραγματικά, ήταν η συγκίνηση που χρωμάτιζε τη φωνή τους όταν διηγούνταν ιστορίες και περιστατικά από την «πατρίδα», η πίκρα που ακόμη πότιζε χείλια και λέξεις, όταν αραιά και που αναφέρονταν στον ξεριζωμό και στην αγωνία της μετεγκατάστασης τους στην άλλη τους πατρίδα, αυτή τη μεγάλη άγνωστη», προσθέτει.


Η συγγραφέας εξηγεί ότι κάποια στιγμή θέλησε να ασχοληθεί με την ιστορία της Ανατολικής Θράκης και, κατ΄ επέκταση, με αυτή των παππούδων και των γιαγιάδων της, που ξεριζώθηκαν δύο φορές, η πρώτη το 1913-14 και η δεύτερη και οριστική το 1922. «Μέσα από αυτό το πολυδαίδαλο, συγκινητικό και συναρπαστικό ταξίδι βρέθηκα από τη Θράκη στον Πόντο και τη Μικρά Ασία. Η ιστορία του Ποντιακού Ελληνισμού, του Αρμενικού λαού και για άλλη μια φορά των Ελλήνων της Μικράς Ασίας με συγκλόνισε. Διαβάζοντας, μελετώντας θα έλεγα τα ελάχιστα ιστορικά, οδοιπορικά, λαογραφικά και λογοτεχνικά βιβλία που βρήκα, καθώς και μαρτυρίες προσφύγων από την Ανατολική Θράκη γεννήθηκε μέσα μου η επιθυμία να γράψω. Να γράψω για τους στωικούς Θρακιώτες που τους ξέχασε η ιστορία και τους αγνόησε η λογοτεχνία. Πρόκειται για ένα βιβλίο που μέσα του θα συναντήσουμε τις γιαγιάδες και τους παππούδες μας που τα τραγικά ιστορικά γεγονότα τους ανάγκασαν να πάρουν τους δρόμους της προσφυγιάς. Διαβάζοντας το θα θυμηθούμε κάποιες από τις ιστορίες που μας έλεγαν και θα ανακαλύψουμε αλήθειες καλά κρυμμένες που ποτέ δεν μας είπαν γιατί ήθελαν να τις ξεχάσουν. Αφιερωμένο σε όλους όσους βίωσαν και βιώνουν την πίκρα του ξεριζωμού, την αγωνία του δρόμου προς το άγνωστο, τα βάσανα και τις κακουχίες της προσφυγιάς, χωρίς να χάνουν την ελπίδα του».
«Το βιβλίο παντρεύει τη Θρακική έξοδο με τη μυθοπλασία σε ένα τέλειο σύνολο», σημειώνει ο Κ.Α. Βακαλόπουλος, καθηγητής Νεοελληνικής Ιστορίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Το βιβλίο
Τρεις γυναίκες, ακολουθώντας διαφορετικό δρόμο η καθεμία –ή ίσως εν αγνοία τους τον ίδιο–, συναντιούνται, το 1922, στη Θεσσαλονίκη.
Η Σουμέλα, η Πόντια, και η Βερονίκη, η Αρμένισσα, κουβαλούν το προσωπικό τους δράμα και το φορτίο της γενοκτονίας των συμπατριωτών τους. Η Γιασεμή, η Θρακιώτισσα, από την άλλη, φτάνει στη Σαλονίκη έχοντας στα σπλάχνα της τον καρπό του βιασμού της από έναν Τούρκο.
Η Κατοχή και ο Εμφύλιος αφήνουν καινούργια οδυνηρά σημάδια στη ζωή της Γιασεμής, ξυπνούν όμως και τις τύψεις της για μυστικά που ποτέ δεν ξεστόμισε. Θα αφήσει τη ζωή να κινεί τα νήματα ερήμην της ή θα καταφέρει να την αλλάξει; Τι θα συμβεί όταν, έπειτα από χρόνια, αποφασίσει να βγάλει από τα ντουλάπια της ψυχής της σκελετούς και δαίμονες;


Βιογραφικό
Η  Ελευθερία ΜπούρτζηΧατζοπούλου γεννήθηκε σε ένα χωριό στο Κιλκίς. Ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές και πανεπιστημιακές της σπουδές στην Kτηνιατρική Σχολή του Α.Π.Θ. και στη συνέχεια εντάχθηκε στο επιστημονικό και διδακτικό προσωπικό της, από όπου και συνταξιοδοτήθηκε ως καθηγήτρια Μικροβιολογίας και Λοιμωδών Νοσημάτων. Εκτός από το διάβασμα και το γράψιμο, που είναι οι μεγάλες της αγάπες, αφιερώνει μέρος του χρόνου της στην κηπουρική, ενώ οι πεζοπορίες με συντροφιά τον σκύλο της στα πανέμορφα δάση της ορεινής Χαλκιδικής, καθώς και η συλλογή άγριων μανιταριών, αποτελούν την εκτόνωσή της.

 

Be the first to comment!
 
Leave a reply »