377 views 0 comments

Tα ποιήματα της Κυριακής

by on Δεκέμβριος 10, 2017
 

Επιμέλεια ΧΡΗΣΤΟΣ ΒΑΣΜΑΤΖΙΔΗΣ

Στα Ποιήματα της Κυριακής, ο Γιάννης Τζανετάκης με την ποιητική συλλογή «Θαμπή Πατίνα» (Εκδόσεις Πόλις 2017)
Υποδοχή: «Μέσα σε κάθε ποίημα είμαι εγώ», γράφει ο Γιάννης Τζανετάκης στην ποιητική συλλογή με τίτλο «Θαμπή Πατίνα» που κυκλοφόρησε μόλις πριν από λίγες ημέρες από τις Εκδόσεις Πόλις. Ενικό ποιητικό βιογραφικό λοιπόν θα μπορούσε να είναι αυτή η συλλογή με τη διαφορά όμως, ότι αντί να αποκαλύπτει αξιοσύνες και επιτεύγματα του βίου, ψάχνει σκιές, παιδικές Κυριακές, φωνές και αχνές αναμνήσεις από μιαν άλλη εποχή. Σε μία χρονική εποχή που κατοικήσαμε και θα κατοικήσουμε όλοι. Της παιδικότητας και της θνητότητας. Μεμιάς το ενικό βιογραφικό φαίνεται να ανήκει σε όλους. Ένα πρωτόκολλο βλεμμάτων στην αθωότητα, στο φως και στην απώλεια.
Η πατίνα μπορεί να είναι η ουσία που φαίνεται στην επιφάνεια των μετάλλων όταν διαβρώνονται, αλλά εδώ μοιάζει να είναι ο τρόπος με τον οποίο αποκαλύπτονται οι πρώτοι μας ήρωες («οι πεθαμένοι μας γονείς/μια μέρα επιστρέφουν») και θα προστατευθεί το αήττητο των βεβαιοτήτων μας («βέβαιος ακόμη για το αύριο»). Από την άλλη, εκεί που κυριαρχεί το φως («Ήλιος της Κυριακής») φανερώνονται, ανίκανα ν’ αντισταθούν στο θάμβος, η μεγαλοσύνη και η ευτέλεια, τα κασμίρια και τα ψίχουλα. Και το λευκό μπορεί να είναι της νύφης, μπορεί να είναι και του θανάτου («Σε ξένα χέρια»).
Τα ποιήματα του Γιάννη Τζανετάκη είναι χαμηλόφωνα. Με μία ήπια υπερρεαλιστική χροιά υπηρετούν τη μεταφυσική αγωνία. Αποτελούνται από μικρούς, αραιούς και άκρως οικονομικούς στίχους. Θυμίζουν μία έμμονη συνωδία που ακόμη και η πρόσθεση του παραμικρού συνδέσμου, θα μπορούσε να χαλάσει αυτή την υπέροχη γαλήνια αύρα. Οι λέξεις ακροπατούν, θίγουν σαν ψιλό αεράκι το παρόν και εξαφανίζονται πάλι, αφήνοντας πίσω τους μία μουσικότητα. Επικρατεί ένας κανόνας σιωπηλής αποδοχής τους· τακτοποιημένες καθώς είναι με ιερότητα για να αποκαλύπτουν τα βάθη χωρίς να κάνουν θόρυβο. Και όταν ολοκληρωθεί η ανάγνωση της συλλογής, αφουγκραζόμαστε την υπομονή του ισορροπιστή, όπως το κοινό στην υπέροχη φωτογραφία του εξωφύλλου.
Μουσική Διάθεση: Terry Riley/ Dorian Reeds

 

Ο ΑΓΩΝΑΣ

Οι παίκτες στο κέντρο
ιαχές

το βουνό ο στρατώνας

οι ταράτσες γεμάτες
μες στη βροχή

σ’ άλλη πατρίδα άλλη εποχή

πίσω απ’ τα δίχτυα
γλείφω τις στάλες

παιδάκι που μαζεύει τις μπάλες

όπου να ‘ναι
αρχίζει ο αγώνας

 

 

Luc Tuymans, Blacklight, 1994

 

ΜΙΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΙΣΗ ΕΦΕ

Φάνηκε πάλι

-του θέρους όπως ψεύδεται
το φως-

στο ακρογιάλι

μ’ έσφιγγε
με φίλαγε
μου ‘κανε χαρές

-κάδρα αμοντάριστα
σε μονοπλάνο-

μέσα στη ζάλη μου
τη φίλησα κι εγώ

μισή αλήθεια μισή εφέ

γδύθηκε για το μπάνιο

είδες λέω άμα θέλεις
πώς βρίσκεις στο επέκεινα μαγιό

ΕΓΩ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ

Όχι είπα
δεν φταίει ο καταρράκτης

ολοένα που με βλέπεις πιο θαμπά

εγώ σιγά σιγά θαμπώνω

εγώ πίσω από την κουρτίνα
κλαίω βουβά

παιδί που έσπασε το βάζο

 

Βιογραφικό

 

Ο Γιάννης Τζανετάκης γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1956. Από το 1975 ζει στην Αθήνα, όπου σπούδασε Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες και ακολούθως δραστηριοποιήθηκε ως δημοσιογράφος στον περιοδικό τύπο. Το 2002 εκδόθηκε στα σουηδικά μια επιλογή από το έργο του, σε μετάφραση Γιαν Χένρικ Σβαν και Μαργαρίτας Μέλμπεργκ, με τίτλο «Alt ar vag» («Όλα είναι δρόμος»), στίχος από τη συλλογή του «Όσο ακούω σε χρώμα», ο οποίος στην ελληνική του απόδοση τιτλοφόρησε, το 1998, μια ταινία του Παντελή Βούλγαρη. Η «Θαμπή Πατίνα» είναι η ένατη ποιητική του συλλογή.

Be the first to comment!
 
Leave a reply »