352 views 0 comments

Τα ποιήματα της Κυριακής

by on Φεβρουάριος 18, 2018
 

Επιμέλεια Χρήστος Βασματζίδης

Στα Ποιήματα της Κυριακής ο Δημήτρης Πέτρου με την ποιητική συλλογή «Χωματουργικά», Εκδόσεις Μικρή Άρκτος 2016.

Υποδοχή: «Όλα αρχίζουν με μία άρνηση». Από κει ξεκινάει ο ποιητής την «Ξενάγηση» και καταλήγει στην «ισοπεδωτική επέλαση της φύσης». Αυτή τη φύση –τόσο φυσικά αναπάντεχη- με την απειρία των φαινομένων της, θα τη συναντήσουμε συχνά στους στίχους τούτης της μικρής συλλογής του Δημήτρη Πέτρου. Ο ίδιος αναθέτει στον εαυτό του το καθήκον της ποιητικής ξενάγησης. Περίεργος ξεναγός όμως. Περισσότερο μου μοιάζει σαν πλάνητας που καταγράφει τις ερημιές και τους αέρηδες ή τις γκρίζες αποχρώσεις των επαρχιακών πόλεων σε απροσδιόριστες εποχές. Η Άρτα, η Πρέβεζα, η Πτολεμαϊδα, η Δράμα. Πόλεις στο βόρειο τμήμα, εκεί που τα πράγματα είναι αλλιώς, που η λεωφόρος «αλλάζει συνεχώς ονόματα». Ένας περίεργος παρατηρητής που ψάχνει «συχνότητες στο ράδιο από μακρινή νομαρχία», έτσι για να ταράξει τα νερά. Φαίνεται πως στην ποιητική του εκδοχή αυτός ο ξεναγός/πλάνητας θέλει να αναχαιτίσει την επέλαση της φύσης και κατά κάποιο τρόπο να αποδεσμευτεί από την αναγκαιότητά της. «Κι εγώ κοιτώ τη Βέροια /πίσω από το τζάμι», λέει στον τελευταίο στίχο του «Hotel Makedonia», δηκτικά παραπονούμενος. Ξέρει κατά βάθος ότι η σιωπή των βουνών, η νομοτελειακή μεγαλοπρέπεια των ημερών που αλλάζουν, η αρραγής αντικειμενικότητα του κόσμου που περικλείει και φυλάσσει «τις μυστικές συνάξεις των φυλακισμένων», είναι ο θόλος μας, η μεμβράνη που μας περιέχει. Ο ξεναγός-ποιητής όμως δεν συμβιβάζεται με αυτό το αόρατο δίχτυ που παγιδεύει ακόμη και τους «από μηχανής θεούς». Στη μέση της διαδρομής-συλλογής εμφανίζεται «Ο Φράντς Κάφκα στη Δράμα» και σ’ ένα κορυφαίο ποίημα, αποθέωσης αισθητικού μοντερνισμού με τόση αλογία όσο είναι αναγκαία για την απόδοση της ποιητικής εικόνας, διαρρηγνύει αυτό το θλιβερό δίχτυ της παρακμιακής κανονικότητας. Φέρνει τον Κάφκα αντιμέτωπο με τις ατμόσφαιρες που ο ίδιος κάποτε περιέγραφε ή έστω υπονοούσε και του κάνει την κρίσιμη ερώτηση: «Σας αρέσει η πόλη μας;». Ο Κάφκα συνέχισε και συνεχίζει τη ζωή του στη λογοτεχνία. Η τέχνη σέβεται τη λεπτή ειρωνεία και ο Δημήτρης Πέτρου όχι μόνο αντιστάθηκε στην επέλαση της άβουλης φύσης αλλά και επιβλήθηκε φτιάχνοντας όμορφα ποιήματα με τα υλικά που η ίδια προσφέρει.
Μουσική Διάθεση: Let’s Pretend – Tindersticks

Ξενάγηση

Όλα αρχίζουν με μια άρνηση.

Ένα τοπίο που μας δίνει στα νεύρα.

Ένα όνειρο ίσως, με κάρες αγίων
νευρασθενικού αιώνα,
με μία σφαίρα σφηνωμένη
στο βρεγματικό οστό.

Ακολουθεί η ιστορική δικαίωση.
Η άνοιξη. Το σφίξιμο στο στήθος.
Το πάθος για το ποτό.

Το σκονισμένο κίτρινο της Γεντιανής.
Ο λευκός Νάρκισσος των ποιητών.

Η ισοπεδωτική επέλαση της φύσης.

έργο του εικαστικού Στέφανου Δασκαλάκη

 

Hotel Makedonia
Στον Ν.Β.

Το τελευταίο τσιγάρο στο κρεβάτι
δείχνει πόσο μακριά
έχω φτάσει.
Ένας ταριχευμένος αλιγάτορας
στον κόλπο της Βεγγάζης.

Οι πιθανότητες πλημμύρας στα νότια
περιγράφουν άριστα το μέλλον μου.
Ένα βουνό με άγνωστο όνομα
υψώνεται μπροστά.
Με δέντρα, πέτρες-
με τα όλα του.

Αυτή την ώρα κάπου στην Ανατολή
στήνουν πάγκους με υφαντά.
Κοκκινίζει γλυκά η Θάλασσα των Σαργασσών.

Κι εγώ κοιτώ τη Βέροια
πίσω από το τζάμι.

Ο Φραντς Κάφκα στη Δράμα

Κανείς δεν ξέρει πώς έφτασε ως εδώ. Μέσα
από τα σκοτεινά ποτάμια της Ευρώπης.

Σ’ ένα δυάρι στο κέντρο, πίσω από την πλα-
τεία. Η άφιξή του μια φυσική νομοτέλεια.

Έβγαινε μονάχα απογεύματα. Του άρεσαν οι
ισχνές φλέβες της πόλης με τα κλειστά παρά-
θυρα και τα πρόσωπα πίσω από την κουρτίνα.

Τα βράδια αντάλλαζε σινιάλα με τις πιάτσες
των ταξί. Την άνοιξη σκάλιζε τα παρτέρια
γύρω από το Διοικητήριο.

Η απέναντί του επέμενε: για τις εμβοές ευθύ-
νεται η υγρασία. Εκείνος παραπονιόταν χαμη-
λόφωνα για τη λάθος εφαρμογή της αγροτικής
πολιτικής.

Στον ελεύθερο χρόνο του σχεδίαζε σε ριζό-
χαρτο τον χάρτη του νομού, δίνοντας προσοχή
στα τούρκικα τοπωνύμια. Ύστερα τον ντυνό-
ταν κατάσαρκα και πήγαινε σε εκδηλώσεις πο-
λιτιστικών συλλόγων.

Τον γνώρισα τυχαία και γίναμε λιγάκι φίλοι.
Καθόμασταν στο ίδιο παγκάκι. Αυτός τα Σάβ-
βατα, εγώ τις Κυριακές. Μια μέρα τον συνάν-
τησα στη μέση μιας διαδήλωσης.

Φορούσε μαύρα. Τα παπούτσια του μαύρα κι
αυτά, μόνο που έλειπαν τα κορδόνια.

-Σας αρέσει η πόλη μας; Μου έριξε ένα
βλέμμα γεμάτο συμπόνια ή μάλλον ένα
βλέμμα από εκείνα που αλλάζουν αλλόθρη-
σκα ζευγάρια πριν χωρίσουν.

-Κοιτάξτε, υπάρχουν χειρότερα μέρη, χειρό-
τερα ονόματα. Κατοβίτσε, Γιάφα, Μεσοποτα-
μία…

Παράπονο δεν έχω, είπε και μπλέχτηκε στο
πλήθος.

Έκτοτε έχασα τα ίχνη του. Έμαθα τον βρήκαν
Πρωταπριλιά σε στάση προσευχής, με το ψυ-
γείο γεμάτο μπαστούνια και τον νιπτήρα βου-
λωμένο από καμένες σελίδες.

 

 

Βιογραφικό

 

 

Ο Δημήτρης Πέτρου γεννήθηκε το 1970 στη Δράμα όπου και ζει. Η ποιητική συλλογή «Α΄ Παθολογική» αποτέλεσε την πρώτη του εκδοτική παρουσία. Τρία χρόνια μετά, εκδίδει στην «Μικρή Άρκτο» την ποιητική συλλογή με τίτλο «Χωματουργικά».

Be the first to comment!
 
Leave a reply »