52 views 0 comments

Θάνος Μικρούτσικος: «Με τη μουσική σπρώχνω τα όρια»

by on Δεκέμβριος 29, 2019
 

Του Βασίλη Κάργα

«Το σοβαρό ελληνικό τραγούδι, εκτός από το ένδοξο παρελθόν του, έχει δυναμικό παρόν και μέλλον, παρ’ όλη τη μιζέρια και την ευτέλεια της εποχής μας και σε αντίθεση με τη νέα “κουλτούρα” που θεωρεί υπέρτατη αξία το χρήμα και τη συσσώρευση του πλούτου».
Ο Θάνος Μικρούτσικος, από τους κορυφαίους Έλληνες μουσικοσυνθέτες, έφυγε χθες από τη ζωή. Σε συνέντευξη που μου είχε παραχωρήσει το 2002 και δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Αγγελιοφόρος», ξεδίπλωσε για άλλη μια φορά τη μουσική του άποψη για τον κόσμο.
Τι σημαίνει για σας η μουσική;
« Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να γράφει μουσική, αισθάνομαι ένας άνθρωπος ενθουσιώδης, που αγαπά αυτό που κάνει. Με αυτήν θέλω να εκφράσω τον εσωτερικό μου κόσμο, να ξεπερνώ τις καταγεγραμμένες δυνατότητες μου, να σπρώχνω τα όρια. Αυτό αισθάνομαι ότι το κατάφερα μερικές φορές. Ίσως είναι λίγες, αλλά αυτή είναι συνεχώς η πάλη μου».
-Ποιες θεωρείτε κορυφαίες στιγμές στην καριέρα σας;
«Δεν μπορώ να μην αναφερθώ στον “Καββαδία” μου, έναν κύκλο τραγουδιών που αποδεδειγμένα έχει περάσει σε μια επόμενη γενιά από τη δική μου κι ετοιμάζεται για την μεθεπόμενη. Αυτό το βλέπω σε εκατοντάδες παραστάσεις, όπου παιδιά τα οποία δεν είχαν γεννηθεί την εποχή που κυκλοφόρησε ο δίσκος με τα τραγούδια αυτά, τα τραγουδούν, τα νιώθουν. Αυτά τα τραγούδια μου έχουν περάσει στη συλλογική μνήμη των Νεοελλήνων. Στο χώρο της κλασσικής μουσικής , κορυφαία στιγμή ήταν η όπερα “Ελένη”, με την έννοια ότι κατάφερα να ολοκληρώσω ένα έργο τεραστίων διαστάσεων».
-Τι ρόλο έχει παίξει ο έρωτας στη μουσική, αλλά και στη ζωή σας;
«Στη ζωή μου έχει παίξει πολύ μεγάλο ρόλο. Η γυναίκα για μένα είναι ό, τι ωραιότερο υπάρχει. Αυτό με έχει επηρεάσει και στο έργο μου, όπως κι η παθολογική αγάπη προς τα παιδιά μου. Συνέβη κάτι καταπληκτικό: όταν γεννήθηκε η πρώτη κόρη μου, είπα ότι μέχρις εδώ είναι τα όρια της αγάπης. Γεννιέται η δεύτερη και σπρώχνει τα όρια, γεννιέται η τρίτη και σπρώχνει τα όρια ακόμη περισσότερο, γεννιέται ο πιτσιρικάς κι έχω τρελαθεί. Αυτό, πιστεύω, πέρασε και στο έργο μου, γιατί, σε μια δεύτερη ανάγνωση, τα τραγούδια μου έχουν πολύ λυρισμό κι ερωτισμό, ακόμη κι αυτά που φαίνονται πολύ δυναμικά».
-Πως βλέπετε να εξελίσσεται σήμερα το ελληνικό τραγούδι;

«Πάντοτε στην Ελλάδα υπήρχαν δύο δρόμοι τραγουδιού: ο ένας είναι αυτός που ονομάζω “σοβαρό νεοελληνικό τραγούδι”, που ξεκινά από τον Τσιτσάνη και συνεχίζει με το Θεοδωράκη, το Χατζιδάκι, με τη γενιά στην οποία ανήκω, δηλαδή τον Ξαρχάκο, το Λοίζο, το Σαββόπουλο, το Μαρκόπουλο, το Μούτση, με κάποιους ελεύθερους σκοπευτές, όπως ο Κραουνάκης, και με τη γενιά των τραγουδοποιών, όπως οι Κατσιμιχαίοι, ο Μάλαμας, ο Περίδης, ο Πορτοκάλογλου, ο Μαχαιρίτσας, ο Τσακνής, ο Θηβαίος, ο Ιωαννίδης κ.α. Όλοι εμείς είμαστε κρίκοι, μεγάλοι ή μικροί, του σοβαρού νεοελληνικού τραγουδιού και, ανάλογα με τις συγκυρίες, αυτό το τραγούδι ήταν αποδεκτό από τις μεγάλες μάζες. Ταυτόχρονα, “έτρεχε” κι ένα άλλο είδος τραγουδιού, το τυποποιημένο, διασκεδαστικό, μικροαστικό, ξώφαλτσο, επιδερμικό τραγούδι. Περίπτωση Βοσκόπουλου στη δεκαετία του ’70. Ανάλογα με τις συγκυρίες, το σοβαρό τραγούδι έδειχνε να προηγείται, όμως σήμερα εμφανίζεται να υποχωρεί έναντι του lifestyle τραγουδιού. Αυτού του τυποποιημένου, μπανάλ, ευτελούς τραγουδιού, το οποίο όμως ταιριάζει στο νέο τρόπο ζωής που επιβάλλεται. Αυτοί είναι η Λίτσα, η Πίτσα, η Σούλα, ο Σάκης, ο Μάκης, ο Τάκης… Εγώ όλους αυτούς δεν τους αισθάνομαι συναδέλφους μου… Πιθανότατα κάποιοι να είναι ταλαντούχοι, αλλά κάνουν κάτι που δεν αφορά ούτε εμένα, ούτε το σοβαρό ελληνικό τραγούδι».
-Πιστεύετε ότι στα σημερινά μουσικά δρώμενα, έχει χώρο το λεγόμενο πολιτικό τραγούδι;
«Αν το εννοείτε με την παλιά του μορφή, τότε θα έλεγα όχι. Όμως πολιτικό τραγούδι με καινούργιες μορφές, γιατί όχι; Η δυσκολία είναι στο τι θα ονομάσουμε πολιτικό τραγούδι. Το τραγούδι σήμερα και μόνο αν αμυνθεί στα φαινόμενα που περιέγραψα, αυτομάτως είναι πολιτικό τραγούδι. Μπορεί να μη μιλάει για επανάσταση και απελευθερωτικούς αγώνες, μπορεί όμως να μιλάει εναντίον της ευτέλειας που διατύπωσα».
-Εσείς για ποιαν επανάσταση θα αγωνιζόσασταν σήμερα;
«Πιστεύω ακόμη ότι η επανάσταση είναι η απελευθέρωση του ανθρώπου σε μια κοινωνία που θα δίνει σε όλους ίσες ευκαιρίες. Αυτό φαίνεται ρομαντικό, όμως το διατυπώνω κι ας κατηγορηθώ για ουτοπία και για ρομαντισμό. Εγώ θα παλεύω για μια τέτοια κοινωνία. Τώρα, αν δεν φαίνεται μια διέξοδος για μια τέτοια κοινωνία, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να παλεύουμε. Αισθάνομαι ότι βρισκόμαστε στη φάση που δεν μπορούμε να πλησιάσουμε, αλλά ότι πρέπει να το κάνουμε»
-Τι σας πληγώνει και τι σας εμπνέει στην Ελλάδα του σήμερα;
«Με πληγώνει όλος αυτός ο περίγυρος, η καθημερινή ευτέλεια, η χυδαιότητα της τηλεόρασης. Αυτό το τελευταίο μ’ ενοχλεί αφάνταστα, παρόλο που λειτουργεί ως “ηδονή της αθλιότητας” και με παρασέρνει και μένα πολλές φορές. Μπορώ όμως να κρατηθώ από πρόσωπα νέων ανθρώπων που, ακόμα και άτσαλα, αμύνονται σ’ αυτήν τη χυδαιότητα. Κι αυτά τα πρόσωπα υπάρχουν».

Be the first to comment!
 
Leave a reply »