Θέατρο
1061 views 0 comments

Στέλιος Μάινας: «Η ψυχή δεν έχει ηλικία»-Σκηνοθετεί την «Πόλη» της Λούλας Αναγνωστάκη

by on Ιανουάριος 20, 2014
 

Το εμβληματικό, πρώτο θεατρικό έργο, της Λούλας Αναγνωστάκη «Η Πόλη» σε σκηνοθεσία Στέλιου Μάινα, πιο επίκαιρο από ποτέ, ανεβαίνει ανανεωμένο στην Κεντρική Σκηνή του θεάτρου Επί Κολωνώ για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, πενήντα χρόνια μετά το πρώτο ανέβασμα στο Θέατρο Τέχνης ο Κάρολος Κουν,

Ένα υπαρξιακό θρίλερ λεπτών αποχρώσεων και ποιητικών συνειρμών, καθηλώνει το θεατή μέσα από συνεχείς ανατροπές, εν αναμονή της κάθαρσης που δεν έρχεται ποτέ.

Ο Κίμων κι η Ελισάβετ, ένα παράξενο ζευγάρι, περιφέρονται από πόλη σε πόλη, στην επαρχία μιας κατεστραμμένης χώρας. Ενώ το συνεχές αυτό ταξίδι τους φαντάζει ανούσιο, υπάρχει μια ακατανίκητη τάση που τους ωθεί σ’ αυτή την αέναη μετακίνηση. Τα μέρη διαμονής τους που εναλλάσσονται γίνονται οι τόποι μιας μάταιης προσπάθειας να επινοηθούν εμπειρίες που θα παραμερίσουν τις έντονες μνήμες ενός οδυνηρού παρελθόντος. Μέσα στις πραγματικότητες που διαδέχονται η μία την άλλη, αναζητούν εναγωνίως ένα νόημα για να υπάρξουν ή και να συνυπάρξουν. Η μοναδική ανομολόγητη ελπίδα γι αυτό που αναζητούν είναι να την αντλήσουν από το διαλυμένο κοινωνικό περίγυρο ή μάλλον να την ρουφήξουν από κάποιο αθώο θύμα που θα καταφέρουν να απομονώσουν στον εκάστοτε τόπο. Αμέσως τότε του στήνουν ένα εξοντωτικό ψυχολογικό παιχνίδι που θα τους οδηγήσει να του ρουφήξουν και την τελευταία ικμάδα της αθωότητας και της ζωτικότητάς του.

Σε κάποια πόλη ήταν ο φαρμακοποιός, σε μια άλλη ο γιατρός, σ’ αυτήν ο φωτογράφος… Ένας φωτογράφος ιδιόρρυθμος που αποτυπώνει ανθρώπους που παριστάνουν τους νεκρούς… Φωτογραφίζει κρεμασμένους, κατακρεουργημένους, δολοφονημένους, θύματα αυτοκινητιστικών δυστυχημάτων, αλλά και νεκρούς σε στρατόπεδα συγκέντρωσης από ασιτία… Αποτυπώνει τον ψεύτικο θάνατο, ένα ψεύτικο θάνατο που οι άνθρωποι του ζητούν για να ξορκίσουν τον αληθινό. Μα ο φωτογράφος θα γίνει ο ίδιος θέμα μιας δικής του δημιουργίας, ένα θύμα της ίδιας της μηχανής του….

                                  «Η ψυχή δεν έχει ηλικία»

-+ι_Ν+¬+__+Χ_Α+ψ +γ+¬+¬_Κ+__Ο-01138-s

«Ψάχνοντας τον τόπο μας, εκεί όπου μπορείς να πεις, εδώ μεγάλωσα, σ´ αυτή τη γειτονιά έπαιξα, αυτόν το δρόμο τον ξέρω καλά, αυτή είναι η πόλη μου,…θέλουμε η ταυτότητά μας να αναγράφει το γεννηθείς εις… …Αυτή την αναφορά έχουμε όλοι μας ανάγκη, γιατί για να φτάσεις κάπου πρέπει να ξεκινήσεις από κάπου, κι οι δυο ήρωές μας έχουν ξεχάσει από που ξεκίνησαν, ή δεν θέλουν να θυμούνται. Γιατί οι μνήμες , όταν έχει μεσολαβήσει μια καταστροφή, είναι οδυνηρές, τόσο που κάθε νύχτα φτάνουν στη γενέθλια πόλη και την άλλη νύχτα αναχωρούν για την επόμενη γενέθλια πόλη… έτσι που η φράση αυτή είναι η πόλη μου…..να αφορά τελικά την ψυχή τους και μόνον την ψυχή τους» σημειώνει ο σκηνοθέτης της παράστασης Στέλιος Μάινας και προσθέτει:

«Έτσι σαν μνήμη πολλά χρόνια από το πρώτο ανέβασμα στο Υπόγειο της εμβληματικής “πόλης”, ανακαλύπτουμε ξανά μέσα απ’ τις γραμμές της Λούλας πως η ψυχή δεν έχει ηλικία, πως πάλι νέα και άφθαρτη ζητά τα ιδία που ζητούσε εκείνο το μακρινό ’65, με την βεβαιότητα που μόνο τα νιάτα μπορούν να επιδεικνύουν. “Ναι, θέλω αυτή τη πλατεία, αυτόν το κινηματογράφο, αυτή τη πόλη, θέλω ν’ αγαπήσω ξανά, να ζήσω ξανά”.»

-+ι_Ν+¬+__+Χ_Α+ψ +γ+¬+¬_Κ+__Ο-00965-991-s

 Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Στέλιος Μάινας.
Σκηνικά-κοστούμια: Γιώργος Χατζηνικολάου.
Φωτισμοί: Αντώνης Παναγιωτόπουλος.
Μουσική: Lost Bodies.
Βοηθός σκηνοθέτη: Σοφία Μπότση.
Φωτογραφίες: Νικολέτα Γιαννούλη.
Παίζουν: Βαγγέλης Ρόκκος, Κάτια Σπερελάκη, Γιώργος Ψυχογιός

Η Λούλα Αναγνωστάκη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Εμφανίστηκε στο θέατρο το 1965 με την τριλογία της Πόλης («Η διανυκτέρευση», «Η πόλη», «Η παρέλαση»), που παρουσίασε σε ενιαία παράσταση στο Θέατρο Τέχνης ο Κάρολος Κουν.
Δημιουργός μιας ιδιαίτερης γραφής, η Λούλα Αναγνωστάκη αποτύπωσε στα έργα της το εσωτερικό τοπίο του σύγχρονου Έλληνα και τις μεταβολές του υπό την επίδραση της Ιστορίας. Πραγματεύτηκε τα σημαντικότερα θέματα της μεταπολεμικής περιόδου στη χώρα μας, όπως το τραύμα, η ενοχή, η μοναξιά, η ήττα. Παρακολουθώντας την εξέλιξη της νεοελληνικής κοινωνίας και μετά τη μεταπολίτευση, πραγματεύεται τον εγκλωβισμό των ανθρώπων και των κοινωνιών, τα αδιέξοδα του σύγχρονου κόσμου, τη μοναξιά, την έλλειψη επικοινωνίας και το αίσθημα ασφυξίας του ατόμου. Βαδίζει το δικό της δημιουργικό, μοναχικό δρόμο, επενδύοντας ιδιαιτέρως στη μουσική διάσταση του λόγου της, που ενισχύει τη δραματικότητα και την εμβέλειά του.

info

Θέατρο Επί Κολωνώ – Κεντρική Σκηνή. (Λένορμαν 94, Αθήνα, τηλ 2105138067)

Πρεμιέρα: Δευτέρα 10.2.2014

Tελευταία παράσταση: 15/4

Παραστάσεις: Δευτέρα και Τρίτη στις 21.15.

Εισιτήρια: 14 – 10 ευρώ

Διάρκεια: 70’

 

 

 

Be the first to comment!
 
Leave a reply »